پاورپوینت کامل ثَنَی? (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ثَنَی? (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ثَنَی? (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ثَنَی? (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: ثَنَی (مفردات نهج البلاغه (جلد ۱))

مقالات مرتبط: ثَنی (مفردات‌قرآن)، یَثْنُون (لغات‌قرآن).

دیگر کاربردها: ثنی (ابهام‌زدایی).

ثَنَی یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای عطف، عدد دو، ستایش و درود است.
حضرت علی (علیه‌السلام) در پاسخ به نامه‌ی معاویه در خصوص تجدید بیعت با او، توصیف خدای تعالی و … از این استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای ثنی
۲ – کاربردها
۲.۱ – یُثَنَّی – نامه ۷ (در پاسخ به معاویه)
۲.۲ – ثَنَّاهُ – خطبه ۱ (در وصف خدا)
۲.۳ – أُثْنی – خطبه ۹۰ (ثنای الهی)
۲.۴ – مُثْن – خطبه ۹۰ (توصیف خدا)
۲.۵ – اَثْناء – خطبه ۳۶ (تشویق خوارج به توبه)
۲.۶ – مَثانیها – خطبه ۵۳ (اجتماع مردم به بیعت)
۳ – تعداد کاربرد
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای ثنی

ثَنَی

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۱۹۰.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۱، ص۷۳.

به معنای عطف، عدد دو، ستایش و درود آمده است.
چنان‌که طبرسی در مجمع البیان ذیل آیه ۵ سوره هود،

[۳] هود/سوره۱۱، آیه۵.

نوشته است: واژه «ثنی» در اصل به معنی عطف است. عدد «دو» را از آن جهت اثنان می‌گویند که یکی بر دیگری عطف شده و روی هم حساب می‌شوند. همچنین به درود نیز «ثنا» می‌گویند، چراکه صفات نیک به‌ یکدیگر عطف می‌شوند. بنابراین واژه «تثنیه» نیز به همان جهت و معنا است.

[۴] شیخ طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسه الأعلمی للمطبوعات)، ج۵، ص۲۴۳.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – یُثَنَّی – نامه ۷ (در پاسخ به معاویه)

امام (صلوات‌الله‌علیه) در پاسخ معاویه که به ایشان نوشته بود: باید برای شما مجددا بیعت گرفته شود، نوشتند:
«لاَِنَّهَا بَیْعَهٌ وَاحِدَهٌ لاَ یُثَنَّی فِیهَا النَّظَرُ، وَلاَ یُسْتَاْنَفُ فِیهَا الْخِیَارُ»؛

[۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۵۸۹، نامه ۷.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الإستقامه، ج۳، ص۹، نامه ۷.

[۷] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۶۷، نامه۷.

«آن فقط یک بیعت است، دفعه ثانی به آن نظر نمی‌شود و اختیار و انتخاب از سر گرفته نمی‌شود».

[۸] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۵۷۳.

[۹] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۶۰۳.

(شرح‌های خطبه:

[۱۰] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۶۰۷.

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۹، ص۹۲.

[۱۲] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۱۷، ص۲۳۲.

[۱۳] ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص۴۳.

)

۲.۲ – ثَنَّاهُ – خطبه ۱ (در وصف خدا)

امام (علیه‌السلام) همچنین در وصف حق تعالی فرموده است:
«فَمَنْ وَصَفَ اللهَ سُبْحَانَهُ فَقَدْ قَرَنَهُ، وَ مَنْ قَرَنَهُ فَقَدْ ثَنَّاهُ، وَمَنْ ثَنَّاهُ فَقَد جَزَّاَهُ، وَمَنْ جَزَّاَهُ فَقَدْ جَهِلَهُ»؛

[۱۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۲۷، خطبه ۱.

[۱۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الإستقامه، ج۱، ص۸، خطبه ۱.

[۱۶] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۹، خطبه۱.

«هر که خدا را توصیف کند (با صفتی خارج از ذات) پس او را با چیزی مقارن کرده هر کس چنین نماید خدا را دو تا نموده و هر کس دو تا نماید دارای اجزاء کرده و هر کس دارای اجزاء نماید خدا را نشناخته است».

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۲۳.

[۱۸] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۲۴۴.

(شرح‌های خطبه:

[۱۹] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۲۷۲.

[۲۰] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۱، ص۸۸.

[۲۱] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۳۲۴.

[۲۲] ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۷۵.

)

(این سخن حضرت (علیه‌السلام) در لفظ جلاله (الله) تبیین شده است.)

۲.۳ – أُثْنی – خطبه ۹۰ (ثنای الهی)

واژه «ثنا» به معنای درود گفتن، عملی است در مقابل نعمت. چنان‌که آن حضرت (علیه‌السلام) فرموده‌اند:
«اللَّهُمَّ وَ قَدْ بَسَطْتَ لی فِیَما لاَ أَمْدَحُ بِهِ غَیْرَکَ، وَلاَ أُثْنی بِهِ عَلَى أَحَد سِوَاکَ»؛

[۲۳] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۲۰۸، خطبه ۹۰.

[۲۴] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الإستقامه، ج۱، ص۱۸۱، خطبه ۸۹.

[۲۵] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۳۵، خطبه ۹۱.

«پروردگارا! به من فصاحت و منطق و زبان گوی