فایل کامل رمان زهر زیبا (جلد اول مجموعه افعی ها) PDF

توجه : این فایل به صورت فایل PDF (پی دی اف) ارائه میگردد و قابل خواندن بر روی موبایل و یا تبلت می باشد

 فایل کامل رمان زهر زیبا (جلد اول مجموعه افعی ها) PDF دارای ۸۵۲ صفحه می باشد

داستانی پر از هیجان و عشق که تا آخرین لحظه شما را به خودش وابسته می‌کند. شخصیت‌های جذاب و داستانی غیرقابل پیش‌بینی که هر خواننده‌ای را مجذوب خودش می‌کند. این رمان با نثری روان و زیبا نوشته شده و شما را به دنیای خودش می‌برد.

✨ این فایل به صورت PDF (پی دی اف) ارائه می‌گردد. دارای تنظیمات کامل و فهرست استاندارد می‌باشد و آماده پرینت یا مطالعه روی موبایل و کامپیوتر است. فایل کاملا فرمت‌بندی شده در استاندارد حرفه‌ای می‌باشد. پس فرصت را از دست ندهید و همین حالا سفارش دهید!

بخشی از متن فایل کامل رمان زهر زیبا (جلد اول مجموعه افعی ها) PDF :

در جهانی درخشان و بی‌رحم به نام «هاکی»، داستان تاریک و وسوسه‌انگیزی شکل می‌گیرد: «زهر زیبا». دالیا تورن، زنی که همه‌چیزش را از دست داده، حالا تنها به یک چیز فکر می‌کند، انتقام. راه او به تیم افسانه‌ای وایپرز می‌رسد؛ تیمی که همان‌قدر که روی یخ درخشان است، در سایه‌ها نیز بی‌رقیب فرمانروایی می‌کند. دالیا برای نفوذ، چشم به کین داونپورت می‌دوزد؛ کاپیتان دلربا و به ظاهر نقطه‌ی ضعف این مجموعه. اما پرده‌ها که کنار می‌روند، حقیقت هولناک آشکار می‌شود: کین نه یک حلقه‌ی ضعیف، بلکه زهردارترین مار لانه است. او با لبخندی فریبنده، دالیا را در بازی‌ای بی‌رحم می‌کشاند. بازی‌ای که هیچ راهی برای گریز از آن وجود ندارد.

خلاصه‌ رمان زهر زیبا

یاد گرفته از سر راهش کنار بره. شماره ، پرستون آرمسترانگ، کلاهشو پرت می‌کنه به پشت سر جود. صداش تو آرنای خالی، با یه کم طعنه، می‌پیچه: «کوبیدن به سینه‌ی طرف استراتژی حمله نیست. اگه این کارو می‌کردی، پنالتی می‌شد. مثل همیشه گند نزن به تیم.» پرستون رو معمولاً شاهزاده‌ی لیگ مینامن؛ احتمالاً چون قیافه‌ش خیلی جذابه. موهای بلوند شنی همیشه مرتبش و چشم‌های سبز کارائیبی. با اینکه ظاهرش شیک و باکلاسه، ولی رو و بیرونش خبیث‌ترین ماره. قیافه‌ش فقط یه ابزاره که برای رسیدن به هدفاش استفاده می‌کنه حالا هر چی که هستن. واقعاً کیه؟ شک دارم حتی هم‌تیمی‌هاشم بدونن. این یارو واقعاً چی تو سرشه؟ برخلاف جود که یه کوه عضله‌ست و بدون فکر عمل می‌کنه، پرستون آروم‌تر و حسابگرتره، ولی یه جور غم تو وجودش هست. با این حال، اگه بخوام انتخاب کنم، پرستون رو ترجیح می‌دم.

بازی‌های ذهنی رو می‌تونم تحمل کنم. ولی خشونت بی‌حدوحصر جود یه کم زیادیه برام. انگار به نشونه، جود با تمام زورش خودشو می‌کوبونه به پرستون. انقدر محکم که هر دو با یه صدای بلند می‌خورن به تخته‌ها. نفسمو حبس می‌کنم. وقتی جود می‌شینه رو پرستون انگار صندلیه. – «چی گفتی نره‌خر؟» سر پرستون می‌خوره به تخته‌ها و با اینکه کلاه نداره، صدای تقش تو سینه‌م می‌پیچه. یقه‌ی همو می‌گیرن و جود سعی می‌کنه پرستون رو بلند کنه. احتمالاً می‌خواد پرتش کنه اون‌ور زمین، مثل آدمای غارنشین. پرستون، که به اندازه‌ی جود گنده و قدبلند نیست ( فوت و اینچ)، ولی بازم زور جود رو خنثی می‌کنه. زیرش می‌گیرتش و می‌کوبونتش روی یخ. بعد آرنجشو می‌ذاره رو گلوی جود. شماره با یه لبخند، نزدیک صورت حرف می‌زنه: – «گفتم گند می‌زنی به تیم، نره‌خر. یه کم اون زور حیونی‌تو کنترل کن.

شبیه حیون بودن اوکیه، ولی مثل حیون رفتار کردن زیادیه، نه؟» حرفمو پس می‌گیرم؛ اصلاً نمی‌تونم با پرستون کنار بیام. نمی‌فهمم قراره این غول زیرشو ول کنه یا با یه لبخند خفش کنه. نزدیک بود تعادلمو از دست بدم و پناهگاهمو لو بدم، وقتی صورت جود تو چند ثانیه از قرمز به آبی تغییر کرد. تو یه لحظه، جود یه لگد به پرستون می‌زنه و بعد مثل دو تا خرس قطبی روی یخ غلت می‌زنن، بدون محافظ سر. بازیکن سوم، شماره ، با یه آه کلاهشو درمیاره. موهای قهوه‌ای تیره‌ش که خیس عرقن، و یه اخم کوچیک بین ابروهای پرپشتش معلومه. دعوای جود و پرستون میره تو پس‌زمینه وقتی کاپیتان و سنتر وایپرز، انگار با دستای نامرئی، گلومو فشار می‌ده. و بدترین قسمت؟ این اولین باری نیست که حواسمو می‌دزده. داونپورت… و نمی‌فهمم چرا. آره، خوشگله شاید از بین این سه‌تا از همه خوشگل‌تر باشه. جود یه جورایی تیز و زاویه‌دار به نظر می‌رسه

پرستون بیشتر شبیه شاهزاده‌ست. ولی جذابیت کین یه جورایی آزاردهنده‌ست. فک تیز و تراشیده‌ش بهش یه نگاه فرمانده‌وار طبیعی می‌ده. موهاش که معمولاً مرتبن، حالا به‌هم‌ریخته‌ست و دستشو توش می‌کشه؛ انگار یه جورایی عمداً شلخته‌شون کرده. با قد فوت و اینچ، اونم بلنده، ولی نه به اندازه‌ی جود تهدیدآمیز. هیکل کین لاغر ولی عضلانیه؛ مناسب نقشش به‌عنوان یه بازیکن غالب تو زمین. بدنش برای قدرت و چابکی ساخته شده و حرکات کنترل‌شده‌ش نشون‌دهنده‌ی رهبری ذاتیه. با اعتمادبه‌نفس راه می‌ره، همیشه صاف و آروم، انگار یه هاله از قدرت ساکت دورشه. ولی; چشم‌های آبی کم‌رنگش انقدر بی‌روح و خالی‌ان که انگار به‌جای آدم، یه گرگ قطبیه؛ نافذ، سرد و غیرقابل خوندن. با اینکه از بیرون آرومه، یه جرقه‌ی خطر زیر پوستش قایم شده. با این حال، تنها گزینه‌ی امن تو تیمه.