پاورپوینت کامل اقسام صفات الهی

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اقسام صفات الهی دارای ۴۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اقسام صفات الهی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اقسام صفات الهی :

‌واژه صفت کاربردهای مختلفی دارد. حکماء مبادی مشتقات را صفت، و مشتقات را اسم می‌گویند.

فهرست مندرجات

۱ – صفت و اسم ار نگاه حکماء
۲ – تقسیمات صفات
۲.۱ – صفات جمال و صفات جلال
۲.۲ – صفات ذات و صفات فعل
۲.۲.۱ – اصطلاح اول
۲.۲.۲ – اصطلاح دوم
۲.۳ – صفات حقیقی و اضافی
۲.۴ – صفات خبریه
۳ – توقیفی بودن اسماءالله
۳.۱ – دلیل توقیفی بودن
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – صفت و اسم ار نگاه حکماء

از نظر حکماء علم و قدرت صفات‌اند، و عالم و قادر یا علیم و قدیر اسم، ولی متکلمان مشتقات را صفات نامیده و مبادی مشتقات را «معنی» می‌گویند. بنابراین، علم و قدرت، معنی، و عالم و قادر یا علیم و قدیر صفات‌اند. به عبارت دیگر، هرگاه ذات و ماهیت را از آن جهت که موصوف به وصف یا معنای ویژه‌ای است، در نظر آوریم واژه صفت به کار می‌رود.

[۱] رازی، فخر الدین، شرح اسماء الله الحسنی، ص۲۷.

«الصفه هی الاسم الدال علی بعض احوال الذات، و ذلک نحو طویل و قصیر و عاقل و غیرها».

[۲] جرجانی، علی بن محمد، التعریفات، ص۵۸.

«ان الصفه فی الحقیقه ما انبات عن معنی مستفاد یخص الموصوف و ما شارکه…» .

[۳] شیخ مفید، اوائل المقالات، ص۵۵.

یادآور می‌شویم، این گونه ملاحظات در عمل چندان رعایت نمی‌شود، و هر یک از اسم و صفت به جای دیگری به کار می‌رود.
یگانه واژه‌ای که معنای وصفی نداشته، و به عنوان اسم مخصوص خداوند، شناخته شده است؛ اسم جلاله (الله) است. اما واژه‌های دیگر چون عالم، قادر، حی، رازق، باقی و غیره هم به عنوان اسماء الهی به کار می‌روند، و هم صفات خداوندی، چنان که در روایات معروفی که برای خداوند نود و نه اسم بیان شده است، جز اسم جلاله، همگی از مشتقات و صفات می‌باشند.

۲ – تقسیمات صفات

صفات الهی را از جهات گوناگون تقسیم کرده‌اند:

۲.۱ – صفات جمال و صفات جلال

صفات جمال یا صفات ثبوتی صفاتی‌اند که بر وجود کمالی در خداوند دلالت می‌کنند. مانند عالم و علم، قدرت و قادر، خلق و خالق، رزق و رازق و غیره. و صفات جلال یا صفات سلبی صفاتی‌اند که چون بر نقصان و فقدان کمال دلالت می‌کنند، از خداوند سلب می‌شوند. مانند: ترکیب، جسمانیت، مکان، جهت، ظلم، عبث و غیره. صدر المتالهین در این باره گفته است:

[۴] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۹، ص۳۵۳.

«این دو اصطلاح (صفت جمال و جلال) با تعبیر ذی الجلال و الاکرام در آیه کریمه: «تبارک اسم ربک ذی الجلال و الاکرام» هماهنگ است زیرا صفت جلال عبارت است از آنچه ذات خداوند را از مشابهت با غیر آن منزه می‌دارد، و صفت اکرام عبارت است از آنچه ذات الهی به آن آراسته است، پس خداوند با صفات کمال وصف می‌شود، و با صفات جلال از نواقص پیراسته می‌گردد».

[۵] صدر المتالهین، محمد بن ابراهیم، الاسفار الاربعه، ج۶، ص۱۱۸.

صفات سلبی کاربرد دیگری نیز دارد، و آن صفاتی است که بر سلب نقص از خداوند دلالت می‌کنند، مانند غنی، واحد، قدوس، حمید و مانند آن.

۲.۲ – صفات ذات و صفات فعل

در تقسیم صفات الهی به صفات ذات و صفات فعل دو اصطلاح و دو نظریه است:

۲.۲.۱ – اصطلاح اول

هر گاه برای انتزاع صفتی از ذات و وصف کردن ذات به آن صفت، تصور ذات کافی باشد، و تصور فاعلیت خداوند لازم نباشد، آن صفت، صفت ذات یا ذاتی خواهد بود. مانند صفت حیات و حی، اراده و مرید، علم و عالم، قدرت و قادر. و هر گاه تصور فاعلیت خداوند لازم باشد، آن را صفت فعل یا فاعل گویند. مانند خلق و خالق، رزق و رازق، اماته و ممیت، احیاء و محیی، مغفرت و غافر، انتقام و منتقم، و مانند آن.

۲.۲.۲ – اصطلاح دوم

ب: هر صفتی که بتوان خداوند را به مقابل و ضد آن وصف کرد، صفت فعل است، و هر صفتی را که نتوان خداوند را به مقابل و ضد آن وصف کرد، صفت ذات است. بنابراین قدرت، علم و حیات از صفات ذاتی الهی‌اند، چون خداوند به مقابل و ضد آنها وصف نمی‌شود، زیرا مقابل آنها نقص وجودی است، ولی اراده از صفات ذات نخواهد بود، زیرا وصف خداوند به مقابل آن محال نیست، مثلا گفته می‌شود خداوند ظلم به بندگان خود را اراده نکرده است، «و ما الله یرید ظلما للعباد»

[۶] غافر/سوره۴۰، آیه۳۱.

بر این اساس، عدل از صفات ذات الهی خواهد بود، ولی بنابر اصطلاح نخست از صفات فعل است.
از دو اصطلاح یاد شده، اصطلاح نخست در کتب فلسفه و کلام مشهور و رایج است. محدث کلینی در کتاب کافی اصطلاح دوم را برگزیده است،

[۷] کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۱، ص۸۶.

و بر این اساس روایات مربوط به اراده را از صفات فعل دانسته‌اند، تعیین کرده است. سید شریف گرگانی نیز در کتاب تعریفات همین اصطلاح را آورده است.

[۸] جرجانی، علی بن محمد، التعریفات، ص۵۸.

۲.۳ – صفات حقیقی و اضافی

صفات ذات را به دو گونه حقیقی و اضافی تقسیم کرده‌اند. صفات ذاتی حقیقی آن است که حقیقتا ذات به آن وصف می‌گردد مانند علم و قدرت، و صفت اضافی آن است که از صفات حقیقی انتزاع می‌شود، ولی خود حقیقتا از صفات ذات نیست، مانند صفت عالمیت و قادریت، که از در نظر گرفتن نسبت علم و قدرت با ذات انتزاع شده‌اند، و ورای ذات و صفت علم و قدرت، حقیقتی ندارند.
صفت ذاتی حقیقی را به حقیقی محض و حقیقی ذات الاضافه تقسیم نموده‌اند. حقیقی محض آن است که به چیزی جز ذات خداوند تعقل ندارد. مانند صفات حیات، و حقیقی ذات الاضافه آن است که به غیر ذات متعلق می‌شود مانند علم و قدرت.

۲.۴ – صفات خبریه

برخی از صفات را صفات خبریه گویند. آنها صفاتی‌اند که در خبر آسمانی (کتاب و سنت) وارد شده‌اند و اگر در خبر آسمانی نیامده بودند، به مقتضای یک بحث عقلی برای خداوند اثبات نمی‌شدند، و از سویی، اگر به مفاد ظاهری آنها قائل شویم، تشبیه و تجسیم لازم خواهد آمد. به عبارت دیگر، این دسته از صفات، مانند وجه، ید، استوا، مجیء، که در آیات ذیل آمده‌اند.
«کل شی ء هالک الا وجهه».

[۹] قصص/سوره۲۸، آیه۸۸.

«ید الله فوق ایدیهم».

[۱۰] فتح/سوره۴۸، آیه۱۰.

«الرحمن علی العرش استوی».

[۱۱] طه/سوره۲۰، آیه۵.

«جاء ربک و الملک صفا صفا».

[۱۲] فجر/سوره۸۹، آیه۲۲.

امام‌ خمینی اسماء و صفات الهی را به اعتبارهای مختلف تقسیم کرده‌ است از جمله: تقسیم اسمای ذات، صفات و افعال. به اعتقاد ایشان، برخی ملاک تقسیم را ظهور هر یک از ذات، صفات و افعال در هر یک از اسمای الهی می‌دانند، درحالی‌که این ملاک تقسیم ناتمام است. بلکه به اعتقاد ایشان، تقسیم به اسمای ذات، صفات و افعال به ‌لحاظ معرفت‌شناختی و تجلی حق‌تعالی بر قلب سالک و مر