فایل کامل رمان فرو افتاده PDF

توجه : این فایل به صورت فایل PDF (پی دی اف) ارائه میگردد و قابل خواندن بر روی موبایل و یا تبلت می باشد

 فایل کامل رمان فرو افتاده PDF دارای ۲۰۲۲ صفحه می باشد

داستانی پر از هیجان و عشق که تا آخرین لحظه شما را به خودش وابسته می‌کند. شخصیت‌های جذاب و داستانی غیرقابل پیش‌بینی که هر خواننده‌ای را مجذوب خودش می‌کند. این رمان با نثری روان و زیبا نوشته شده و شما را به دنیای خودش می‌برد.

✨ این فایل به صورت PDF (پی دی اف) ارائه می‌گردد. دارای تنظیمات کامل و فهرست استاندارد می‌باشد و آماده پرینت یا مطالعه روی موبایل و کامپیوتر است. فایل کاملا فرمت‌بندی شده در استاندارد حرفه‌ای می‌باشد. پس فرصت را از دست ندهید و همین حالا سفارش دهید!

بخشی از متن فایل کامل رمان فرو افتاده PDF :

اشتباهم… و در تاریک‌ترین نقطه زمین ایستاده‌ام. بی‌خویش، بی‌شباهت. مانند آخرین ستاره که از آسمان فروافتاد، جدا مانده از جهانی که دیگر از آنِ من نیست… من تنهاترینم… تنهاترین ستاره که پیش از سپیده، دوباره خواهد درخشید.

خلاصه‌ فایل کامل رمان فرو افتاده PDF

هرچه بیشتر فکر میکردم، بیشتر متوجه میشدم همه چیز چقدر اشتباه است. یک راه داشتم… تنها راهی که میتوانست معقول باشد. باید اینجا را ترک میکردم. اینجا را ترک کرده و خودم را به همان پیشگوها میرساندم. شاید در میان آنها کسی بود که بتواند به من بگوید در این دنیا چه میکنم؟ شاید بالاخره پاسخی برای پرسش هایم پیدا میکردم. رها کردنشان، درستترین کاری بود که میتوانستم برای شخصیت هایم انجام دهم. آنقدر غرق افکارم شده بودم که متوجه نشدم چه زمانی نور نارنجیرنگ سلول، جای خودش را به تاریکی مطلق داد. زمانی به خودم آمدم که در با صدای جیرجیری باز شد. فلین چراغ نفتی کوچکی برایم آورد و سپس ظرف شامم را به سمتم گرفت. «حالت بهتره؟ به چیزی نیاز نداری؟» سرم را به نشان نه تکان داده و گفتم: «ممنونم.» لبخندی زد و به سمت در رفت که گفتم: «صبر کن.» متوقف شد و نگاهش پرسشگر به من خیره ماند.

«میشه یکم بمونی؟» با لبخندی کمرنگ سرش را تکان داد و روی صندلی نشست. «فکر نکنم ایراد چندانی داشته باشه. البته تا قبل اینکه فرمانده برای سرکشی بیاد.» سینی غذا را روی پایم گذاشته و گفتم: «چند سالته فلین؟» سینهاش را جلو داد و با غرور گفت: « سالمه.» مشکوک نگاهش کردم و گفتم: «داری دروغ میگی! شاید یکم قد و هیکلت بزرگ باشه ولی عمرا ساله باشی. نهایت . راستش رو بگو، چند سالته؟» حالت غرورآمیزش از بین رفت. شانه هایش پایین افتاد و غرولند کرد: «لعنتی… دومین کسی هستی که فهمیدی.» ابروهایم را بالا داده و گفتم: «یعنی میخوای بگی بقیه همه باور کردن که تو سالته؟» سرش را به نشان تایید تکان داد و گفت: «جز فرمانده. همه به جز فرمانده باور کردن. فرمانده هم چیزی نگفته، ولی میدونم که باور نکرده.» موشکافانه نگاهش کردم و گفتم: «حالا واقعاً چند سالته؟»

نگاهش را به قسمتی از دیوار دوخت و از جواب دادن طفره رفت. شوکزده پرسیدم: «یعنی هنوز هم نداری؟» به سمت در نگاه کرد و سپس گفت: «هیس! دو هفت دیگه ساله میشم.» «چند وقته که به ارتش ملحق شدی؟» «شش ماه.» دستم را بالا برده و با قدرت توی شانهاش کوبیدم. به جای آنکه او از ضربه ام دردش بگیرد، مچ آسیب دید خودم بود که از درد نفسم را بند آورد. در حالی که چشمم از درد پر اشک شده بود، غریدم: «ملحق شدن افراد زیر سال به ارتش ممنوعه! تو هنوز واسه اینجا بودن خیلی بچه ای!» سرش را بالا گرفت، حالت صورتش جدی شد و گفت: «منم درست به انداز بقیه توانایی جنگیدن رو دارم. واسه سرزمینم مبارزه میکنم. در ضمن خانواد من نیاز به حمایت مالی دولت داشت و این تنها راه بود.» نگاهش را به مچ دستم دوخت و سپس با لحنی که کمی نگران بود، گفت: «اذیت شدی؟»

سرم را تکان داده و گفتم: «جنگیدن، تنها راهی که نشون بدی بزرگ شدی نیست. میتونستی سر زمینهای دیگران کار کنی و خانوادهات رو تامین کنی.» لبخند تلخی زد و گفت: «برای خانوادهای که هشت تا بچه داره، تهی غذا و لباس و گرمایش واسه زمستون کار راحتی نیست.» دو سه قاشق از سوپم را با تک کوچکی از نان بلعیدم. اضطراب دیدن فرمانده و پیشگویی امشب، اشتهایم را به کل مختل کرده بود. کاس سوپ را به سمتش گرفته و گفتم: «بیا سهم منو بردار. من دیگه گرسنه نیستم.» با تردید به سینی نگاه کرد و گفت: «همیشه اینقدر کم میخوری؟» «برای من کافی بود. ولی واس یه سرباز مثل تو غذا ضروریتره. زود باش، دستم خسته شد.» سینی را به سرعت از من گرفت و مشغول خوردن شد. از فرصت استفاده کرده و سوالهایم را از او پرسیدم. «سواد داری؟» سرش را به نشان نه تکان داد و گفت: «پدرم اونقدر پول نداشت که مارو برای درس بفرسته. ما از بچگی کار میکردیم.»