پاورپوینت کامل قاسم بن علی حریری (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قاسم بن علی حریری (مقاله‌دوم) دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قاسم بن علی حریری (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل قاسم بن علی حریری (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل قاسم بن علی حریری (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: قاسم بن علی حریری.

قاسم بن علی حریری (۴۴۶ ـ ۵۱۵ هـ.ق) یکی از بزرگ‌ترین ادبا و فضلای زمان خود بود.
نام او برگرفته از شغل خانوادگی‌اش حریرفروشی، بود.
وی در زادگاه خود تحصیل کرد و نزد اساتید برجسته‌ای در زمینه ادبیات، فقه، حساب و حدیث علوم کسب کرد.
او در دیوان خلافت المسترشد بالله عباسی فعالیت داشت و هوش و ذکاوت بالایی داشت.
بیشتر عمر خود را در مشان گذراند و تنها به بغداد و حجاز سفر کرد.
کتاب مشهور مقامات را نوشت که به عنوان اثری برجسته در زبان عربی شناخته می‌شود.
آثار مهم دیگر او شامل دُرّه الغوّاص، الرسائل، ملحه الإعراب، شرح ملحه الإعراب و دیوان شعر است.
سرانجام در سال ۵۱۵ (هجری قمری) یا سال ۵۱۶ (هجری قمری) در بصره درگذشت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی قاسم بن علی حریری
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – جایگاه علمی
۵ – آثار
۶ – وفات
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – معرفی قاسم بن علی حریری

ابومحمد قاسم بن علی بن محمد بن عثمان حریری (ابن حریری) بصری حرامی در مشان (شهری واقع در بصره کنونی) و در محله‌ای به نام بنوحرام در سال ۴۴۶ (هجری قمری) به دنیا آمد.

[۱] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۶۳.

به‌همین سبب به حرامی و به‌دلیل شغل حریرفروشی آبا و اجدادش، به حریری شهرت یافت.

[۲] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۶۳.

وی طی حدود هفتاد سال از عمر خویش، تنها به بغداد و حجاز سفر کرد و بیشتر در زادگاهش سکونت داشت.

۲ – اساتید

بصری در زادگاهش مشغول تحصیل شد و ادبیات را نزد ابوالحسن علی بن فضال مجاشعی و ابوالقاسم فضل بن محمد قصبانی، فقه را پیش ابواسحاق ابراهیم بن علی شیرازی و ابونصر عبدالحسین بن محمد بن صباغ (دو فقیه نامدار شافعی)، حساب و فرایض را در محضر ابوالفضل همدانی و ابوحکیم خبری یاد گرفت.

[۳] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۷، ص۲۶۶.

نزد ابوالقاسم حسین بن احمد بن حسین باقلانی و ابوتمام محمد بن حسن بن موسی به استماع حدیث پرداخت.

[۴] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۷، ص۲۶۶.

۳ – شاگردان

ابومحمد از شاگردانش که برخی شرح و حاشیه بر مقامات داشته و عده‌ای در محضرش درس گرفتند، می‌توان به ابن خشاب، فرزندش ابوالقاسم عبداللّه و محمد بن اسعد عراقی اشاره نمود.

[۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۴۶۲.

۴ – جایگاه علمی

قاسم بعد از کسب علم از محضر استادان، خود به عنوان یکی از ادبا و فضلای بزرگ عصر خویش به‌شمار آمد و در نهایت فصاحت و بلاغت، کتاب مشهور مقامات را به رشته تحریر درآورد.

[۶] حریری، ابومحمد، مقامات حریری، ص۱۳.

عمده شهرت او در نحو و بلاغت و ادبیات عرب می‌باشد و کتابش معروف‌ترین مقامه در زبان عربی است و در گذشته از متون درسی بوده و به زبان‌های فارسی، ترکی و لاتینی ترجمه شده است.

[۷] حریری، ابومحمد، مقامات حریری، ص۵.

او منصب دیوانی گزید و صاحب خبر بصره در زمان خلافت المسترشد باللّه عباسی را بر عهده داشته است.

[۸] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۵، ص۲۲۰۲.

وی دارای هوش و ذکاوت فوق العاده

[۹] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۲، ص۲۵۷.

و یکّه تاز فن بلاغت در روزگار خویش بوده است.

[۱۰] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۴۰۷.

به‌گونه‌ای که از او با عنوان پرچمدار فصاحت و بلاغت یاد می کنند.

[۱۱] دلجی، احمد بن علی، الفلاکه و المفلوکان، ص۱۵۳.

۵ – آثار

حرامی دارای آثار و تألیفاتی است که عبارت‌اند از:
• دُرّه الغوّاص فی اوهام الخواص

[۱۲] بغدادی، عبدالقادر بن عمر، خزانه الادب، ج۶، ص۴۶۳.

که کتابی درباره لغات و تعبیرات غلط عربی در روزگار مؤلف بوده است؛ • الرسائل،

[۱۳] بغدادی، عبدالقادر بن عمر، خزانه الادب، ج۶، ص۴۶۳.

نمونه‌ای از نثر مصنوع و متکلف در عصر مصنف است که نشانه ذوق و بلاغت به‌شمار می‌رفته که بارزترین آن دو نامه سینیه و شینیه می‌باشد؛ • مُلحه الاعراب،

[۱۴] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۸۱۷.

قصیده ای به وزن رجز در نحو است که حریری به درخواست ابن تلمیذ آن را به نظم درآورده است؛ • شرح ملحه الاعراب، هم خودش و هم دیگران شرح‌هایی دارند؛ • دیوان شعر، ظاهرا از این دیوان اثری باقی نمانده است، ولی نمونه‌هایی از آن را در منابعی چون در معجم الادباء می‌توان یافت؛ • الفرق بین الضاد و الظاء، نسخه‌ای از آن در کتابخانه برلین موجود است؛ • مقامات،

[۱۵] حاجی خلیفه، مصطفی