پاورپوینت کامل حَجّ (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حَجّ (مفردات‌قرآن) دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حَجّ (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل حَجّ (مفردات‌قرآن) :

منبع: حَجّ (قاموس قرآن (جلد ۲))

مقالات مرتبط: حجّ (لغات‌قرآن)، حَجّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، حج.

حَجّ (به فتح حاء و تشدید جیم) یکی از واژگان قرآن کریم به معنای قصد یا قصد خانه خدا است.
که در شریعت، با اعمال مخصوص و در زمان مخصوص برگزار انجام می‌شود.
مشتقات حَجّ که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

الْحَجُ‌ (به فتح حاء ) به معنی قصد؛

حِجُ‌ (به کسر حاء) مصدر یعنی برای خداست بر مردم قصد بیت و اعمال حجّ آوردن؛

الْحاج مفرد و به معنی زائر و قاصد بیت (مطلق زائر)؛

الْحَجِ‌ الْاَکْبَرِ (به فتح حاء ) یعنی یوم نحر (حجّ اکبر اسم روز عید قربان یا روز عرفه را هم گویند.)

فهرست مندرجات

۱ – معنای حَجّ
۲ – کاربردها
۲.۱ – حَجَ (آیه ۱۵۸ سوره بقره)
۲.۲ – الْحَج (آیه ۱۹۷ سوره بقره)
۲.۳ – الْحَج (آیه ۱۸۹ سوره بقره)
۲.۴ – الْحَج (آیه ۱۹۶ سوره بقره)
۲.۵ – حِجُ‌ (آیه ۹۷ سوره آل عمران)
۲.۶ – الْحاج (آیه ۱۹ سوره توبه)
۲.۷ – الْحَجِ‌ (آیه ۳ سوره توبه)
۳ – حج اکبر
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای حَجّ

حَجّ

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۲، ص۱۰۵.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۲۱۸.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۲، ص۲۸۵.

به معنی قصد است.
طبرسی فرماید: آن در لغت به معنی قصد پی در پی و در شریعت قصد خانه خداست برای عمل…

[۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۴۳.

راغب در مفردات قرآن گفته که: حجّ به فتح اوّل مصدر و به کسر اوّل اسم است.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۲۱۸.

صحاح و قاموس نیز چنین گفته است.

[۶] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۱، ص۱۸۲.

[۷] جوهری، ابونصر، صحاح تاج اللغه، ج۱، ص۳۰۳.

در اقرب الموارد گوید: حجّ به کسر اوّل لغتی است در حجّ (به فتح اوّل).

[۸] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ص۵۹۳.

بعضی گفته‌اند به فتح اوّل اسم و به کسر اوّل مصدر است.
تدبّر در آیات قرآن نشان می‌دهد که حجّ به فتح اوّل اسم استعمال شده و به کسر اوّل مصدر، چنان‌که اقرب الموارد نقل کرده است.

[۹] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ص۵۹۳.

۲ – کاربردها

به مواردی از حَجّ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – حَجَ (آیه ۱۵۸ سوره بقره)

(فَمَنْ‌ حَجَ‌ الْبَیْتَ اَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَیْهِ اَنْ یَطَّوَّفَ بِهِما)

[۱۰] بقره/سوره۲، آیه۱۵۸.

«هر که بیت را قصد کند (عمل حجّ آورد) یا عمره انجام دهد بر او گناهی نیست که بر صفا و مروه طواف کند.»

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ص۵۷۹.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ص۳۸۵.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۱۳۱.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ص۴۴۰.

۲.۲ – الْحَج (آیه ۱۹۷ سوره بقره)

(الْحَجُ‌ اَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ فِیهِنَ‌ الْحَجَ‌ فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِی‌ الْحَجِ‌)

[۱۵] بقره/سوره۲، آیه۱۹۷.

(حجّ، در ماه‌هاى معینى است. و کسانى که با بستن احرام، در این ماه‌ها حجّ را بر خود فرض کرده‌اند، باید بدانند که در حجّ، آمیزش جنسى و گناه و جدال، روا نیست.)

[۱۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۱۱۶.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۷۹.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۵۰.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۵۲۴.

۲.۳ – الْحَج (آیه ۱۸۹ سوره بقره)

(قُلْ هِیَ مَواقِیتُ لِلنَّاسِ وَ الْحَجِ‌)

[۲۱] بقره/سوره۲، آیه۱۸۹.

(بگو: «آن‌ها، بیان اوقات و تقویم طبیعى براى نظام زندگى مردم و تعیین وقت حج است».)

[۲۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۹.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۸۰.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۵۵.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۲۷.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع الب