پاورپوینت کامل محلاّ معرب (صرف و نحو)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محلاّ معرب (صرف و نحو) دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محلاّ معرب (صرف و نحو)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محلاّ معرب (صرف و نحو) :

منبع: پاورپوینت کامل محلاّ معرب (صرف و نحو)

مقالات مرتبط: معرب (مقالات مرتبط).

محلاّ معرب از اصطلاحات ادبیات عرب، به معنای «دارای موقعیت اعرابی»، برای کلمات یا جمله‌هایی به کار می‌رود که خودشان علامت اعرابی ظاهری ندارند، اما در تحلیل نحوی، همان نقش یک کلمه مُعرب را در جمله ایفا می‌کنند و در این حال اعراب به صورت محلی در نظر گرفته می‌شود.

فهرست مندرجات

۱ – تعریف
۲ – ویژگی‌های صرفی و نحوی
۳ – شواهد قرآنی
۳.۱ – کَتَبَ (سوره مائده/سوره۵، آیه۲۱)
۳.۲ – ذَهَبَ (سوره بقره/سوره۲، آیه۱۷)
۳.۳ – لَیُسْجَنَنَّ (یوسف/سوره۱۲، آیه۳۲)
۳.۴ – فَلَنَسْاَلَنَّ (اعراف/سوره۷، آیه۶)
۳.۵ – الشِّمَالِ (سوره معارج/سوره۷۰، آیه۳۷)
۳.۶ – الْیَمِینِ (سوره معارج/سوره۷۰، آیه۳۷)
۳.۷ – فَوْقِکُمْ (سوره انعام/سوره۶، آیه۶۵)
۳.۸ – وَرَاءهُم (سوره کهف/سوره۱۸، آیه۷۹)
۳.۹ – یَنزَغَنَّکَ (اعراف/سوره۷، آیه۲۰۰)
۳.۱۰ – لَنُؤْمِنَنَّ، لَنُرْسِلَنَّ (اعراف/سوره۷، آیه۱۳۴)
۳.۱۱ – تَحْسَبَنَّ (سوره آل عمران/سوره۳، آیه۱۶۹)
۳.۱۲ – تَرَیِنَّ (سوره مریم/سوره۱۹، آیه۲۶)
۳.۱۳ – فَاذْهَبَا (سوره شعرا/سوره۲۶، آیه۱۵)
۳.۱۴ – قُلْ (سوره نمل/سوره۲۷، آیه۶۹)
۳.۱۵ – أَحَدَ عَشَرَ (سوره یوسف/سوره۱۲، آیه۴)
۳.۱۶ – اثْنَتَیْ عَشْرَهَ (سوره اعراف/سوره۷، آیه۱۶۰)
۳.۱۷ – تِسْعَهَ عَشَرَ (سوره مدثر/سوره۷۴، آیه۳۰)
۳.۱۸ – اَقِمْ (سوره یونس/سوره۱۰، آیه۱۰۵)
۳.۱۹ – اذْهَب (سوره نمل/سوره۲۷، آیه۲۸)
۳.۲۰ – فَبَشِّرْهُم (سوره انشقاق/سوره۸۴، آیه۲۴)
۳.۲۱ – فَذَکِّرْ (سوره غاشیه/سوره۸۸، آیه۲۱)
۳.۲۲ – نَحْنُ (سوره بقره/سوره۲، آیه۱۱)
۳.۲۳ – خَافَتْ (سوره نساء/سوره۴، آیه۱۲۸)
۳.۲۴ – ذَهَبَتْ (سوره ممتحنه/سوره۶۰، آیه۱۱)
۳.۲۵ – کَفَرْتُ (سوره ابراهیم/سوره۱۴، آیه۲۲)
۳.۲۶ – قَتَلْتُ (سوره قصص/سوره۲۸، آیه۳۳)
۳.۲۷ – عَصَیْتُ (سوره یونس/سوره۱۰، آیه۱۵)
۳.۲۸ – خَلَقْتُ (سوره مدثر/سوره۷۴، آیه۱۱)
۳.۲۹ – جَعَلْتُ (سوره مدثر/سوره۷۴، آیه۱۲)
۳.۳۰ – کَتَبْتَ (سوره نساء/سوره۴، آیه۷۷)
۳.۳۱ – هَذِهِ (سوره غافر/سوره۴۰، آیه۳۹)
۳.۳۲ – اَیْنَ (سوره قصص/سوره۲۸، آیه۷۴)
۳.۳۳ – الَّتِی (سوره همزه/سوره۱۰۴، آیه۷)
۳.۳۴ – اُفٍّ (سوره انبیاء/سوره۲۱، آیه۶۷)
۳.۳۵ – هَذَا (سوره مومنون/سوره۲۳، آیه۸۳)
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – تعریف

محلاّ معرب در اصطلاح ادبیات عرب، به معنای «دارای موقعیت اعرابی»، برای کلمات یا جمله‌هایی به کار می‌رود که خودشان علامت اعرابی ظاهری ندارند، اما در تحلیل نحوی، همان نقش یک کلمه مُعرب را در جمله ایفا می‌کنند و در این حال اعراب به صورت محلی در نظر گرفته می‌شود.

۲ – ویژگی‌های صرفی و نحوی

۱. محلّ‌، در نحو، وظیف اعراب را معیّن مى‌کند و این اعراب با اسم، فعل و جمله، پس از وقوع نسبت اسناد بین آن‌ها، یا بر آن‌ها ایجاد، مى‌شود. در این موارد، عبارت «محلاّ معرب است» به کار مى‌رود.

[۱] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۲۰۲.

[۲] یعقوب، امیل، موسوعه النحو و الصرف و الاعراب، ص۱۱۵.

۲. کلماتی که دارای اعراب محلی هستند شامل این موارد است:

(۱) تمامى اسم‌های مبنی؛ اعم از ضمیر،

[۳] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

اسم اشاره،

[۴] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

اسم استفهام،

[۵] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

اسم شرط،

[۶] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

اسم موصول،

[۷] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

منادا،

[۸] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

[۹] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۳۱۲.

عدد مرکّب،

[۱۰] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

[۱۱] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۳۱۲.

ترکیب مزجی، ظرف مضاف به جمله،

[۱۲] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

[۱۳] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۳۱۲.

اسم جهت‌های شش‌گانه، اسم لای نفی جنس،

[۱۴] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۳۱۲.

[۱۵] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

[۱۶] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو و التصریف، ص۱۲۶.

[۱۷] الشرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۷۶.

[۱۸] انصاری، ابن هشام، مغنی اللبیب، ج۲، ص۱۸۱.

[۱۹] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۳۱۲.

برخى از کنایه‌ها و برخى از ظرف‌ها،

[۲۰] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

[۲۱] الشرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۷۶.

[۲۲] انصاری، ابن هشام، مغنی اللبیب، ج۲، ص۱۸۱.

[۲۳] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۳۱۲.

و اسم فعل به جز اسم فعلى که محلّی از اعراب ندارد.

[۲۴] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

[۲۵] الشرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۷۶.

[۲۶] انصاری، ابن هشام، مغنی اللبیب، ج۲، ص۱۸۱.

[۲۷] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۳۱۲.

(۲) فعل ماضی،

[۲۸] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

[۲۹] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۲۸۷.

[۳۰] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو و التصریف، ص۱۲۶.

[۳۱] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۳۱۱.

[۳۲] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۵.

فعل امر،

[۳۳] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۳۱۱.

[۳۴] انصاری، ابن هشام، مغنی اللبیب، ج۲، ص۱۸۰.

[۳۵] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۴.

[۳۶] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۳۱۱.

فعل مضارع با «نون» تاکید

[۳۷] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۵.

[۳۸] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۳۱۲.

یا «نون» تأنیث.

[۳۹] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۲۰۵.

[۴۰] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۳۱۲.

(۳) جمل واقع در این محلّها: خبر،

[۴۱] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۳۲۵.

[۴۲] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ص۲۰۰.

[۴۳] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۲۲۴.

حال،

[۴۴] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۳۲۶.

[۴۵] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ص۲۰۰.

[۴۶] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۲۲۴.

[۴۷] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو والتصریف، ص۲۰۰.

مفعول به،

[۴۸] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۳۲۵.

[۴۹] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ص۲۰۰.

[۵۰] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۲۲۵.

[۵۱] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو والتصریف، ص۲۰۰.

مضاف الیه،

[۵۲] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۳۲۶.

[۵۳] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ص۲۰۱.

[۵۴] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۲۲۵.

[۵۵] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو والتصریف، ص۲۰۱.

ظرف زمان یا مکان، تابع مفرد،

[۵۶] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۲۲۵.

[۵۷] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو والتصریف، ص۲۰۱.

تابع جمله‌اى که محلّى از اعراب داشته باشد،

[۵۸] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۳۲۶.

[۵۹] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ص۲۰۱.

[۶۰] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۲۲۵.

جواب شرط جزم‌دهند همراه «فاء» یا «إذا»ى فجائیه.

[۶۱] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۳۲۶.

[۶۲] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ص۲۰۱.

[۶۳] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۳، ص۲۲۵.

۳ – شواهد قرآنی

در ادامه برخی شواهد قرآنی مربوط به محلاّ معرب ارائه می‌شود:

۳.۱ – کَتَبَ (سوره مائده/سوره۵، آیه۲۱)

•

(یَا قَوْمِ ادْخُلُوا الْاَرْضَ الْمُقَدَّسَهَ الَّتِی کَتَبَ اللَّهُ لَکُمْ وَ لَا تَرْتَدُّوا عَلَی اَدْبَارِکُمْ فَتَنقَلِبُوا خَاسِرِینَ)

[۶۴] مائده/سوره۵، آیه۲۱.

۳.۲ – ذَهَبَ (سوره بقره/سوره۲، آیه۱۷)

•

(مَثَلُهُمْ کَمَثَلِ الَّذِی اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا اَضَاءتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللّهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَکَهُمْ فِی ظُلُمَاتٍ لا