پاورپوینت کامل دیوان بدر شروانی

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دیوان بدر شروانی دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دیوان بدر شروانی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل دیوان بدر شروانی :

۱
گزارش کتاب۲
پانویس۳
منابع مقاله۴
وابسته‌ها

دیوان بدر شروانی تألیف بدر بن شمس‌الدین شروانی (۷۸۹ـ۸۵۴ق)، تحقیق و تصحیح دکتر فاطمه مجیدی، بدر بن شمس‌الدین شروانی (۷۸۹ـ۸۵۴ ق) از سرایندگان پارسی‌گوی نامور قفقاز در نیم دوم سد هشتم و نیم اول سد نهم قمری است که بنا به قول دولتشاه سمرقندی در «تذکره الشعراء»: «مرد خوشگوی و نادره‌جوی» بوده که سال‌ها سرآمد طایف شعرا در شروان بوده است.

گزارش کتاب

بدر بن شمس‌الدین شروانی (۷۸۹ـ۸۵۴ ق) از سرایندگان پارسی‌گوی نامور قفقاز در نیم دوم سد هشتم و نیم اول سد نهم قمری است که بنا به قول دولتشاه سمرقندی در «تذکره الشعراء»: «مرد خوشگوی و نادره‌جوی» بوده که سال‌ها سرآمد طایف شعرا در شروان بوده است.

شاعر خود را در جای‌جای اشعارش بدر می‌نامد و در «تذکر دولتشاه» نیز به همین نام خوانده شده است؛ اما در ماده تاریخی که به مناسبت وفات وی از شاعری ناشناس در پایان دیوان ثبت شده، نام وی بدرالدین ذکر شده است. نام کامل شاعر و نام پدر وی در عنوان قطع زیر که شاعری با نام امیر محمد بن خلیفه برای وی سروده، چنین آمده است: «لامیر محمد بن خلیفه فی حق خواجه بدر بن حاجی شمس‌الدین شروانی». این شعر در بخش قطعات دیوان ذکر شده است. وی تخلص خود را تقریباً در تمام اشعارش آورده است و همه جا خود را «بدر» می‌نامد و تصاویر گوناگونی را متناسب با این تخلص می‌سازد.

زادگاه بدر شماخی است که یکی از روستاهای شروان است و در چند جا به زادگاه خویش اشاره کرده است. وی در اشعار بسیاری زادگاه خود را شروان می‌داند. بدر در اشعارش به زندگی شخصی خود اشاراتی دارد که از این اشاره‌ها چند نکته در مورد زندگی وی دریافت می‌شود: ۱. وی فردی مریض احوال بوده است. وی به بیماری رماتیسم و درد پا مبتلا بوده است، دچار درد چشم بوده است. در قصید ۳۵ و قصید ۶۲ به این بیماری اشاره کرده است. ۲. خان وی به دست ترکمانان به آتش کشیده شده است. ۳. چند بار به دست راهزنان ترکمن اسیر می‌شود. اوضاع مالی بدر همیشه بر یک منوال نبوده و گاهی در فقر و گاهی در عیش و کامرانی به سر می‌برده است. در چند شعر به داشتن غلام و کنیز و اسب‌های راهوار و روانداز حریر برای خود اشاره می‌کند.

بدر برخلاف شاعر هم‌شهری خود خاقانی یا شاعر محبوبش انوری در علوم زمان تبحری نداشته است. در دیوان وی جز چند مورد که اشاره‌ای به مسائل نجومی می‌کند از علوم دیگر خبری نیست. در چند جا هم نام خط‌های مختلف و اصطلاحات خوشنویسی را ذکر کرده که نشان از آگاهی وی نسبت به این هنر دارد. عربی‌دانی و تسلط او به قرآن نیز در حد بعضی اشارات بسیار ساده به آیات و احادیث رایج است و در مجموع شعر وی حکیمانه و عالمانه نیست. پیشن اصلی بدر شاعری بوده و در کنار آن به نانوایی و بافندگی نیز می‌پداخته است.

در زمان تولد بدر، یعنی نیم دوم قرن هشتم، چندین عامل باعث به وجود آمدن یک فضای تسامح و تساهل مذهبی شده بود: یکی اینکه این زمان، دورانی است که به‌خاطر عوامل اجتماعی و درگیری‌هایی که در پی حمل مغول و حوادث پس از آن در تمام قسمت‌های کشور رخ داده است، مردم سرخورده شده‌اند و به تصوف و خانقاه‌نشینی گرایشی شدید پیدا کرده‌اند. در واقع دوره‌ای که بدر در آن زندگی می‌کند یعنی اواخر قرن هشتم و اوایل قرن نهم دوران گذار مذهبی از تسنن به تشیع است. شروانشاهان که متحدان تیمور بودند نیز همین آزادی و عدم تعصب تیموریان را سرلوح سیاست‌های مذهبی خود قرار داده بودند و لذا در اشعار بدر هم با یک نوع تسامح و تساهل مذهبی رو‌به‌رو هستیم. وی در چند جا از چهار خلیفه با عنوان‌های محترمانه یاد می‌کند. وی در چند قصیده بزرگان مدهب شیعه را مدح کرده است و در این اشعار از ائم شیعه به ویژه امام علی(ع)، امام حسین(ع)، امام حسن(ع) و حضرت مهدی(عج) به شایستگی یاد می‌کند و ممدوح را به ایشان تشبیه می‌کند. در شعر بدر گرایش به تصوف چنان که در میان شاعران قرن هشتم وجود داشت دیده نمی‌شود. بعضی مفاهیم عرفانی و اصطلاحات تصوف در اشعار بدر دیده می‌شود و این اصطلاحات بیشتر در غزلیات وی مشهود است. در قصاید وی که بیشتر جنبه‌های واقعی زندگی وی را نشان می‌دهد عرفان و تصوف بسیار کمرنگ است.

شعر بدر از نظر قالب به قصاید، قطعات، غزلیات، رباعی، ترجیع‌بند، ترکیب‌بند، مستزاد، مسمط، مسدس، مثمن، معشّر و مفردات تقسیم می‌شود. یکی از قالب‌های شعری که به گفت بسیاری در دور قبل از حمل مغول بیشتر اهمیت داشت و پس از آن رو به افول نهاد و جای خود را تا حدودی به غزل داد، قصیده است. این نکته در مورد بدر نیز صادق است و علت عدم توجه تذکره‌نویسان به وی در کنار شاعر هم‌عصر وی کاتبی، می‌تواند همین نکته باشد. حجم زیادی از اشعار بدر را قصاید وی دربر می‌گیرد و از این قصاید جز چند قصیده که در موضوع مرثیه سروده شده، بقیه در مدح است. بیشتر قصاید بدر ساده و روان و به دور از پیچیدگی‌های لفظی و معنوی است. ابیات دشوار و تصاویر پیچیده در شعر وی بسیار کم به چشم می‌خورد.

یکی از نوآوری‌های بدر در قصاید، آوردن غزلی عاشقانه در میان قصیده است که در این کتاب «غزل ـ قصیده» نام نهاده شده است. این غزل ـ قصیده‌ها در دیوان دیگ