فایل کامل رمان بگو سیب PDF

داستانی پر از هیجان و عشق که تا آخرین لحظه شما را به خودش وابسته می‌کند. شخصیت‌های جذاب و داستانی غیرقابل پیش‌بینی که هر خواننده‌ای را مجذوب خودش می‌کند. این رمان با نثری روان و زیبا نوشته شده و شما را به دنیای خودش می‌برد.

✨ این فایل به صورت PDF (پی دی اف) ارائه می‌گردد. دارای تنظیمات کامل و فهرست استاندارد می‌باشد و آماده پرینت یا مطالعه روی موبایل و کامپیوتر است. فایل کاملا فرمت‌بندی شده در استاندارد حرفه‌ای می‌باشد. پس فرصت را از دست ندهید و همین حالا سفارش دهید!به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن فایل کامل رمان بگو سیب PDF :

اینجا خبری از قهرهای کودکانه و غرورهای بی‌دلیل نیست. دختر و پسر داستان، برای هم یار و یاورند تا طعم شیرین عشق را بچشند و یادمان بیاورند که برای عاشق بودن، لازم نیست یکدیگر را عذاب داد. آن‌ها به هم امنیت و آرامش می‌بخشند و این عشق، در فضای رنگارنگ و پرهیجان هنر شکل می‌گیرد. پایان قصه هم پر از لبخند است؛ لحظه‌ای که با شادی، آخرین سکانس را در یک قاب جاودانه ثبت می‌کنند.

خلاصه‌ فایل کامل رمان بگو سیب PDF

حرفاش مثل نت های بهم پیوسته و محکمی به ذهنم چکش می زدند. منطقی بودند اما سخت و دشوار. می دونستم پگاه درست میگه، که خوب تشبیهم کرده اما; واقعا می تونستم؟ بعضی مواقع با خودم فکر می کردم وقتی زن پوریا شدم بالاخره قبول کرده بودم که اون و ببینم، می دونستم دیر یا زود با استادش روبرو می شم و حالا که به لحظه ی دیدارش رسیده بودم کم آورده بودم. خودم و باخته بودم و نمی دونستم باید چیکار کنم. همیشه آدمای ضعیف و مورد شماتت قرار می دادم و حالا انگار ضعیف ترین این دنیا شده بودم; با صدای بغض آلودی نجوا کردم: پاهام می لرزه از فکر دیدن دوبارش. چی بگم بهش پگاه؟ بگم چرا رفتی؟ مسخره نیست بعد هجده سال؟ صدای اونم غمگین شد: آدمی که بی خبر از دنیات میره، یه جواب به روزای انتظارت بدهکاره پری جونم. برو دنبال بدهیت، بعد به خودت قول بده پروندش و که بستی دیگه به فکر باز کردنش نیفتی!

اشکم چکید روی روتختی و چشمام و با درد بستم، این روزها درد مثل یک لاشه توی تمام زندگیم جامونده بود، میون صدام که بیش تر: حالم شبیه غروب جمعست پگاه ! انگار شنبه ای وجود نداره تا این جمعه رو تموم کنه; هرروزم شده جمعه. _جمعه رو باید تموم کنی پری جون شنبه منتظرته. قطره ها با هم مسابقه گذاشتند، مگه این لعنتی ها تمومی نداشتند؟ چی باید صداش کنم؟ بگم بهش بابا؟ از بغض صدام بغضش گرفت و اسمم و روی لب روند. با همون بی قراریم ادامه دادم: الان میرم پگاه؛ میرم وقتی اومد دنبال بچش ببینمش، به حرفت گوش می کنم و می رم اما; دعا کن برام. دیدنش صبر می خواد که پریزاد الان وجودم حتی یه ذرشم نداره. از شیشه ی ماشینم زل زده بودم به در آموزشگاه. پوریا گفته بود یکشنبه ها خودش میاد دنبال پسرش. هوا ابری بود و این خرداد انگار یک بغل آذر توی خودش جا داده بود.

چشمام و با دستم فشردم و به لباسای یک دست مشکی و ساده رنگم نگاه کردم. هیچ آرایشی نداشتم، موهام پریشون از زیر شالم بیرون ریخته بودند و دور چشمام یک هاله ی قرمز ایجاد شده بود. لب هام ترک خورده بودند و رنگم پریده بود و می دونستم زیادی داغون به نظر می رسم; با تلخی پاهای لرزونم و از ماشین پایین گذاشتم و پیاده شدم.دستم و به سقف ماشین بند کردم و چندبار زیر لب، با یک گلوی پر شده از بغض اسم خدارو روی زبون آوردم .قتلگاهم داشتم می رفتم، من اسماعیلی بودم که ابراهیم با دستای خودش قربونیش کرده بود; یوسفی که با دستای خود یعقوب توی چاه افتاده بود و دلم حتی می خواست زمین بخورم تا این مسیر و نرم ترسو شده بودم. شایدم ضعیف شده بودم که همه ی لبخندم و با دیدنش دست بارون داده بودم تا بشوره و ببره. پاهام و مجبور کردم به جلو رفتن و وارد اموزشگاه شدم.

محیط همیشه رنگی اون جا برام شده بود یک محیط پر از شبح های تاریکی که می خواستند خفم کنن. دلم خیلی پر بود، هر پله ای که بالاتر می رفتم پر تر هم می شد، انقدر که می خواست بترکه. انگار اومده بودم قبرستونم; اومده بودم گذشتم و نبش قبر کنم. به جلوی در کلاس موسیقی رسیدم. پوریا مربیش بود و صداش هنگام اموزش کمی بیرون می اومد. خدای بزرگ من این جا چیکار می کردم؟ چرا واقعا اومده بودم جایی که ببینمش و حسرت هام، تلخی هام و دردهام بیش تر بشه؟ خواستم روی پاشنه ی پام بچرخم و برم بیرون که با وارد شدنش به سالن خشک شده ایستادم سرجام. بدون نگاه کردن به من به در کلاس خیره شد و بعد مودبانه، با اون کت و شلوار گرون قیمت و اصیلش روی صندلی های انتظار سالن نشست. سالنی که هیچ کس درونش نبود و همه سرکلاساشون بودند و فقط صدای ساز و حرف هاشون بیرون می اومد.