پاورپوینت کامل قَول (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قَول (مفردات‌قرآن) دارای ۴۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قَول (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل قَول (مفردات‌قرآن) :

منبع: قَول (قاموس قرآن (جلد ۶))

مقالات مرتبط: قَوْل (لغات‌قرآن)، قَول (مفردات‌نهج‌البلاغه)، قول.

قَول (به فتح قاف) و قیل (به کسر قاف) از واژگان قرآن کریم به معنای مطلق سخن گفتن و سخن است.
تَقَوّل به معنای گفتن چیزی است که حقیقت ندارد.
أقاویل جمع اقوال و أَقوال جمع قول است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای قَول
۲ – کاربردها
۲.۱ – سخن معمولی و متداول
۲.۱.۱ – قَوْلٌ‌ (آیه ۲۶۳ سوره بقره)
۲.۱.۲ – قِیلًا (آیه ۲۶ سوره واقعه)
۲.۲ – قول خدا
۲.۲.۱ – قالَ‌ آیات ۱۹ و ۲۱ سوره طه)
۲.۲.۲ – قالَ‌ (آیه ۳۰ سوره بقره)
۲.۲.۳ – قالَ‌ (آیه ۱۱۰ سوره مائده)
۲.۲.۴ – قُلْنا (آیه ۶۹ سوره انبیاء)
۲.۳ – قول نفسی و باطنی
۲.۳.۱ – یَقُولُونَ‌ (آیه ۸ سوره مجادله)
۲.۴ – اجابت تکوینی
۲.۴.۱ – فَقالَ‌ (آیه ۱۱ سوره فصلت)
۲.۵ – وعده عذاب‌
۲.۵.۱ – الْقَوْلُ‌ (آیه ۷ سوره یس)
۲.۵.۲ – الْقَوْلُ‌ (آیه ۴۰ سوره هود)
۲.۵.۳ – الْقَوْلُ (آیه ۱۶ سوره اسراء)
۲.۶ – تقوّل
۲.۶.۱ – تَقَوَّلَ‌ (آیه ۴۳ سوره حاقه)
۲.۶.۲ – تَقَوَّلَهُ‌ (آیه ۳۳ سوره طور)
۲.۷ – قیل
۲.۷.۱ – قِیلِهِ‌ (آیه ۸۸ سوره زخرف)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای قَول

قَول

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۴۵.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۸۸.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۵، ص۴۵۶.

به معنای مطلق سخن گفتن و سخن است.
در اقرب الموارد گفته: قول به معنی کلام یا هر لفظی است که زبان آن را افشاء می‌کند تمام باشد یا ناقص، قاموس نیز چنین گفته است.

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۴، ص۴۴۲.

[۵] فیروزآبادی، مجدالدین، القاموس المحیط، ج۴، ص۴۲.

در مجمع فرموده: قول در کلام عرب موضوع است برای حکایت چنان‌که گویی «قال زید- خرج عمرو».

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۷۴.

راغب گوید: قول و قیل یکی است قول بر وجوهی به کار رود اظهر آن‌ها کلمه یا کلمات مرکب از حروف است که به وسیله تکلم ظاهر شود مفرد باشد یا مرکّب.

[۷] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۸۸.

تَقَوّل به معنای گفتن چیزی که حقیقت ندارد.

[۸] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۴، ص۴۴۲.

«تَقَوَّلَ‌ علیهِ قولاً» یعنی بر او دروغ بست و چیزی را گفت که حقیقت ندارد.

[۹] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۴، ص۴۴۲.

۲ – کاربردها

قول در قرآن در وجوهی به کار رفته که ذیلا به بعضی اشاره می‌شود:

۲.۱ – سخن معمولی و متداول

‌از معانی و وجوه قول سخن معمولی و متداول است.

۲.۱.۱ – قَوْلٌ‌ (آیه ۲۶۳ سوره بقره)

(قَوْلٌ‌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَهٌ خَیْرٌ مِنْ صَدَقَهٍ یَتْبَعُها اَذیً‌)

[۱۰] بقره/سوره۲، آیه۲۶۳.

«در مقابل سائل و فقیر سخن متعارف و زبان خوش و گذشت بهتر از صدقه‌ایست که در پی آن اذیت باشد.»

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۵۹۶.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۸۹.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۴۲.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۴۸.

۲.۱.۲ – قِیلًا (آیه ۲۶ سوره واقعه)

(اِلَّا قِیلًا سَلاماً سَلاماً)

[۱۵] واقعه/سوره۵۶، آیه۲۶.

(تنها چیزی که می‌شنوند «سلام» است «سلام»!)

[۱۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۳۵.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۲۱۱.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۲۳.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۱۴۶.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۲۸.

۲.۲ – قول خدا

در آیات قرآن قول خداوند بر سه وجه آمده است:
الف) قول خدا یا به وسیله خلق صوت است مثل صدائیکه از درخت بر موسى رسید.

[۲۱] طه/سوره۲۰، آیه۱۹.

[۲۲] طه/سوره۲۰، آیه۲۱.

۲.۲.۱ – قالَ‌ آیات ۱۹ و ۲۱ سوره طه)

(فَلَمَّا اَتاها نُودِیَ یا مُوسی • اِنِّی اَنَا رَبُّکَ‌ • … • قالَ‌ اَلْقِها یا مُوسی‌ • … • قالَ‌ خُذْها وَ لا تَخَفْ‌)

[۲۳] طه/سوره۲۰، آیه۱۱- ۱۲.

[۲۴] طه/سوره۲۰، آیه۱۹.

[۲۵] طه/سوره۲۰، آیه۲۱.

(هنگامی که نزد آتش آمد، ندا داده شد که: «ای موسی! من پروردگار توام! …. گفت: «ای موسی! آن را بیفکن.» … گفت: «آن را بگیر و نترس، ما آن را به صورت اولش بازمی‌گردانیم.)

[۲۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۲.

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۱۹۰.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۳۷.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۲.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۰.

ب)و یا به وسیله فهماندن مطلب و الهام و وحی است مثل‌:

۲.۲.۲ – قالَ‌ (آیه ۳۰ سوره بقره)

(وَ اِذْ قالَ‌ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَهِ اِنِّی جاعِلٌ فِی الْاَرْضِ خَلِیفَهً)

[۳۱] بقره/سوره۲، آیه۳۰.

((به خاطر بیاور) هنگامی را که پروردگارت به فرشتگان گفت: «من در روی زمین، جانشینی (نماینده‌ای) قرار خواهم داد.»)

[۳۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶.

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۱۷۷.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۱۱۵.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۱۶.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۷۶.

که شاید به وسیله فهماندن و الهام بوده باشد.

۲.۲.۳ – قالَ‌ (آیه ۱۱۰ سوره مائده)

(اِذْ قالَ‌ اللَّهُ یا عِیسَی ابْنَ مَرْیَمَ اذْکُرْ نِعْمَتِی عَلَیْکَ‌)

[۳۷] مائده/سوره۵، آیه۱۱۰.

((به خاطر بیاور) هنگامی را که خداوند به عیسی بن مریم گفت: «یاد کن نعمتی را که به تو و مادرت بخشیدم!)

[۳۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۲۶.

[۳۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۶، ص۳۱۷.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۶، ص۲۱۹.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۷، ص۲۲۷.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان،ج۳، ص۴۰۴.

ج) و یا اراده باشد که با قول تعبیر آید مثل:

۲.۲.۴ – قُلْنا (آیه ۶۹ سوره انبیاء)

‌

(قُلْنا یا نارُ کُونِی بَرْداً وَ سَلاماً عَلی‌ اِبْراهِیمَ‌)

[۴۳] انبیاء/سوره۲۱، آیه۶۹.

((سرانجام او را به آتش افکندند؛ ولی ما) گفتیم: «ای آتش! بر ابراهیم سرد و سالم باش! »)

[۴۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۲۷.

[۴۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۴۲۷.

[۴۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۰۳.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۴۱.

[۴۸]