پاورپوینت کامل نَبیّ‌ (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نَبیّ‌ (مفردات‌قرآن) دارای ۴۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نَبیّ‌ (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل نَبیّ‌ (مفردات‌قرآن) :

منبع: نَبیّ‌ (قاموس قرآن (جلد ۷))

مقالات مرتبط: نبیّ (لغات‌قرآن)، نَبی (مفردات‌نهج‌البلاغه)، نبی.

نَبیّ‌ (به فتح نون و تشدید یاء) از واژگان قرآن کریم به معنای خبر دهنده و خبر داده شده است.
نبیّ در اصل نبی‌ء است همزه آن مبدّل به یاء شده و ادغام گردیده است.
بعضی آن‌را از نبوّت گرفته‌اند که به معنای رفعت و بلندی است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای نَبیّ‌
۲ – کاربردها
۲.۱ – نَبِّئْ‌ (آیه ۴۹ سوره حجر)
۲.۲ – نَبِیٍ‌ (آیه ۵۲ سوره حج)
۲.۳ – نَبَّاَنِیَ‌ (آیه ۳ سوره تحریم)
۲.۴ – النَّبِیُّونَ‌ (آیه ۸۴ سوره آل عمران)
۲.۵ – اَنْبِیاءَ (آیه ۲۰ سوره مائده)
۲.۶ – النَّبِیِّینَ‌ (آیه ۱۷۷ سوره بقره)
۲.۷ – النَّبِیِّینَ‌ (آیه ۲۱۳ سوره بقره)
۲.۸ – النَّبِیِّینَ‌ (آیه ۶۹ سوره زمر)
۲.۹ – النَّبِیِّیْنَ (آیه ۸۱ سوره آل عمران)
۲.۱۰ – النَّبِیِّیْنَ (آیه ۶۹ سوره نساء)
۲.۱۱ – النَّبِیِّینَ‌ (آیه ۴۰ سوره احزاب)
۲.۱۲ – نَبِیًّا (آیه ۵۱ سوره مریم)
۳ – نسبت بین نبی و رسول‌
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای نَبیّ‌

نَبیّ‌

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۷، ص۷-۹.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۹۰.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، تفسیر مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۴۰۵.

به معنای خبر دهنده و خبر داده شده است.
نبیّ در اصل نبی‌ء است همزه آن مبدّل به یاء شده و ادغام گردیده است بعضی آن‌را از نبوّت گرفته‌اند که به معنی رفعت و بلندی است.
راغب گوید: نبیّ با تشدید از نبی‌ء با همزه ابلغ است که آن به رفعت قدر دلالت دارد.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۷۹۰.

جمع نبیّ نبیّون و انبیاء آمده است.
این لفظ که بر وزن فعیل است اگر به معنی فاعل باشد معنایش خبر دهنده است زیرا که نبیّ از جانب خدا خبر می‌دهد.
اگر به معنی مفعول باشد معنایش خبر داده شده است که نبیّ از جانب خدا خبر داده می‌شود.
ولی ظاهرا مراد از آن در قرآن مجید معنای فاعلی است لذا آن‌را در صحاح، قاموس، مصباح‌ و اقرب الموارد «المخبر عن الله» معنی کرده‌اند.

[۵] ، جوهری، ابونصر، الصحاح تاج اللغه وصحاح العربیه، ج۱، ص۷۴.

[۶] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۱، ص۲۹.

[۷] قیومی، أحمد بن محمد، المصباح المنیر، ج۱، ص۳۰۵.

فرق رسول و نبی همان است که در «رسل» گفته شد.

(ببینید: رسل (مفردات‌قرآن))

و آن این‌که: به رسول وحی می‌رسد و صدا را می‌شنود و فرشته وحی پیش او آید و نبیّ آن است که با وحی یا خواب و یا ایجاد صدا، فرمان خدا به او رسد

[۸] بحرانی، سیدهاشم، تفسیر البرهان، ج۳، ص۹۰۳.

و گرنه رسول و نبی هر دو مامور تبلیغ‌اند و از قرآن مجید نمی‌شود به دست آورد که کسی نبیّ باشد ولی مامور تبلیغ نباشد.

۲ – کاربردها

به مواردی از نَبیّ‌ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – نَبِّئْ‌ (آیه ۴۹ سوره حجر)

مثل‌

(نَبِّئْ‌ عِبادِی اَنِّی اَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ‌.)

[۹] حجر/سوره۱۵، آیه۴۹.

«به بندگان من خبر ده که فقط منم غفور رحیم.»

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۲۶۵.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۱۷۹.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۱۹۵.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۲۱.

این جا به معنای فاعل و معنایش خبر دهنده است زیرا که نبیّ از جانب خدا خبر می‌دهد.

۲.۲ – نَبِیٍ‌ (آیه ۵۲ سوره حج)

(وَ ما اَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِیٍ‌ اِلَّا اِذا تَمَنَّی اَلْقَی الشَّیْطانُ فِی اُمْنِیَّتِهِ‌.)

[۱۴] حج/سوره۲۲، آیه۵۲.

(هیچ رسول و پیامبرى را پیش از تو نفرستادیم مگر این‌که هرگاه آرزوى پیشبرد اهداف الهىِ خود مى‌کرد، شیطان وسوسه‌ها و القائاتى در آن مى‌افکند.)

[۱۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۳۸.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۵۵۲.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۹۰.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۵.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۴۴.

این‌جا به معنای فاعل و معنایش خبر دهنده است زیرا که نبیّ از جانب خدا خبر می‌دهد.
معلوم می‌شود که نبیّ رسالت دارد نه فقط حامل خبر است.

[۲۰] حکیم، سید محمدباقر، علوم قرآن، ص۱۲۷.

۲.۳ – نَبَّاَنِیَ‌ (آیه ۳ سوره تحریم)

(نَبَّاَنِیَ‌ الْعَلِیمُ الْخَبِیرُ.)

[۲۱] تحریم/سوره۶۶، آیه۳.

«خدای علیم و خبیر به من خبر داد»

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۵۵۴.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۳۳۱.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی،ج۲۵، ص۱۳۷.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۴۷۴.

این‌جا به معنای مفعول و معنایش خبر داده شده است که نبیّ از جانب خدا خبر داده می‌شود.

۲.۴ – النَّبِیُّونَ‌ (آیه ۸۴ سوره آل عمران)

(وَ ما اُوتِیَ مُوسی‌ وَ عِیسی‌ وَ النَّبِیُّونَ‌ مِنْ رَبِّهِمْ‌.)

[۲۶] آل عمران/سوره۳، آیه۸۴.

(و آن‌چه به موسی و عیسی و سایر پیامبران، از طرف پروردگارشان داده شده است.)

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶۱.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۵۲۰.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۳۳۷.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۱۵۰.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۷۸۷.

۲.۵ – اَنْبِیاءَ (آیه ۲۰ سوره مائده)

(اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ اِذْ جَعَلَ فِیکُمْ‌ اَنْبِیاءَ.)

[۳۲] مائده/سوره۵، آیه۲۰.

(یاد کنید هنگامى را که موسى به قوم خود گفت: «اى قوم من! نعمت خدا را برخود به یاد آورید هنگامى که در میان شما، پیامبرانى قرار داد.)

[۳۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۱۱.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی،ج۵، ص۴۶۶.

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۲۸۷.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۶، ص۲۶۵.

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۲۷۵.

۲.۶ – النَّبِیِّینَ‌ (آیه ۱۷۷ سوره بقره)

(وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ الْمَلائِکَهِ وَ الْکِتابِ وَ النَّبِیِّینَ‌.)

[۳۸] بقره/سوره۲، آیه۱۷۷.

(بلکه نیکوکار کسى است که به خدا و روز واپسین و فرشتگان و کتاب خدا و پیامبران، ایمان آورده.)

[۳۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۶۴۹.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۴۲۸.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۱۷۹.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۷۶.

۲.۷ – النَّبِیِّینَ‌ (آیه ۲۱۳ سوره بقره)

(کانَ النَّاسُ اُمَّهً واحِدَهً فَبَعَثَ اللَّهُ‌ النَّبِیِّینَ‌ مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذِرِینَ‌.)

[۴۴] بقره/سوره۲، آیه۲۱۳.

(مردم در آغاز امت واحدى بودند؛ به تدریج جوامع و طبقات پدید آمد و اختلافاتى پیدا شد؛ در این حال خداوند، پیامبران را برانگیخت؛ تا مردم را بشارت و بیم دهند.)

[۴۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۳.

[۴۶] طباطبایی، سید محمدحسین،