پاورپوینت کامل ممنوعیت عزاداری امام حسین در عصر رضاشاه

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ممنوعیت عزاداری امام حسین در عصر رضاشاه دارای ۴۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ممنوعیت عزاداری امام حسین در عصر رضاشاه،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ممنوعیت عزاداری امام حسین در عصر رضاشاه :

منبع: مقتل جامع سیدالشهداء

مقالات مرتبط: تاریخچه عزاداری برای امام حسین.

پاورپوینت کامل ممنوعیت عزاداری امام حسین در عصر رضاشاه، از مباحث مرتبط با تاریخچه عزاداری برای امام حسین (علیه‌السّلام) است. در دوره رضاشاه مراسم عزاداری و سوگواری امام حسین (علیه‌السّلام) با دستور رضاشاه در ابتدا با محدودیت‌هایی مواجه شد و سپس حکومت پهلوی سعی در تغییر صورت ظاهری عزاداری به مراسم کلیسا داد اما در نهایت با خرافه شمردن عزاداری، حکومت رضاشاه طرح ممنوعیت کامل عزاداری برای امام حسین (علیه‌السّلام) در همه اشکال و ابعاد را در تمام ایران به اجرا درآورد.

فهرست مندرجات

۱ – محدودیت ایام عزاداری
۲ – محدودیت روضه‌های دولتی و اقسام عزاداری
۳ – تغییر ظاهر عزاداری به مراسم کلیسا
۴ – خرافه شمردن عزاداری
۵ – ممنوعیت کامل عزاداری
۶ – خاطرات آیت‌الله بدلا از آن زمان
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – محدودیت ایام عزاداری

رضاشاه، که تا پیش از رسیدن به سلطنت با شرکت در مراسم عزاداری امام حسین (علیه‌السّلام) تلاش داشت نزد مردم وجهه‌ای مذهبی کسب کند، پس از رسیدن به سلطنت، ناگهـان تغییر رویه داد. نخستین نشانه‌های محدودیت عزاداری از سال ۱۳۰۴ شمسی ظاهر شد؛ به این ترتیب که چهل روز قبل از محرم ۱۳۴۴ قمری، رضاخان به آذربایجان سفر کرد و در ۱۹ خرداد ۱۳۰۴ شمسی وارد تبریز شد. هنگام اقامت وی در تبریز شـب‌نـامـه‌هـایی از طرف وابستگان به دربار پخش شد که در آن از «حضرت اشرف» خواسته شـده بـود حدی برای روضه و ایام آن معین شود.
رضاشاه با انتشار این شب‌نامه‌ها می‌خواست وانمود کند که محدود کردن عزاداری خواست ملت است. مردم و علمای آگاه تبریز نیز که به نیات واقعی نظام از پخش این شب‌نامه‌ها پی برده بودند، برای آنکه آنان را در رسیدن به این هدف ناکام بگذارند و ثابت کنند که خواست مردم توسعه و رونق عزاداری‌هاست، «به مجرد انتشار این شـب‌نـامـه با وجود آنکه هنـوز‌ ایـام عـزاداری فرانرسیده بود، در تمام محلات، تکایا، گذرها شروع به روضه کردند. دسـتـه‌جـات سینه‌زن حرکت کرد. به این واسطه نظامیان را از شهر خارج کردند، مبادا جنگی بشود».

[۱] فقیه حقانی، موسی، «محرم از نگاه تاریخ و تصویر»، فصلنامه تخصصی تاریخ معاصـر‌ایـران، سال ششم، ش۲۱-۲۲، ص۵۲۷.

۲ – محدودیت روضه‌های دولتی و اقسام عزاداری

رضاشاه برای زمینه‌سازی جهـت ممنوعیت کامـل عـزاداری، نخست محـل روضـه قزاقخانه را در تهران به تکیه دولت انتقال داد و از شکوه و جلال و مدت آن کاسـت. در تاسوعای سال ۱۳۱۰شمسی، در حالی که بسیاری از سنت‌های پیشین مانند قمه زدن، زنجیر زدن، سنگ زدن و دسته‌بندی موقوف شده بود، رضاشاه در تکیه دولت حضور یافت و در حضور او روضه ساده‌ای خوانده شد. به گفته سردار اسعد «نظر شاه این بود که همین روضه را هم اصلاحاتی بفرمایند». در ادامه ایجـاد مـحـدودیت در روضـه‌خـوانـی‌هـا در سال ۱۳۱۱ شمسی تنها در بلدیه مجلس روضه مختصری برگزار شد.

[۲] امیر بهادر، جعفر قلی خان، خاطرات سردار اسعد بختیاری، ص۲۴۲.

گزارش یکی از سیاحان درباره مراسم ماه محرم در سال ۱۳۱۱ شمسی درخور توجه است: «امسال شاه روزهای تعطیل را از چهار روز (چهار روز آخر دهه اول محرم) به سه روز تقلیل داده و از کارهای فرعی و قدیمی مرسوم در دسـته هـا، جلوگیری شـده است. محدودیت‌های شهربانی در نقاط مختلف کشور برحسب آنکه مردمش متجـدد یا متعصب باشند متفاوت است. هدف کلی آن است که بـه جـای اقـدامات حـاد و فوری، روش‌های سنتی را گام به گام تعدیل کنند تا فرمانداران فرصت یابند با رعایت احتیاط، همیشه درصدی از حمایت مردم را جلب کنند… . برخی تصور می‌کنند و بعضی امیدوارند که رسم دسته‌ انداختن کم کم به طور کلی از بین برود».

[۳] هاکس، مریت‌، ایران افسانه و واقعیت، ص۱۹۱؛ حمید بصیرت منش، علما و رژیم رضاشاه، ص۱۴۱.

۳ – تغییر ظاهر عزاداری به مراسم کلیسا

رضاشاه می‌پنداشت اگر همه چیز ما شکل غرب مسیحی را به خود بگیرد، کشور ما قدم در پله‌های ترقی نهاده، به دروازه‌های تمدن خواهد رسید. شاید هم هدف او از این کارهـا‌ ایـن بود که مجالس عزاداری را از درون بپوساند و از مسیر خود منحرف کند، یا می‌خواست از جاذبه‌های سنتی آن بکاهد. به هر حال او دستور داده بود در مجالس روضه از میز و نیمکت (به رسم کلیسا) استفاده کنند و زنان و مردان به طور مختلط بنشینند؛ بدون اینکه زنان از حجاب اسلامی استفاده کنند. در دوازدهـم فـروردین ۱۳۱۵ شمسی، استانداری خراسان طی نامه محرمانه‌ای به حکومت قاینـات اعلام کرد: «در صورت حضور خـانـم‌هـا در مجـالس
روضه‌خوانی، زن و مرد باهم روی صندلی و نیمکت نشسته، استماع روضه نمایند».

[۴] مدیریت پژوهش انتشارات و آموزش، خشونت و فرهنگ، ص۱۴۴.

رضاشاه خود در پاسخ به نامه ستاد ارتش در تاریخ ۲۳ اسفند ۱۳۱۴ درباره استفسار فرمانده هنگ بنادر، در خصوص چگونگی برخورد با مراسم ایام محرم در مساجد و تکیه‌ها نوشت: «البته بایستی روضه‌خوانی کنند و ممانعت نمی‌شود؛ ولی روضـه‌خـوانی بایستی در مساجد و تکایا باشد؛ آنهم مرتب و به قاعده و در روی نیمکت‌ها مستمعین بنشینند و آقایان محدثین متخصص خوب قابل روضه‌خوانی کنند. سینه‌زنی و این قبیل کارهای سابق به کلی ممنوع است».

[۵] امینی، داود، چالشهای روحانیت با رضاشاه، ص۲۳۹.

۴ – خرافه شمردن عزاداری

یکی از بهانه‌های رژیم پهلوی برای محدود کردن عزاداریها، مبارزه با خرافه بود. البتـه درست است که بعضی از اشکال عزاداری به سمت افراط کشیده شده است، اما نمی‌توان به این دلیل همه انواع عزاداری بر امام حسین (علیه‌السّلام) را خرافه معرفی کرد. مشخص است که مسئله مبارزه با خرافه، بهانه‌ای بیش نبوده است؛ چنان که عین السلطنه بعـد از اشاره به این مباحث می‌نویسد: «من نمی‌گویم آن دسته‌جات، آن قمه زدنها، خوب بود؛ اما روضه در مسجد یا خانـه یا نماز جماعت چرا بد بود و متروک شد. به پادشاهی که رسید تیمورتاش، داور و جمعی دیگر از لامذهب‌ها، چاپلوس‌ها دورش جمع شدند، خودش هـم مـایـل بـود و آبادی و تمدن را روی اصول بی‌دینی تصور کرد؛ اوضاع دگرگون شد».

[۶] فقیه حقانی، موسی، «محرم از نگاه تاریخ و تصویر»، فصلنامه تخصصی تاریخ معاصر ایران، سال ششم، ش۲۱-۲۲، ص۵۳۴.

[۷] عین السلطنه، قهرمان میرزا، روزنامه خاطرات عین السلطنه، ج۱۰، ص۷۹۶۶.

در حقیقت رضاخان و اطرافیانش تلاش می‌کردند بدین وسیله بـه عـزاداری توهین و واعظان و روضه