شیعه فایل |
پاورپوینت کامل أَوْحی (لغاتقرآن)
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل أَوْحی (لغاتقرآن) دارای ۶۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل أَوْحی (لغاتقرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل أَوْحی (لغاتقرآن) :
منبع: پاورپوینت کامل أَوْحی (لغاتقرآن)
مقالات مرتبط: وحی (مفرداتقرآن)، وحی (مفرداتنهجالبلاغه)، وحی.
أَوْحی:
(وَ أَوْحَى رَبُّکَ)
[۱] نحل/سوره۱۶، آیه۶۸.
[۲] انعام/سوره۶، آیه۱۱۲.
[۳] شوری/سوره۴۲، آیه۵۱.
[۴] قصص/سوره۲۸، آیه۷.
[۵] مریم/سوره۱۹، آیه۱۱.
[۶] زلزال/سوره۹۹، آیه۵.
[۷] نساء/سوره۴، آیه۱۶۳.
[۸] نجم/سوره۵۳، آیه۴.
[۹] طه/سوره۲۰، آیه۱۱۴.
[۱۰] مائده/سوره۵، آیه۱۱۱.
أَوْحی: از ماده «وحى» است.
[۱۱] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، دار القلم، ص۸۵۸.
[۱۲] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ص۴۳۰.
راغب در مفردات مىگوید: به معنى «اشاره سریع» است.
[۱۳] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، دار القلم، ص۸۵۸.
سپس به معنى القا کردن مخفیانه سخنى آمده است.
فهرست مندرجات
۱ – ترجمه و تفسیر أَوْحی
۱.۱ – أَوْحی (آیه ۶۸ سوره نحل)
۱.۱.۱ – أَوْحی در المیزان و مجمع البیان
۱.۲ – یُوحِی (آیه ۱۱۲ سوره انعام)
۱.۲.۱ – یُوحِی در المیزان و مجمع البیان
۱.۳ – وَحْیًا (آیه ۵۱ سوره شوری)
۱.۳.۱ – وَحْیًا در المیزان و مجمع البیان
۱.۴ – أَوْحَیْنَا (آیه ۷ سوره قصص)
۱.۴.۱ – أَوْحَیْنَا در المیزان و مجمع البیان
۱.۵ – فَأَوْحَى (آیه ۱۱ سوره مریم)
۱.۵.۱ – فَأَوْحَى در المیزان و مجمع البیان
۱.۶ – أَوْحی (آیه ۵ سوره زلزال)
۱.۶.۱ – أَوْحی در المیزان و مجمع البیان
۱.۷ – أَوْحَیْنَا (آیه ۱۶۳ سوره نساء)
۱.۷.۱ – أَوْحَیْنَا در المیزان و مجمع البیان
۱.۸ – وَحْیٌ یُوحَى (آیه ۴ سوره نجم)
۱.۸.۱ – وَحْیٌ یُوحَى در المیزان و مجمع البیان
۱.۹ – وَحْیُهُ (آیه ۱۱۴ سوره طه)
۱.۹.۱ – وَحْیُهُ در المیزان و مجمع البیان
۱.۱۰ – أَوْحَیْتُ (آیه ۱۱۱ سوره مائده)
۱.۱۰.۱ – أَوْحَیْتُ در المیزان و مجمع البیان
۱.۱۰.۲ – وحی در تغسیر نمونه
۲ – پانویس
۳ – منبع
۱ – ترجمه و تفسیر أَوْحی
به موردی از کاربرد أَوْحی در قرآن، اشاره میشود:
۱.۱ – أَوْحی (آیه ۶۸ سوره نحل)
(وَ أَوْحَى رَبُّکَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِی مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتًا وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمَّا یَعْرِشُونَ)
[۱۴] نحل/سوره۱۶، آیه۶۸.
(و پروردگار تو، به زنبور عسل «وحى» (الهام غریزى) نمود که: «از کوهها و درختان و داربستهایى که مردم مىسازند، خانههایى برگزین.)
[۱۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷۴.
۱.۱.۱ – أَوْحی در المیزان و مجمع البیان
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان میفرماید: کلمه وحى به طورى که راغب گفته: به معناى اشاره سریع است، که البته همواره از جنس کلام و از باب رمزگویى و یا به صورت صوت و مجرد از ترکیب و یا به اشاره و امثال آن است.
از موارد استعمالش بدست مىآید که از باب القاى معنا به نحو پوشیده از اغیار است، پس الهام به معناى القاى معنا در فهم حیوان از طریق غریزه هم از وحى است، هم چنان که ورود معنا در نفس انسان از طریق رویا و همچنین از طریق وسوسه و یا اشاره، همه از وحى است، در کلام خدای تعالی هم در همه این معانى استعمال شده یک جا در القاء در فهم حیوان از راه غریزه استعمال کرده است.
[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۴۲۳.
[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۲۹۲.
(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:
[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۸.
[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۷۳.
)
۱.۲ – یُوحِی (آیه ۱۱۲ سوره انعام)
(وَ کَذَلِکَ جَعَلْنَا لِکُلِّ نَبِیٍّ عَدُوًّا شَیَاطِینَ الإِنسِ وَ الْجِنِّ یُوحِی بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُورًا وَلَوْ شَاء رَبُّکَ مَا فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَ مَا یَفْتَرُونَ)
[۲۰] انعام/سوره۶، آیه۱۱۲.
(این گونه در برابرهر پیامبرى، دشمنى از شیاطین انس و جنّ قرار دادیم؛ آنها به طور سرّى سخنان ظاهر فریب و بىاساس براى اغفال مردم به یکدیگر القا مىکردند و اگر پروردگارت مىخواست، چنین نمىکردند؛ ولى ایمان اجبارى سودى ندارد. بنابراین، آنها و تهمتهایشان را به حال خود واگذار.)
[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۴۲.
۱.۲.۱ – یُوحِی در المیزان و مجمع البیان
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان میفرماید: کلمه وحى به معناى گفتار در گوشى و پنهانى و اشاره و امثال آن است.
[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۴۲.
[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۲۱.
(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:
[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۳۵.
[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۴۵.
)
۱.۳ – وَحْیًا (آیه ۵۱ سوره شوری)
(وَ مَا کَانَ لِبَشَرٍ أَن یُکَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْیًا أَوْ مِن وَرَاء حِجَابٍ أَوْ یُرْسِلَ رَسُولًا فَیُوحِیَ بِإِذْنِهِ مَا یَشَاءُ إِنَّهُ عَلِیٌّ حَکِیمٌ)
[۲۶] شوری/سوره۴۲، آیه۵۱.
(و امکان ندارد خدا با هیچ انسانى سخن بگوید، مگر از راه وحى یا از پشت حجابى (همچون ایجاد صوت)، یا رسولى (فرشتهاى) مىفرستد و به فرمان خود آنچه را بخواهد وحى مىکند؛ چرا که او بلند مقام و حکیم است.)
[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۸۸.
۱.۳.۱ – وَحْیًا در المیزان و مجمع البیان
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان میفرماید: کلمه «وَحْیًا» با در نظر داشتن اینکه به گفته راغب به معناى اشاره سریع است، مفعول مطلق نوعى است.
[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۱۰۷.
[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۷۳.
(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:
[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۱۷۳.
[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۵۷.
)
۱.۴ – أَوْحَیْنَا (آیه ۷ سوره قصص)
(وَ أَوْحَیْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِیهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ وَ لَا تَخَافِی وَ لَا تَحْزَنِی إِنَّا رَادُّوهُ إِلَیْکِ وَ جَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِینَ)
[۳۲] قصص/سوره۲۸، آیه۷.
(ما به مادر موسی الهام کردیم که: «او را شیر ده و هنگامى که بر جان او ترسیدى، وى را در دریا ى نیل بیفکن و نترس و غمگین مباش، که ما او را به تو باز مىگردانیم و او را از پیامبران قرار مىدهیم.»)
[۳۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۸۶.
۱.۴.۱ – أَوْحَیْنَا در المیزان و مجمع البیان
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان میفرماید: کلمه اوحینا صیغه متکلم مع الغیر از فعل ماضى باب ایحاء است که به معناى گفتگوى پنهانى است و در قرآن کریم در سخن گفتن خداى تعالى با بعضى از مخلوقاتش استعمال مىشود که: یا به طور الهام و افکندن مطلبى به دل کسى صورت مىگیرد.
[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۱۰.
[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۱۰.
(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:
[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۱۶۱.
[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۷۷.
)
۱.۵ – فَأَوْحَى (آیه ۱۱ سوره مریم)
(فَخَرَجَ عَلَى قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرَابِ فَأَوْحَى إِلَیْهِمْ أَن سَبِّحُوا بُکْرَهً وَ عَشِیًّا)
[۳۸] مریم/سوره۱۹، آیه۱۱.
(او از محراب عبادت به سوى مردم بیرون آمد و با اشاره به آنها گفت: «به شکرانه این موهبت، صبح و شام خدا را تسبیح گویید.»)
[۳۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۰۵.
۱.۵.۱ – فَأَوْحَى در المیزان و مجمع البیان
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان میفرماید: در مجمع البیان مىگوید: محراب عبادت را از این جهت محراب گفتهاند که شخصى که در آن متوجه خدا گشته در حقیقت به جنگ شیطان رفته است و بر سر نمازش با شیطان محاربه دارد و در اصل به معناى مجلس اشراف بوده که همواره آجودانها از ایشان حمایت و دفاع مىکنند. کلمه اوحى از ایحاء است که به معناى القاء به نفس است به طور پنهانى و به سرعت و اصل آن از قول عرب گرفته شده که وقتى مىخواهند به کسى بگویند بدو، بدو مىگویند الوحى الوحى.
[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۲۱.
[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۸.
(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:
[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۱۴۹.
[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۸۰.
)
۱.۶ – أَوْحی (آیه ۵ سوره زلزال)
(بِأَنَّ رَبَّکَ أَوْحَى لَهَا)
[۴۴] زلزال/سوره۹۹، آیه۵.
(و انسان مىگوید: «زمین را چه مىشود که این گونه مىلرزد)»؟!)
[۴۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۹۹.
۱.۱.۱ – أَوْحی در المیزان و مجمع البیان
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان میفرماید: حرف لام به معناى الى- به سوى است، چون مصدر ایحاء که فعل أوحى مشتق از آن است با حرف الى متعدى مىشود و معناى جمله این است که: زمین به سبب اینکه پروردگار تو به آن وحى کرده و فرمان داده تا سخن بگوید از اخبار حوادثى که در آن رخ داده سخن مىگوید، پس معلوم مىشود زمین هم براى خود شعورى دارد و هر عملى که در آن واقع مىشود مىفهمد و خیر و شرش را تشخیص مىدهد و آن را براى روز اداى شهادت تحمل مىکند، تا روزى که به او اذن داده شود، یعنى روز قیامت شهادت خود را ادا کرده، اخبار حوادث واقعه در آن را بدهد.
[۴۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۵۸۲.
[۴۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۳۴۲.
(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:
[۴۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۲۲۶.
[۴۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۷۹۹.
)
۱.۷ – أَوْحَیْنَا (آیه ۱۶۳ سوره نساء)
(إِنَّا أَوْحَیْنَا إِلَیْکَ
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
