پاورپوینت کامل تاریخ‌نگاری و تاریخ‌نگری مورخان ایرانی (قرن سوم تا ششم هجری)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تاریخ‌نگاری و تاریخ‌نگری مورخان ایرانی (قرن سوم تا ششم هجری) دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تاریخ‌نگاری و تاریخ‌نگری مورخان ایرانی (قرن سوم تا ششم هجری)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تاریخ‌نگاری و تاریخ‌نگری مورخان ایرانی (قرن سوم تا ششم هجری) :

۱
ساختار۲
سبک نگارش۳
گزارش محتوا۴
پانویس۵
منابع مقاله۶
وابسته‌ها

تاریخ‌نگاری و تاریخ‌نگری مورخان ایرانی (قرن سوم تا ششم هجری)، اثر پروین ترکمنی آذر (متولد ۱۳۴۰ش)، مورخ و پژوهشگر تاریخ‌نگاری ایرانی است. این کتاب، به تحلیل تطبیقی تاریخ‌نگاری و اندیشه‌های مورخان ایرانی از قرن سوم تا ششم هجری می‌پردازد و چگونگی تأثیر عوامل اجتماعی، فرهنگی و معرفتی بر روایت‌های تاریخی را بررسی می‌کند.

ساختار

کتاب، شامل یک مقدمه و سه بخش اصلی با عناوین «تاریخ‌های عمومی»، «تاریخ‌نگاری ادواری» و «تاریخ‌های محلی» است که در هر بخش، آثار و زندگی‌نامه چندین مورخ برجسته ایرانی مورد تحلیل قرار می‌گیرد و با نتیجه‌گیری نهایی و کتابنامه به پایان می‌رسد.

سبک نگارش

پژوهش حاضر به بررسی تاریخ‌نگاری‌های عمومی، ادواری و محلی پرداخته و تأکید بر ایرانی بودن مورخان است. مورخان مورد نظر، به‌لحاظ زیستگاهی در ایران نشو و نما یافته، علاوه بر آن، همگی مسلمانند، ولی تابع عقاید فرقه‌ها و نحله‌های مختلف اسلامی[۱]. در این تحقیق، بینش مورخان بر پایه دو معرفت دینی که از نوع معارف حقیقی است و معرفت متعارف جامعه که از نوع معرفت اعتباری است، مورد بررسی قرار گرفته و بازتاب نگرش حاصل از این بینش، در تاریخ نوشته آنان بازیابی و مطرح شده است[۲].

گزارش محتوا

مقدمه کتاب، اهمیت تاریخ‌نگاری ایرانی را به‌عنوان یکی از میراث‌های فرهنگی ماندگار برجسته می‌سازد. این بخش، به تعریف تاریخ‌نگاری و تاریخ‌نگری پرداخته و تنوع رویکردها و نقش دیدگاه فردی در شکل‌دهی به روایت‌های تاریخی را تبیین می‌کند[۳].
بخش اول (تاریخ‌های عمومی): نویسنده در آغاز این بخش، مطالبی را تحت عنوان «مقدمه‌ای درباره تاریخ‌های عمومی» عرضه کرده که در واقع سیمایی کلی از مطالب این بخش و فلسفه گزینش هریک از موضوعات آن را نشان می‌دهد؛ وی نوشته است: «اولین تاریخ‌نوشته‌ها در ایران دوره اسلامی با عنوان «تاریخ عمومی» شناخته می‌شوند. مورخانی که به تاریخ عمومی روی آورده‌اند، از جهان‌بینی وسیع‌تری در قیاس با مورخان ادواری‌نویس و محلی‌نویس، برخوردار بوده‌اند. این مورخان، آثار خود را از خلقت عالم آغاز می‌کردند. گزارش‌های تاریخی در این دسته از متون، شامل تاریخ آفرینش آدم، سرگذشت پیامبران، تاریخ اساطیری ایران از کیومرث (نخستین انسان و نخستین پادشاه) تا پایان عهد ساسانی، تاریخ اسلام (که از زندگانی پیامبر اسلام آغاز و تا خلافت عباسی در دوره خلیفه زمان مورخ ادامه می‌یافت) و تاریخ سلسله‌های ایرانی تا عصر مورخ می‌شد[۴]. مورخان تاریخ‌های عمومی در بخش تاریخ دوره اسلامی، همه مردم مسلمان را امت واحد اسلامی در نظر گرفتند. به همین علت، تاریخ‌عمومی‌نویسان، اغلب دارای بینشی فراملل بودند و مفهومی گسترده از تاریخ و تمدن و فرهنگ انسانی و اسلامی را در نظر می‌گرفتند. مورخان ایرانی در دوره اسلامی، به‌خصوص در چهار قرن اولیه که خلافت، مرجعی معنوی شناخته می‌شد و در قلمرو سرزمین‌های اسلامی حضوری پررنگ داشت، مبنای تاریخ‌نوشته‌های خود را خلافت قرار دادند و تاریخ ملل دیگر را در درون خلافت و به‌عنوان حکومت و ملل دست‌نشانده خلافت، مورد توجه و بررسی قرار دادند. بدین ترتیب باید گفت تاریخ‌های عمومی، به‌مثابه تاریخ جهان در ایران قرون اولیه دوره اسلامی شاکله موضوعی بخش اعظم تاریخ‌نگاری‌ها را به خود اختصاص داده است. این دسته از تواریخ در دو بخش تاریخ پیش از اسلام و تاریخ دوره اسلامی می‌تواند بررسی شود. در این پژوهش، تأثیر معرفت دینی و معرفت متعارف جامعه بر مورخینی که تاریخ عمومی نوشته‌اند، در چند مبحث بررسی شده و نمودهای آن به دست آمده است. از جمله آنها می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:

الف)- اختصاص بخشی از تاریخ‌های عمومی به تاریخ انبیا و تاریخ خلافت، نشان از معرفت دینی مورخان دارد. تبیین جایگاه خلیفه به‌عنوان عالی‌ترین مقام معنوی در اولین تاریخ‌نوشته‌ها و تنظیم محور موضوعات تاریخی بر اساس دوران خلافت و تغییر این جایگاه در نگاه مورخان دوره مد نظر و چگونگی ارتباط خلیفه با امرا و سلاطین ایرانی به‌عنوان دارندگان قدرت‌های دنیوی و تقسیم دو قدرت دنیوی و معنوی، از جمله مطالبی است که نشان‌دهنده صورت‌بندی معرفت دینی در حوزه علم فقه است که در این پژوهش به بحث گذاشته شده است. مورخان با توجه به معرفت فقهی خود، گزارش‌های تاریخی را تنظیم نموده‌اند، وقایعی را برجسته کرده یا با غرض و تعصب از آن یاد نموده‌اند یا بنا بر مصلحتی از آن گذشته‌اند یا وقایعی را در لفافه یا به‌کنایه بیان کرده‌اند.

ب)- معرفت کلامی مورخان، بخشی دیگر از معرفت دینی مورخان است که موجب می‌گردید تا با توجه به تعلق آنان به کلام معتزله یا اشعری یا ماتریدی، تاریخ خردگرایانه یا تقدیرگرایانه یا ترکیبی از آن دو را بنویسند…

نمود معرفت متعارف در تاریخ‌های عمومی را می‌توان در چند موضوع بررسی کرد:

الف)- بخشی از تاریخ‌های عمومی ایرانیان، به روایات اسطوره‌ای و حماسی تعلق دارد…. و نشان می‌دهد آنان هنوز به آرمان‌های ملی و آرزوهای دیرینه مردمشان وفادار و وابسته بوده‌اند…