پاورپوینت کامل وَزْن (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَزْن (مفردات‌قرآن) دارای ۱۰۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَزْن (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَزْن (مفردات‌قرآن) :

منبع: وَزْن (قاموس قرآن (جلد ۷))

مقالات مرتبط: وَزن (لغات‌قرآن)، وَزْن (مفردات‌نهج‌البلاغه)، وزن (مقالات مرتبط).

دیگر کاربردها: وزن (ابهام‌زدایی).

وَزْن (به فتح واو و سکون زاء) از واژگان قرآن کریم به معنای سنجش و‌ اندازه‌گیری است.
مشتقات وَزْن که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

مَوْزُون (به فتح میم، سکون واو و ضم زاء) ‌به معنای‌ اندازه شده و سنجیده؛

میزان‌ (به کسر میم و فتح زاء) به معنای آلت وزن و آن هر چیزی است که با آن توزین شود، است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای وَزْن
۲ – کاربردها
۲.۱ – وَزِنُوا (آیه ۱۸۲ سوره شعرا)
۲.۲ – الْوَزْنَ‌ (آیه ۹ سوره رحمان)
۲.۳ – وَزْناً (آیه ۱۰۵ سوره کهف)
۲.۴ – مَوْزُونٍ‌ (آیه ۱۹ سوره حجر)
۲.۵ – الْمِیزانَ‌ (آیه ۱۵۲ سوره انعام)
۲.۶ – الْمِیزانَ‌ (آیه ۷ سوره رحمان)
۲.۷ – الْمِیزانِ‌ (آیه ۸ سوره رحمان)
۲.۸ – الْمیزان‌ (آیه ۹ سوره رحمان)
۲.۹ – الْمِیزانَ‌ (آیه ۲۵ سوره حدید)
۲.۱۰ – الْمِیزانَ‌ (آیه ۱۷ سوره شوری)
۳ – وزن اعمال‌
۳.۱ – الْمَوازِینَ‌ (آیه ۴۷ سوره انبیا)
۴ – توزین اعمال‌
۴.۱ – الْوَزْنُ‌ (آیه ۸ سوره اعراف)
۴.۲ – مَوازِینُهُ‌ (آیه ۹ سوره اعراف)
۴.۳ – مَوازِینُهُ‌ (آیه ۱۰۲ سوره مومنون)
۴.۴ – مَوازِینُهُ‌ (آیه ۱۰۳ سوره مومنون)
۴.۵ – مَوازِینُهُ‌ (آیه ۶ سوره قارعه)
۴.۶ – مَوازِینُهُ‌ (آیه ۸ سوره قارعه)
۵ – توزین گناهان‌
۶ – اعمال کفار
۶.۱ – وَزْناً (آیه ۱۰۵ سوره کهف)
۷ – وزنه‌های اعمال‌
۸ – تحابط اعمال‌
۹ – کاربرد در نهج البلاغه
۹.۱ – مِیزَاناً – نامه ۳۱ (خطاب به امام حسن)
۹.۲ – مِیزَاناً – نامه ۴۳ ( نامه به مصقله بن هبیره)
۱۰ – پانویس
۱۱ – منبع

۱ – معنای وَزْن

وَزْن

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۷، ص۲۰۷.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۸۶۸.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۶، ص۳۲۴.

(بر وزن فلس) به معنای سنجش و‌ اندازه‌گیری است.

۲ – کاربردها

به مواردی از وَزْن که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – وَزِنُوا (آیه ۱۸۲ سوره شعرا)

(وَ زِنُوا بِالْقِسْطاسِ الْمُسْتَقِیمِ‌)

[۴] شعرا/سوره۲۶، آیه۱۸۲.

«با ترازوی درست بسنجید.»

[۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۴۴۱.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۱۲.

[۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۵۶.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۵۰.

۲.۲ – الْوَزْنَ‌ (آیه ۹ سوره رحمان)

(وَ اَقِیمُوا الْوَزْنَ‌ بِالْقِسْطِ وَ لا تُخْسِرُوا الْمِیزانَ‌)

[۹] رحمان/سوره۵۵، آیه۹.

«پیوسته به عدالت بسنجید و از میزان نکاهید.»

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۱۶۲.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۹۷.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۶۴.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۳۱.

وزن به معنای اعتبار و منزلت نیز آمده است.
در مصباح گوید: «ما اقمت له‌ وَزْناً» کنایه است از اهمال و دور‌انداختن.

[۱۴] فیومی، احمد بن محمد، مصباح المنیر، ج۱، ص۳۳۹.

عرب گوید: «لیس لفلان‌ وَزْنٌ‌» یعنی قدر و منزلتی ندارد.

[۱۵] فیومی، احمد بن محمد، مصباح المنیر، ج۱، ص۳۳۹.

طبرسی نیز همین را گفته است.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۳۹۲.

۲.۳ – وَزْناً (آیه ۱۰۵ سوره کهف)

(فَحَبِطَتْ اَعْمالُهُمْ فَلا نُقِیمُ لَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَهِ وَزْناً)

[۱۷] کهف/سوره۱۸، آیه۱۰۵.

«اعمالشان پوچ شد. روز قیامت برای آن‌ها وزنی به پا نمی‌داریم و اعتنایی نمی‌کنیم.»

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۵۴۸.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۴۰۰.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۱۳۳.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۳۹۲.

۲.۴ – مَوْزُونٍ‌ (آیه ۱۹ سوره حجر)

(وَ اَلْقَیْنا فِیها رَواسِیَ وَ اَنْبَتْنا فِیها مِنْ کُلِّ شَیْ‌ءٍ مَوْزُونٍ‌)

[۲۲] حجر/سوره۱۵، آیه۱۹.

«در زمین کوه‌های محکم قرار دادیم و از گیاه و میوه‌ اندازه شده در آن رویاندیم.»

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۲۰۳.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۱۳۹.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۱۷۷.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۱۱۰.

اشاره است به این‌که روییدنی‌ها از هر جهت از روی حساب و‌ اندازه است‌:

(وَ اِنْ مِنْ شَیْ‌ءٍ اِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ اِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ‌)

[۲۷] حجر/سوره۱۵، آیه۲۱.

(و خزائن همه چیز تنها نزد ماست. ولى ما جز به اندازه معیّن آن را نازل نمى‌کنیم.)

[۲۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۶۷.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۲۰۵.

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۱۴۰.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۱۷۸.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۱۱۰.

۲.۵ – الْمِیزانَ‌ (آیه ۱۵۲ سوره انعام)

(وَ اَوْفُوا الْکَیْلَ وَ الْمِیزانَ‌ بِالْقِسْطِ)

[۳۳] انعام/سوره۶، آیه۱۵۲.

«پیمانه و ترازو را به انصاف تمام کنید و ناقص ننمایید.»

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۵۱۸.

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۷۶.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۱۵.

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۱۹۴.

این آیه در ترازوی معمولی و آلت سنجش اموال است.
میزان‌ (به کسر میم و فتح زاء) به معنای آلت وزن و آن هر چیزی است که با آن توزین شود، اعمّ از آن‌که قول باشد یا فعل و یا ترازوی متداول. گرچه در لغت میزان را ترازو و عدل و مقدار معنی کرده‌اند، ولی آن‌چه گفته شد مستفاد از قرآن و استعمالات است. قرآن مجید این لفظ را در ترازوی متداول و غیره به کار برده است.

۲.۶ – الْمِیزانَ‌ (آیه ۷ سوره رحمان)

(وَ السَّماءَ رَفَعَها وَ وَضَعَ‌ الْمِیزانَ‌)

[۳۸] رحمان/سوره۵۵، آیه۷.

«خداوند آسمان را بالا برد و میزان حق و باطل را وضع کرد.»

[۳۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۱۶۲.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۹۷.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۶۳.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۳۱.

۲.۷ – الْمِیزانِ‌ (آیه ۸ سوره رحمان)

(اَلَّا تَطْغَوْا فِی‌ الْمِیزانِ‌)

[۴۳] رحمان/سوره۵۵، آیه۸.

«تا در میزان طغیان نکنید و از راه عدل و انصاف بیرون نروید.»

[۴۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۱۶۲.

[۴۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۹۷.

[۴۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۶۳.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۳۱.

۲.۸ – الْمیزان‌ (آیه ۹ سوره رحمان)

(وَ أَقیمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَ لا تُخْسِرُوا الْمیزان‌)

[۴۸] رحمان/سوره۵۵، آیه۹.

(و وزن را بر اساس عدل برپا دارید و میزان را کم نگذارید.)

[۴۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۳۱.

[۵۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۱۶۲.

[۵۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۹۷.

[۵۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۶۴.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۳۱.

مراد از میزان شاید شریعت و دین باشد و اهمیّت آن به اندازه بالا کردن آسمان و بلکه زیادتر است و لفظ «وضع» ظاهر در لزوم دین و شریعت است.
در تفسیر صافی ذیل آیه از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) نقل شده: «بِالْعَدْلِ قَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَ الْاَرْضُ.»

[۵۴] فیض کاشانی، ملا محسن، تفسیر صافی، ج۵، ص۱۰۷.

ولی به قرینه: «اَلَّا تَطْغَوْا فِی‌ الْمِیزانِ‌» ظاهرا شریعت و دین مراد است.

۲.۹ – الْمِیزانَ‌ (آیه ۲۵ سوره حدید)

(لَقَدْ اَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَیِّناتِ وَ اَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکِتابَ وَ الْمِیزانَ‌ لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ)

[۵۵] حدید/سوره۵۷، آیه۲۵.

(ما رسولان خود را با دلایل روشن فرستادیم و با آن‌ها کتاب آسمانی و میزان (شناسایى حقّ از باطل و قوانین عادلانه) نازل کردیم تا مردم قیام به عدالت کنند.)

[۵۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۴۱.

[۵۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۳۰۱.

[۵۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۷۱.

[۵۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۲۴۲.

[۶۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۴۰۱.

مراد از میزان ظاهرا دین و شریعت است. در این صورت «المیزان» بیان کتاب و یا عام بعد از خاصّ است.

۲.۱۰ – الْمِیزانَ‌ (آیه ۱۷ سوره شوری)

(اللَّهُ الَّذِی اَنْزَلَ الْکِتابَ بِالْحَقِّ وَ الْمِیزانَ‌)

[۶۱] شوری/سوره۴۲، آیه۱۷.

(خداوند کسى است که کتاب را به حق نازل کرد و میزان (سنجش حق و باطل و خبر قیامت) را نیز.)

[۶۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۸۵.

[۶۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۵۳.

[۶۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۳۸.

[۶۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۱۱۷.

[۶۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۴۵.

در مجمع فرموده: در روایت آمده: «اِنَّ الصَّلَاهَ مِیزَانٌ‌ فَمَنْ وَفَّی اسْتَوْفَی.»

[۶۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۲۲۱.

در دعای چهل و دوم صحیفه سجّادیه درباره قرآن مجید فرموده: «وَ جَعَلْتَهُ مِیزَانَ‌ قِسْطٍ لَا یَحِیفُ.»

[۶۸] امام سجاد علیه‌السلام، صحیفه سجادیه، ص۲۰۷.

«قرآن را ترازوی عدالتی کرده‌ای که زبانه‌اش از حق نگردد.»
پس قرآن ترازویی است برای سنجش حق و باطل.

۳ – وزن اعمال‌

به مواردی از وزن اعمال‌ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۳.۱ – الْمَوازِینَ‌ (آیه ۴۷ سوره انبیا)

(وَ نَضَعُ‌ الْمَوازِینَ‌ الْقِسْطَ لِیَوْمِ الْقِیامَهِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئاً وَ اِنْ کانَ مِثْقالَ حَبَّهٍ مِنْ خَرْدَلٍ اَتَیْنا بِها وَ کَفی‌ بِنا حاسِبِینَ‌)

[۶۹] انبیا/سوره۲۱، آیه۴۷.

«اگر عمل به وزن دانه خردل هم باشد ما آن را روز قیامت حاضر خواهیم کرد.»

[۷۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۴۱۲.

[۷۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۹۲.

[۷۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۳۰.

[۷۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۹۲.

(یا بُنَیَّ اِنَّها اِنْ تَکُ مِثْقالَ حَبَّهٍ مِنْ خَرْدَلٍ فَتَکُنْ فِی صَخْرَهٍ اَوْ فِی السَّماواتِ اَوْ فِی الْاَرْضِ یَاْتِ بِهَا اللَّهُ اِنَّ اللَّهَ لَطِیفٌ خَبِیرٌ)

[۷۴] لقمان/سوره۳۱، آیه۱۶.

لقمان به پسرش فرمود: (پسرم، اگر به اندازه سنگینى دانه خردلى (کار نیک یا بد) باشد، و در دل سنگى یا در (گوشه‌اى از) آسمان‌ها و زمین قرار گیرد، خداوند آن را (در قیامت براى حساب) مى‌آورد. خداوند دقیق و آگاه است.)

[۷۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۱۲.

[۷۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۳۲۴.

[۷۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۱۷.

[۷۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۹، ص۱۸۲.

[۷۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۸۶.

(فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ خَیْراً یَرَهُ)

[۸۰] زلزال/سوره۹۹، آیه۷.

(پس هر کس هم‌وزن ذرّه‌اى کار خیر انجام دهد آن را مى‌بیند.)

[۸۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۹۹.

[۸۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۵۸۳.

[۸۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۳۴۳.

[۸۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۲۲۸.

[۸۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۴۱۹.

(وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ شَرًّا یَرَهُ‌)

[۸۶] زلزال/سوره۹۹، آیه۸.

(و هر کس هم‌وزن ذرّه‌اى کار بد کرده آن را مى‌بیند.)

[۸۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۹۹.

[۸۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۵۸۳.

[۸۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۳۴۳.

[۹۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۲۲۸.

[۹۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۴۱۹.

مثقال مصدر میمی است به معنای ثقل و سنگینی.
صریح آیات قرآن مجید آن است که اعمال انسان اعمّ از نیک و بد دارای وزن‌اند.
هر سه آیه صریح‌اند در این‌که عمل وزن دارد و سنگینی دارد. اعمّ از عمل‌ خوب یا بد. حتی اگر به قدر دانه خردل باشد باز مثل سنگ و غیره دارای وزن است.

۴ – توزین اعمال‌

به مواردی از توزین اعمال‌ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۴.۱ – الْوَزْنُ‌ (آیه ۸ سوره اعراف)

(وَ الْوَزْنُ‌ یَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ‌ مَوازِینُهُ‌ فَاُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ)

[۹۲] اعراف/سوره۷، آیه۸.

(وزن کردن (اعمال و سنجش ارزش آن‌ها) در آن روز حقّ است. کسانى که میزان‌هاى (عمل) آن‌ها سنگین است، همان رستگارانند.)

[۹۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۵۱.

[۹۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۹.

[۹۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۱۰.

[۹۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۵۳.

[۹۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۲۲۰.

«الْوَزْنُ» در آیه به معنای توزین است. ظاهر آن است که‌ «الْوَزْنُ» مبتداء و «الْحَقُّ» وصف آن می‌باشد و تقدیر چنین است: «الْوَزْنُ‌ الحقّ یومئذ کائن» یعنی: توزین حقیقی در روز قیامت خواهد بود.
به هر حال آیه دلالت دارد که روز قیامت توزین حقیقی برای اعمال وجود خواهد داشت. بعضی از بزرگان‌ «الْوَزْنُ» را در آیه اسم گرفته و «الْحَقُّ» را خبر آن دانسته‌اند. یعنی ثقل و سنگینی اعمال همان حق و مطابق واقع بودن آن‌هاست. به عبارت دیگر معیار و وزنه عمل آن است که حقّ و مطابق دستور شرع باشد و هر قدر احکام و شرایط عمل مراعات نشده باشد از وزن آن کاسته می‌شود. به تعبیر سوّم چنان‌که وزنه یک من گندم یک قطعه سنگ یک منی است، همان‌طور وزنه اعمال حق بودن آن‌هاست.
نگارنده گوید این سخن فی نفسه صحیح است. ولی در این صورت اعمال ثقل واقعی نخواهند داشت، بلکه توزین به معنای تطبیق خواهد بود. یعنی دو رکعت نماز را که مثلا علی بن ابی طالب (علیه‌السّلام) خوانده معیار قرار داده و نماز دیگران را با آن تطبیق خواهند کرد. ا