پاورپوینت کامل تفسیر تستری

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تفسیر تستری دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تفسیر تستری،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تفسیر تستری :

۱
ساختار۲
گزارش محتوا۳
وضعیت کتاب۴
پانویس۵
منابع مقاله۶
وابسته‌ها

تفسیر التسترى، به زبان عربى، تفسیرى است عرفانى در مورد برخى از آیات قرآنى که در قرن سوم هجرى به دست ابومحمد، سهل بن عبدالله تسترى نوشته شده است.

این کتاب، با تحقیق و تصحیح محمد باسل عیون السود، در سال ۱۴۲۳ق، توسط دار الکتب العلمیه، در بیروت، چاپ و منتشر شده است.

ذهبى مى‌گوید: «معلوم است که شخص سهل، این تفسیر را تألیف نکرده است، بلکه آرا و نظریات تفسیرى اوست که توسط محمد بن احمد بلدى (عارف و محدث بزرگ از اهل نخشب و متوفاى ۵۰۴) گردآورى شده است». آثار و بیاناتى لابه‌لاى تفسیر، مؤید این مطالب است که محقق، به برخى از آنها در صفحه ۱۲ مقدمه تحقیق، اشاره دارد.

ساختار

کتاب، با مقدمه مؤلف آغاز شده و پس از آن، خطبه کتاب (مشتمل بر یک باب و یک فصل) و آن‌گاه متن تفسیر ذکر گردیده است.

متن کتاب، موجز است و شامل همه آیات قرآن نیست، بلکه مؤلف برخى از آیات را به‌طور پراکنده گزینش کرده و تفسیر نموده است.

تفسیر آیات، به شیوه صوفیان و اهل تأویل صورت گرفته است.

گزارش محتوا

محقق، در مقدمه، از زندگى مؤلف، آثار وى و تفسیر مورد بحث سخن گفته است. در خطبه کتاب، از ویژگى‌هاى جویندگان فهم قرآن و «بسم الله الرحمن الرحیم» بحث شده است.

از آراى تسترى برمى‌آید که در تفسیر، قایل به «بطن داشتن» قرآن کریم است، اما سخت باطن‌گرا نیست. وى در مقدمه کوتاهى، معناى ظاهر، باطن، حد و مطلع را بیان داشته است و فرموده: «آیه‌اى نیست مگر آنکه ظاهرى دارد و باطنى و حدى دارد و مطلعى. ظاهر، همان تلاوت آن است و باطن، فهم معانى آن و حد، حلال و حرام و احکام آیات و مطلع، اشراقاتى است که از سوى خداوند افاضه مى‌شود. علم به ظاهر، فراشمول است و همگان از آن بهره‌مندند، ولى فهم باطن، ویژه خواص است».

در جاى دیگر، از وى نقل شده است که: «خداوند، هیچ ولى‌اى را در امت محمد(ص) برنگزید مگر آنکه ظاهر یا باطن قرآن را به او آموخت».

تفسیر تسترى، متأثر از آراى عرفانى اوست و به مراتب اولیا و میزان دانش آنان به قرآن کریم عنایت دارد.

وى، در بسیارى از موارد به تفسیر اشارى و رمزى بسنده نکرده، به معانى ظاهرى آیات نیز مى‌پردازد و سپس اشارت و تأویل آن‌ها را بیان مى‌دارد و هنگام تبیین معانى اشارى، به‌اجمال سخن مى‌گوید و مطلب را رسا و روشن بیان نمى‌کند؛ نمونه‌هاى زیر شاهد این مدعاست:

در تفسیر بسمله (صفحه ۲۲)، مى‌گوید: «باء، بهاء خداست. سین، سناء (پرتو و روشنایى) اوست و میم، مجد و عظمت اوست»، سپس مى‌گوید: «الله، اسم اعظم الهى است که همه اسماء و صفات را در بر دارد. میان الف و لام آن، حرفى نهفته است که غیبى از غیب است و به‌سوى غیب متوجه است و سرّى از سرّ است و رو به‌سوى سرّ دارد و حقیقتى از حقیقت است و به حقیقت نظر دارد؛ کسى جز آنکه از آلودگى‌ها پاک است و از حلال به اندازه نیاز توشه برگرفته است، آن را درک نمى‌کند. رحمان، اسمى است که خاصیت همان حرف پنهان میان الف و لام را در خود نهان دارد. رحیم، کسى است که در آغاز، با آفرینش و در ادامه، با دادن رزق و روزى بندگان، به آنها مهر مى‌ورزد».
در تأویل نهى آدم از خوردن میوه ممنوعه، مى‌گوید: «خداوند، در حقیقت، معناى خوردن را اراده نکرده است، بلکه مقصود، همت گماشتن است؛ یعنى همت خود را صرف چیزى جز من نکن، ولى آدم از همت گماشتن به غیر او (خدا) در امان نماند و در نتیجه، دید آنچه دید… هم‌چنین است حال کسى که مدعى تصاحب چیزى باشد که بر او روا نباشد و با توجه به میل و هواى نفس خود، به آن دل بندد. آن‌گاه خداوند او را به خودش و آنچه نفسش به آن خو گرفته و فریفته شده، وامى‌گذارد، مگر آنکه خداوند به او عنایتى کند و او را نگاه دارد و در برابر دشمن و نفس او را یارى کند…

آدم، هنگامى که در بهشت بود، از اندیشیدن به خلود و جاودانگى و تکیه بر تدبیر خود، مصون نماند؛ ندیدى که بر اثر همین اعتماد بر وسوسه نفس، چه بر سر او آمد؟ شهوت و هواى نفس، بر علم و عقل و روشنایى دل او چیره گشت…».

مؤلف، در برخى موارد، نخست، به تفسیر ظاهرى آیه و سپس ب