پاورپوینت کامل وَ عِبادِهِ الْمُکْرَمینَ الَّذین لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأمْرِهِ یَعْمَلُونَ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ عِبادِهِ الْمُکْرَمینَ الَّذین لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأمْرِهِ یَعْمَلُونَ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۳۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ عِبادِهِ الْمُکْرَمینَ الَّذین لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأمْرِهِ یَعْمَلُونَ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ عِبادِهِ الْمُکْرَمینَ الَّذین لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأمْرِهِ یَعْمَلُونَ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ عِبادِهِ الْمُکْرَمینَ الَّذین لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأمْرِهِ یَعْمَلُونَ (زیارت جامعه کبیره)

وَ عِبادِهِ الْمُکْرَمینَ الَّذین لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِامْرِهِ یَعْمَلُونَ وَ رَحْمَهُ اللّه ِ وَ بَرَکاتُهُ

و بندگان گرامی خداوند؛ آنان که در گفتار، بر او پیشی نمی‌گیرند و به فرمان او عمل می‌کنند؛ و رحمت خدا و برکات او [بر ایشان باد!]

فراز وَ عِبادِهِ الْمُکْرَمینَ الَّذین لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ … در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را بندگان گرامی خداوند که در گفتار، بر او پیشی نمی‌گیرند و به فرمان او عمل می‌کنند معرفی می‌کند.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – بندگی، افتخار اولیای الهی
۴ – بیزاری جُستن از غلو کنندگان
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

عِباد: جمع «عبد» به معنای بنده، مملوک. «العبد: الانسان، حرّا کان او رقیقا، یذهب بذلک الی انّه مربوب لبارئه (جلّ‌وعزّ)».

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۳، ص۲۷۰.

المُکْرَمین: گرامی داشته شدگان، بزرگ شمرده شدگان. «الکریم: الجامع لانواع الخیر و الشَّرف و الفضائل».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۲، ص۵۱۰.

لا یَسْبِقُونَهُ: بر او، پیشی نمی‌گیرند. «السَّبْق: القُدمَهُ فی الجری و فی کلّ شیء».

[۳] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۰، ص۱۵۱.

۲ – شرح فراز

واژه «عِباد»، به معنای بندگان و «مُکْرَمین»، اسم مفعول «اکرام»، به معنای گرامی داشته شدگان است. اهل بیت (علیهم‌السّلام)، بندگان شایسته‌ای هستند که خداوند، عبودیتِ کامل را به آنان، ارزانی داشته و آنان، حقیقت بندگی را تحقّق بخشیده‌اند و بدین‌سان، خداوند متعال، آنان را گرامی داشته است. در این مجال، امتیازات بندگی حق، لزوم ایستادگی در برابر غالیان و بیزاری جُستن از آنان، و برخی ویژگی‌های بندگان کامل خدا را بررسی می‌کنیم:

۳ – بندگی، افتخار اولیای الهی

بندگی خدا، بالاترین امتیازِ دوستان اوست. آنان که خدا را می‌شناسند و به او عشق می‌ورزند، بندگی او را بالاترین افتخار خویش می‌دانند و هیچ افتخاری را با آن، نمی‌سنجند. بر پایه گزارشی، امیرمؤمنان علی (علیه‌السّلام)، این افتخار را آن چنان زیبا بیان کرده که شگفتی عامر شَعبی، فقیه و شاعر عرب (عامر بن شراحیل الشعبی، محدث، راوی و فقیه کوفی (۱۹-۱۰۳ق) از رجال سرشناس صحاح سته بود که پانصد صحابه پیامبر را دید و راویان زیادی از او حدیث شنیده‌اند.

[۴] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، تهذیب التهذیب، ج۵، ص۶۵.

وی شگفتی خود را از این سخنان چنین ابراز می‌کند: امیرمؤمنان، به بداهه، نُه جمله گفت که با آنها، چشمه بلاغت را شکافت و گوهرهای حکمت را یتیم کرد و همه مردمان را از رسیدن به یکی از آنها ناامید ساخت.

[۵] شیخ صدوق، الخصال، ص۴۲۰، ح۱۴.

) را برانگیخته است.
علی (علیه‌السّلام) فرموده است: «الهی! کَفی لِی عِزّا انْ اکُونَ لَکَ عَبدَا وَ کَفی بِی فَخرا ان تَکُونَ لِی رَبّا، انتَ کَما اُحِبُّ فَاجْعَلنی کَما تُحِبُّ.»

[۶] شیخ صدوق، الخصال، ص۴۲۰، ح۱۴.

معبودا! مرا ارجمندی، همین بس که بنده تو باشم و مرا افتخار، همین بس که پروردگار من باشی. تو چنانی که من دوست دارم. پس مرا چنان‌دار که تو دوست داری.
هدایای الهی و عنایات ویژه خداوند، تنها به کسانی تعلّق می‌گیرد که سر بر آستان بندگی او بسایند. خداوند، از پیامبر خود، هنگامی که به معراج رحمانی قدم نهاد، با عنوان «عبد» خویش، یاد فرموده است:

(سُبْحَـنَ الَّذِی اَسْرَی بِعَبْدِهِ لَیْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَی الْمَسْجِدِ الْاَقْصَی)

،

[۷] اسرا/سوره۱۷، آیه۱.

«پاک است آن خدایی که بنده خود را شبانه، از مسجد الحرام به مسجد الاقصی بُرد!».
مقام بندگی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، بر رسالت او مقدّم است و از این رو، در تشهّد نماز، پیش از آن که از رسالت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) یاد کنیم، او را بنده خدا می‌خوانیم: «اشهدُ انَّ مُحمّدا عَبدهُ وَ رَسولُه». امتیازِ بندگی خدا، برای همگان، قابل تحصیل است.
رسالت و نبوّت، فضل الهی برای خاصّان درگاه خداوند است؛ امّا رسیدن به مقامِ بندگی، برای همگان، امکان دارد و در همه زمان‌ها و در گذر تاریخ، همواره بندگانی هستند که حقیقت بندگی را به جای می‌آورند و خداوند هم آنان را به عنایات ویژه خود می‌نوازد و با آنان، سخن می‌گوید. از امیرمؤمنان علی (علیه‌السّلام) نقل شده که فرمود: «عِبادٌ ناجاهُم فِی فِکرِهِم وَ کَلَّمَهُم فِی ذاتِ عُقُولِهِم.»

[۸] امام علی (علیه‌السلام)، نهج البلاغه، ص۲۳۰-۲۴۰، ترجمه دشتی، خطبه