پاورپوینت کامل املاء (سنت الهی)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل املاء (سنت الهی) دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل املاء (سنت الهی)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل املاء (سنت الهی) :

محتویات

۱ املاء در لغت و اصطلاح
۲ سنت الهی املاء
۳ عادلانه بودن سنت املاء
۴ پانویس
۵ منابع

املاء در لغت و اصطلاح

«املاء» از «ملأ» گرفته شده و به معنای «اطاله مدت» و «ملی» به معنای «زمان طویل» و «ملاء» به معنی «دهر» است. «اطاله» عبارت اخری «مهلت دادن» می باشد.[۱] «املاء» به‌ معنای رها کردن و مهلت دادن است؛[۲] چنان‌که گفته‌اند: اَمْلَیتُ لِلفَرَس یعنی أرخیتُ عنانَه (افسار اسب را رها کردم).

«املاء» در اصطلاح عبارت از عجله نکردن در نزول عذاب است. منظور از «املاء» مهلتى است که گاهى خداوند طبق مصالحى به ستمگران و کافران مى دهد. در قرآن کریم این سنت الهی معمولا به همراه سنت «استدراج» آمده که با آن شباهت دارد.

سنت الهی املاء

یکی از سنن الهی و یکی از مصادیق کیفرهای معنوی، کیفر «املاء و استدراج» است که در دنیا شامل حال مُترفین و گناهکاران شده و به ظاهر برای آنان نعمت تلقی می شود، اما در باطن و حقیقت، نوعی عذاب است. امام علی (علیه‌السّلام) می فرماید: «کمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَیهِ، وَ مَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَیهِ، وَ مَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِیهِ؛ وَ مَا ابْتَلَى اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلَاءِ لَهُ»[۳] ؛ چه بسیارند کسانى که به‌وسیله احسان الهى به آن‌ها، غافلگیر مى‌شوند و به سبب پرده‌پوشى خدا بر آن‌ها مغرور مى‌گردند و براثر تعریف و تمجید از آنان فریب مى‌خورند؛ و خداوند هیچ‌کس را به چیزى مانند مهلت دادن (و ادامه نعمت‌ها و ترک عقوبت) نیازموده است.

سنت الهى در برابر طغیان و عصیان بشر بر مهلت دادن و تعجیل در عقوبت نکردن است، زیرا اگر عجله در عقوبت کند همه نابود مى‌شوند و کسى باقى نمى‌ماند، چون غیر از معصوم کسى نیست که گناه نکند. خداى تعالى مى‌فرماید: «وَلَوْ یُؤَاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ مَا تَرَکَ عَلَیْهَا مِنْ دَابَّهٍ وَلَکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا یَسْتَأْخِرُونَ سَاعَهً وَلَا یَسْتَقْدِمُونَ»[۴]؛ اگر کیفر دهد خداى تعالى مردم را بخاطر ظلم و گناه آن‌ها هیچ جنبده‌اى دیگر نمى‌ماند.

به همین خاطر است که خداوند مهلت مى‌دهد تا بندگان بوسیله توبه و انابه، گذشته خود را اصلاح کنند و این مهلت دادن به سود مؤمنان است، چنانچه براى کافران و اهل طغیان که بر گناهان خود اصرار مى‌کنند، به زیانشان تمام مى‌شود و این مهلت، مکر و کید الهى براى آن‌ها است.

قرآن کریم می فرماید: «وَالَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَیْثُ لَا یَعْلَمُونَ [۵] وَأُمْلِی لَهُمْ إِنَّ کَیْدِی مَتِینٌ[۶]»؛ و آنها که آیات ما را تکذیب کردند، به تدریج از جایی که نمی دانند گرفتار مجازاتشان خواهیم کرد و به آنها مهلت می دهیم؛ همانا کید و نقشه من قوی (و حساب شده) است.

مهلت دادن کفار و فجّار و طول عمر کافران و گناهکاران و رسیدن به آرزوهاى خود، هرچند به حسب ظاهر خوب و موجب خوشى اوست و خود را کامیاب مى‌بیند، ولى در حقیقت یک نوع قهر و انتقام الهى است که از آن به «مکر» تعبیر مى‌شود، زیرا که این طول عمر و موفقیت و رسیدن به آرزو، در حقیقت شرّ بوده و به ضرر او تمام خواهد شد چون موجب زیادى عذابش مى‌شود.

«فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُکِّرُوا بِهِ فَتَحْنَا عَلَیْهِمْ أَبْوَابَ کُلِّ شَیْءٍ حَتَّى إِذَا فَرِحُوا بِمَا أُوتُوا أَخَذْنَاهُمْ بَغْتَهً فَإِذَا هُمْ مُبْلِسُونَ»[۷]؛ پس چون حقایقی را که به آن یادآوری شده بودند، فراموش کردند، درهای همه نعمت ها را به روی آنان گشودیم، تا هنگامی که به آنچه داده شدند، مغرورانه خوشحال گشتند، به ناگاه آنان را [به عذاب] گرفتیم، پس یکباره درمانده و نومید شدند.

کسانی که براثر قساوت قلب، زمینه روانی مساعدی برای پذیرش دعوت انبیا ندارند، و با وجود تمام شدن حجت بر ایشان، باز هم پیامبران را تکذیب می‌کنند، و باآنکه حق را می‌شناسند، در قبول آن استکبار می‌ورزند، شایستگی خود را برای دریافت هدایت الهی از دست می‌دهند؛ زیرا مدد الهی تا جایی ادامه می‌یابد که راهیابی به حق، جنبه جبری پیدا نکند. برای چنین انسان‌هایی سنت املاء و استدراج الهی جریان می‌یابد.

قرآن کریم در آیات دیگری هم به سنت املاء و استدراج اشاره کرده است؛ ازجمله در سوره مبارکه رعد می‌‌خوانیم: «وَلَقَ