پاورپوینت کامل یحیی بن محمد شیبانی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل یحیی بن محمد شیبانی (مقاله‌دوم) دارای ۷۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل یحیی بن محمد شیبانی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل یحیی بن محمد شیبانی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل یحیی بن محمد شیبانی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: یحیی بن محمد شیبانی.

یحیی بن محمد شیبانی (۴۹۹ ـ ۵۶۰ هـ.ق) از علمای برجسته، ادیبان و فقیهان قرن پنجم و ششم (هجری قمری) بود.
وی تحصیلات خود را در علوم دینی، قرآن، حدیث، نحو و ادب در بغداد نزد استادان نامداری چون ابومنصور جوالیقی و عبدالوهاب أنماطی گذراند.
برخی از شاگردان برجسته او ابوالفرج ابن جوزی و احمد بن عیسی حنبلی بوده‌اند.
در جوانی با فقر و تنگدستی مواجه بود تا آن‌که وارد دربار خلیفه عباسی المقتفی شد و به مرور مقام وزارت را در سال ۵۴۴ (هجری قمری) دریافت کرد.
او در دوران وزارت خود تلاش بسیاری برای خدمت به فقها و علما کرد.
ایشان با بذل و بخشش به فقرا، همواره در سطحی بود که زکات بر او واجب نمی‌شد.
همچنین نقش مهمی در تثبیت خلافت عباسی و جلوگیری از نفوذ امرای سلجوقی داشت.
پس از مرگ مقتفی، المستنجد خلافت را به عهده گرفت و ابن هبیره را در وزارت ابقا کرد.
وی به خاطر بردباری، تواضع و عفو و گذشت در برابر دشمنان و حاسدان شهرت داشت.
از تألیفات او می‌توان به الأفصاح عن شرح معانی الصحاح (شرح جامع بر کتاب الجمع بین الصحیحین)، المقتصد در نحو، مختصر اصلاح المنطق ابن سکیت، العبادات الخمس علی مذهب الامام احمد اشاره کرد.
ایشان در سال ۵۶۰ (هجری قمری) در بغداد به قتل رسید و مردم با حضور گسترده در تشییع جنازه‌اش، به او احترام گذاشتند.
او در مدرسه‌ای که برای حنابله در باب البصره ساخته شده بود، دفن گردید.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی یحیی بن محمد شیبانی
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – فعالیت‌ها
۵ – جایگاه اجتماعی
۶ – جایگاه او نزد دیگران
۷ – آثار
۸ – وفات
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – معرفی یحیی بن محمد شیبانی

ابومظفر یحیی بن محمد بن هبیره شیبانی دوری بغدادی

[۱] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

[۲] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۴۲.

[۳] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۵۰.

[۴] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۱، ص۳۲۱.

[۵] ابن طباطبا، محمد بن علی، الفخری فی آداب السلطانیه، ص۳۱۲.

[۶] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۶.

[۷] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۶۱.

[۸] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

[۹] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۳۸۵.

[۱۰] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۷۵.

[۱۱] بغدادی، اسماعیل بن محمد، ایضاح المکنون، ج۲، ص۷۷.

معروف به ابن هبیره

[۱۲] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۴۲.

[۱۳] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۱، ص۳۲۱.

[۱۴] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۶.

[۱۵] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۶۱.

بنابر قول مشهور در ماه ربیع الآخر

[۱۶] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

سال ۴۹۹ (هجری قمری)

[۱۷] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

[۱۸] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۶.

[۱۹] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

[۲۰] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۷۵.

در روستای دور بنی‌أوقر از نواحی دجیل بغداد متولد شد.

[۲۱] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

[۲۲] ابن طباطبا، محمد بن علی، الفخری فی آداب السلطانیه، ص۳۱۲.

[۲۳] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

[۲۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۷۵.

برخی تولد او را در سال ۴۷۰ (هجری قمری)

[۲۵] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۴۲.

و برخی دیگر در سال ۴۹۰ (هجری قمری) دانسته‌اند.

[۲۶] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۱، ص۳۲۱.

وی در جوانی به بغداد آمد.

[۲۷] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

[۲۸] ابن طباطبا، محمد بن علی، الفخری فی آداب السلطانیه، ص۳۱۲.

[۲۹] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۶۱.

[۳۰] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

[۳۱] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۷۵.

۲ – اساتید

ابومظفر ادبیات، علوم قرآنی و حدیث را از برخی مشایخ آن دیار مانند ابومنصور بن جوالیقی،

[۳۲] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۲.

قاضی ابوالحسین محمد بن محمد فراء،

[۳۳] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

ابوالحسین بن زاغونی،

[۳۴] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

عبدالوهاب أنماطی و برخی دیگر فرا گرفت.

[۳۵] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

به گفته برخی او علم فقه را نزد ابوبکر دینوری آموخته است.

[۳۶] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۲.

از همان دوران جوانی همواره، مصاحب، واعظ و زاهد ابوعبداللّه محمد بن یحیی زبیدی بود.

[۳۷] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۲.

۳ – شاگردان

بغدادی شاگردان و راویانی داشته که از شاگردان معروف او ابوالفرج ابن جوزی است.
همچنین ابوحامد احمد بن محمد بن عیسی حنبلی از او روایت کرده است.

۴ – فعالیت‌ها

یحیی بن محمد روزگار را با فقر و ناداری سپری می‌کرد

[۳۸] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۸.

[۳۹] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۵۰.

[۴۰] ابن طباطبا، محمد بن علی، الفخری فی آداب السلطانیه، ص۳۱۲.

[۴۱] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۶.

[۴۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۸.

تا این‌که وارد دربار خلیفه عباسی المقتفی (۵۳۰ ـ ۵۵۵ هـ.ق) شد.

[۴۳] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۹.

[۴۴] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۵۰.

[۴۵] ابن طباطبا، محمد بن علی، الفخری فی آداب السلطانیه، ص۳۱۲.

[۴۶] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۶.

او ابتدا مسئول خزانه و سپس مسئول دیوان گردید.

[۴۷] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

پس از مدتی خلیفه با مشاهده کاردانی، لیاقت و شهامت او، پست وزارت را در سال ۵۴۴ (هجری قمری) به او واگذار کرد.

[۴۸] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

[۴۹] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۶۱.

[۵۰] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

[۵۱] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۷۵.

وی با تصدی این مقام، سعی و کوشش بسیاری در خدمت‌گزاری به فقها، محدثان و صالحان انجام داد و سعی کرد هر چه بیشتر آنان را به خود نزدیک کند.
گویند وی با بذل و بخششی که به فقرا و علما داشت، هرگز سال او به حد نصاب نرسیده و زکات بر او واجب نشد.

[۵۲] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۲۵.

[۵۳] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۴۲.

[۵۴] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۸.

[۵۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۸.

۵ – جایگاه اجتماعی

ابن هبیره همچنین در استحکام پایه‌های خلافت و جلوگیری از نفوذ امرای سلجوقی، نهایت تلاش را انجام داد.

[۵۶] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۷.

[۵۷] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۸.

تا این‌که به همت او سیطره خلافت عباسی در کل عراق مستقر شد.
با مرگ مقتفی در سال ۵۵۵ (هجری قمری) المستنجد ( ۵۵۵ ـ ۵۶۶ هـ.ق) به خلافت رسید و ابن هبیره را در مقام وزارت ابقا کرد.

[۵۸] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۵۰.

[۵۹] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۶۱.

[۶۰] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

[۶۱] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۷۵.

به گفته مقتفی و مستنجد، بنی‌عباس وزیری مانند ابن هبیره به خود ندیدند.

[۶۲] ابن طباطبا، محمد بن علی، الفخری فی آداب السلطانیه، ص۳۱۲.

[۶۳] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۴۲.

[۶۴] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۵۰.

[۶۵] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۱، ص۳۲۱.

[۶۶] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۸، ص۱۷۵.

۶ – جایگاه او نزد دیگران

ابومظفر درباه‌اش بزگان تعریف‌هایی کرده‌اند که از آن جمله؛ ارباب تراجم، حکایات بسیاری در بردباری، تواضع، ایثار، عفو و گذشت او در برابر دشمنان و حاسدانش ذکر کرده‌اند.

[۶۷] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۹.

[۶۸] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۷.

ذهبی او را از اعیان فقها دانسته‌اند.

[۶۹] ذهبی، محمد بن احمد، دول الاسلام، ص۲۹۲.

[۷۰] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۱.

یافعی از او به عنوان شیخ طب و جالینوس زمان یاد کرده است.

[۷۱] یافعی، عبدالله بن اسعد، مراه الجنان و عبره الیقظان، ج۳، ص۲۶۱.

به گفته ابن جوزی، ابن هبیره شناخت کامل و جامعی به علوم نحو،

[۷۲] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۲.

[۷۳] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۶.

[۷۴] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۵۰.

[۷۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

لغت

[۷۶] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۲.

[۷۷] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۶.

[۷۸] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۵۰.

[۷۹] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

و عروض

[۸۰] ابن رجب حنبلی، عبدالرحمن بن احمد، ذیل طبقات الحنابله، ج۲، ص۱۱۲.

[۸۱] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۶.

[۸۲] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۵۰.

[۸۳] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۴۲۶.

داشته و تصنیف‌هایی نیز در این علوم از خود به یادگار گذاشت.

[۸۴] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۶۶.

۷ – آثار

دوری کتاب‌هایی تالیف کرده که آثارش عبارتند از:
• الافصاح (الایضا