پاورپوینت کامل عدی بن مسافر هکاری

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عدی بن مسافر هکاری دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عدی بن مسافر هکاری،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل عدی بن مسافر هکاری :

منبع: پاورپوینت کامل عدی بن مسافر هکاری

ابوالفضایل عدی بن مسافر بن اسماعیل هکاری اموی شامی بعلبکی (حدود ۴۷۰ق ـ ۵۵۸ق) صوفی برجسته قرن ششم هجری، از نوادگان مروان بن حکم اموی و اهل بعلبک بود.
وی با بزرگان صوفیه ارتباط داشت، کرامات فراوانی به او نسبت داده‌اند و پیروانش احترام زیادی برایش قائل بودند.
از آثارش می‌توان به «وصایا» و «اعتقاد اهل السنه و الجماعه» اشاره کرد.
او در کوه هکاری عبادتگاهی بنا کرد و در همان‌جا درگذشت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی پاورپوینت کامل عدی بن مسافر هکاری
۲ – جایگاه صوفیانه
۳ – غلو پیروان در مقام هکاری
۴ – آثار
۵ – تأسیس عبادتگاه در کوه هکاریه
۶ – وفات
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – معرفی پاورپوینت کامل عدی بن مسافر هکاری

ابوالفضایل عدی بن مسافر بن اسماعیل هکاری اموی شامی بعلبکی تاریخ ولادت وی معلوم نیست؛ اما بر اساس آن‌چه ذهبی درباره مدت زندگی‌اش (نود سال) آورده است،

[۱] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۲۸.

می‌توان زمان ولادت او را دهه شصت قرن پنجم هجری گمانه زد.
بر پایه گزارش ابن خلکان، وی از نوادگان مروان بن حکم اموی است و در روستای «بیت فار» از نواحی بعلبک لبنان به دنیا آمد. طایفه عدویه به وی منسوبند.

۲ – جایگاه صوفیانه

از جزییات زندگی او چیزی در دست نیست؛ ولی از صوفیان مشهور عصر خویش بود. مریدان بسیار داشت و با گروه بسیاری از بزرگان صوفیه از جمله عقیل منبجی، حماد دباس، ابونجیب عبدالقاهر سهروردی، عبدالقادر جیلی و ابوالوفاء حلوانی همنشین بود و با آن‌ها مراوده داشت و مورد احترام ایشان بود.

[۲] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۲۵۴.