پاورپوینت کامل صلح امام حسن علیه السلام و معاویه

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل صلح امام حسن علیه السلام و معاویه دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل صلح امام حسن علیه السلام و معاویه،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل صلح امام حسن علیه السلام و معاویه :

محتویات

۱ جریان صلح امام حسن علیه السلام و معاویه
۲ متن صلحنامه امام حسن علیه السلام و معاویه
۳ علل صلح امام حسن علیه‌السلام
۴ پانویس
۵ منابع

جریان صلح امام حسن علیه السلام و معاویه

پس از شهادت امام علی علیه السلام، امام حسن مجتبی علیه السلام تلاش نمودند تا کاری که پدر خویش در واپسین روزهای حیاتش در تدارک انجام آن بود یعنی سرکوب معاویه بن ابی سفیان را به انجام برسانند، لذا در میان مردم اعلان بسیج عمومى نمودند و رزمندگان کوفه و سایر شهرها را براى دفع تهاجم دشمن فراخواندند. هنگامى که دو سپاه در برابر یکدیگر قرار گرفتند و درگیرى‌ هاى پراکنده‌ اى میان آنان به وقوع پیوست، برخى از سران سپاه امام حسن‌ مجتبى علیه‌السلام از جمله “عبیدالله بن عباس” که فرماندهى کل را بر عهده داشت به سپاه معاویه پیوست و از این راه توان روحى و فیزیکى سپاه امام حسن علیه‌السلام را کاهش دادند.

نفوذى‌ هاى معاویه در میان سپاهیان امام حسن علیه‌السلام و در میان عامه مردم شهرها، اقدام به شایعه پراکنى و گمانه‌زنى ‌هاى خلاف واقع کردند و به تدریج جامعه اسلامى و رزمندگان را از داخل، دچار تردید و تزلزل نمودند. به طورى که برخى از سپاهیان، شبانه از اردوگاه ‌ها و پادگان‌ ها گریخته و صحنه نبرد را ترک مى‌ کردند و برخى از فریب‌خوردگان “خوارج” در شهرهاى پشت جبهه اقدام به آشوب مى‌ کردند و حتى در “ساباط” مداین، به خیمه‌گاه امام حسن علیه‌السلام هجوم آورده و اقدام به غارت و بى‌ نظمى نمودند و در یک رویدادى، امام حسن مجتبى علیه‌السلام را ترور کرده و وى را به شدت زخمى نمودند.

ریش‌سفیدان و صاحب‌نفوذان عراق و حجاز و برخى از فرماندهان سپاه امام حسن علیه‌السلام مخفیانه نامه‌هایى به معاویه داده و اظهار اطاعت و پیروى مى‌ نمودند و حتى نوشتند که حاضرند امام حسن علیه‌السلام را تسلیم وى کرده و یا او را به قتل رسانند. امام حسن‌ مجتبى علیه‌السلام که از تمامى نفاق‌ ها و خیانت‌ هاى سپاه خویش خبردار بود، با گردآورى آنان و ایراد خطبه و روشن نمودن اذهان آنان از دسیسه ‌هاى دشمن، تلاش وافر نمود که روحیه مردانگى و رزم‌آورى را در آنان، بار دیگر زنده کرده و توطئه‌ هاى دشمن را نقش بر آب کند.

ولى رسوخ شرم‌آور نفاق و خیانت، سپاه آن حضرت را از کارایى لازم انداخته و توازن نظامى را به کلى دگرگون کرده بود و سرانجام، امام حسن علیه‌السلام را وادار به پذیرش صلح ناخواسته کرد و آن حضرت به ناچار در ۲۵ ربیع الاول و به قولى در نیمه جمادى الاول سال ۴۱ قمرى بر اساس شرایطى، خلافت را به معاویه بن ابى‌سفیان واگذاشت و خود از آن کناره گرفت.[۱]

بدین سان، درگیرى و جنگ میان سپاهیان شام و سپاهیان عراق پایان یافت و آن سال را “عام الجماعه” نامیدند.

متن صلحنامه امام حسن علیه السلام و معاویه

به نوشته ابن اعثم کوفی متن صلح‌نامه اى که به امضاى طرفین و گواهان از دو سپاه رسید، از این قرار است: «هذا ما اصطلح علیه الحسن بن علی بن أبی طالب معاویه بن أبی سفیان، صالحه على: [أولا] أن یسلم إلیه ولایه أمر المؤمنین على أن یعمل فیهم بکتاب اللّه و سنه نبیه محمد صلّى اللّه علیه و سلم و سیره الخلفاء الصالحین.
[ثانیا] و لیس لمعاویه بن أبی سفیان أن یعهد لأحد من بعده عهدا، بل یکون الأمر من بعده شورى بین المسلمین.
[ثالثا] و على أن الناس آمنون حیث کانوا من أرض اللّه [فی] شامهم و عراقهم و تهامهم و حجازهم.
[رابعا] و على أن أصحاب علی و شیعته آمنون على أنفسهم و أموالهم و نسائهم و أولادهم.
و على معاویه بن أبی سفیان بذلک عهد اللّه و میثاقه، و ما أخذ اللّه على أحد من خلقه بالوفاء بما أعطى اللّه من نفسه.
[خامسا] و على أنه لا یبغی للحسن بن علی و لا لأخیه الحسین و لا لأحد من أهل بیت النبی صلّى اللّه علیه و سلم غائله سرا و علانیه، و لا یخیف أحدا منهم فی أفق من الآفاق.
شهد على ذلک عبد اللّه بن نوفل بن الحارث و عمر بن أبی سلمه و فلان و فلان».[۲]

ترجمه‌ی فارسی متن:

این است آنچه حسن بن علی بن ابی‌طالب با معاویه بن ابی‌سفیان بر آن صلح و توافق کردند:

[اولاً] حسن (ع) ولایت و اداره‌ی امور مؤمنان را به معاویه واگذار کرد، به شرط آنکه او در میان مردم بر اساس کتاب خدا، سنت پیامبرش محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله و روش خلفای صالح عمل نماید.

[ثانیاً] معاویه بن ابی‌سفیان حق ندارد پس از خود برای کسی عهدی قرار دهد، بلکه کار حکومت پس از او شورایی میان مسلمانان خواهد بود.

[ثالثاً] مردم در هر جایی از سرزمین‌های خدا ـ چه در شام، چه در عراق، چه در تهامه و چه در حجاز ـ در امنیت باشند.

[رابعاً] یاران علی (ع) و شیعیان او نسبت به جان‌ها، اموال، زنان و فرزندانشان در امنیت کامل باشند. و بر عهده معاویه بن ابی‌سفیان است که در این باره عهد خدا، پیمان محکم الهی، و آنچه را خداوند بر همه آفریدگانش الزام کرده که به عهد خویش وفا کنند، رعایت نماید.

[خامساً] هیچ‌گونه زیان و فتنه‌ای ـ نه پنهانی و نه آشکار ـ نباید متوجه حسن بن علی و برادرش حسین و هیچ‌یک از اهل بیت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله باشد، و هیچ‌کس از ایشان در هیچ نقطه‌ای از سرزمین‌ها دچار ترس و بیم نگردد.

گواهان می دهند بر این پیمان: عبدالله بن نوفل بن حارث، عمر بن ابی‌سلمه، و …»

گفتنى است که درباره بندهاى صلح‌نامه، اتفاق چندانى میان مورخان و سیره‌نویسان نیست و برخى از آنان، م