پاورپوینت کامل والدین (لغات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل والدین (لغات‌قرآن) دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل والدین (لغات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل والدین (لغات‌قرآن) :

منبع: پاورپوینت کامل والدین (لغات‌قرآن)

مقالات مرتبط: والد (مفردات‌قرآن)، والده.

والدین:

(إِلاَّ إِیَّاهُ وَ بِالْوَالِدَیْنِ)

[۱] اسراء/سوره۱۷، آیه۲۳.

[۲] بقره/سوره۲، آیه۸۳.

[۳] نساء/سوره۴، آیه۳۶.

[۴] انعام/سوره۶، آیه۱۵۱.

[۵] لقمان/سوره۳۱، آیه۱۴.

[۶] ابراهیم/سوره۱۴، آیه۴۱.

والدین: به معنى «پدر و مادر» است.

[۷] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۸۸۳.

[۸] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۳، ص۱۶۴.

والد به معناى پدر و والده به معنای مادر است.
گاهى از باب تغلیب، والد بر والده هم گفته شده است و «والدین» اطلاق بر هردو مى‌باشد.
جمع والده «والدات» (مادران) است.

فهرست مندرجات

۱ – ترجمه و تفسیر والدین
۱.۱ – والدین (آیه ۲۳ سوره اسراء)
۱.۱.۱ – والدین در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۲ – والدین (آیه ۸۳ سوره بقره)
۱.۲.۱ – والدین در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۳ – والدین (آیه ۳۶ سوره نساء)
۱.۳.۱ – والدین در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۴ – والدین (آیه ۱۵۱ سوره انعام)
۱.۴.۱ – والدین در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۵ – والدین (آیه ۱۴ سوره لقمان)
۱.۵.۱ – والدین در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۶ – والدین (آیه ۴۱ سوره ابراهیم)
۱.۶.۱ – والدین در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۶.۲ – والدین در تفسیر نمونه
۲ – پانویس
۳ – منبع

۱ – ترجمه و تفسیر والدین

به مواردی از کاربرد والدین در قرآن، اشاره می‌شود:

۱.۱ – والدین (آیه ۲۳ سوره اسراء)

(وَ قَضَى رَبُّکَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِیَّاهُ وَ بِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا إِمَّا یَبْلُغَنَّ عِندَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ کِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَ لاَ تَنْهَرْهُمَا وَ قُل لَّهُمَا قَوْلًا کَرِیمًا)

[۹] اسراء/سوره۱۷، آیه۲۳.

(و پروردگارت فرمان داده: جز او را نپرستید و به پدر و مادر نیکى کنید. هرگاه یکى از آن دو، یا هر دو، نزد تو به سنّ پیرى رسند، کمترین اهانتى به آن‌ها روا مدار و بر آن‌ها فریاد مزن و گفتار لطیف و سنجیده و بزرگوارانه به آن‌ها بگو.)

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۸۴.

۱.۱.۱ – والدین در المیزان و مجمع‌ البیان

علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: این جمله عطف است بر جمله قبلى و معنایش چنین است پروردگارت چنین حکم‌ رانده که: تحسنوا بالوالدین احسانا و احسان در فعل، مقابل بدى و آزار است. معلوم مى‌شود مساله احسان به پدر و مادر بعد از مساله توحید خدا واجب‌ترین واجبات است هم چنان که مساله عقوق بعد از شرک ورزیدن به خدا از بزرگترین گناهان کبیره است و به همین جهت این مساله را بعد از مساله توحید و قبل از سایر احکام اسم برده و این نکته را نه تنها در این آیات متذکر شده، بلکه در موارد متعددى از کلام خود همین ترتیب را به کار بسته است.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۱۰۸.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۹۸.

(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۱۸.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۳۰.

)

۱.۲ – والدین (آیه ۸۳ سوره بقره)

(وَ إِذْ أَخَذْنَا مِیثَاقَ بَنِی إِسْرَائِیلَ لاَ تَعْبُدُونَ إِلاَّ اللّهَ وَ بِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا وَ ذِی الْقُرْبَى وَ الْیَتَامَى وَ الْمَسَاکِینِ وَ قُولُواْ لِلنَّاسِ حُسْنًا وَ أَقِیمُواْ الصَّلاَهَ وَ آتُواْ الزَّکَاهَ ثُمَّ تَوَلَّیْتُمْ إِلاَّ قَلِیلًا مِّنکُمْ وَ أَنتُم مِّعْرِضُونَ)

[۱۵] بقره/سوره۲، آیه۸۳.

(و به یاد آورید زمانى را که از بنی‌اسرائیل پیمان گرفتیم که جز خداوند یگانه را پرستش نکنید و به پدر و مادر و خویشاوندان و یتیمان و مستمندان نیکى کنید و به مردم سخن نیک بگویید و نماز را برپا دارید و زکات بپردازید. سپس با این‌که پیمان بسته بودید همه شما- جز عدّه کمى- سرپیچى کردید و از وفاى به پیمان خود روى‌گردان شدید.)

[۱۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۱۲.

۱.۱.۱ – والدین در المیزان و مجمع‌ البیان

علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: به پدر و مادر و خویشاوندان و یتیمان و مساکین احسان مى‌کنید به خلاف اینکه امر بصورت امر و نهى به صورت نهى اداء شود، که این نکته را نمی‌رساند.
بعد از سیاق غیبت همانطور که گفتیم مجددا منتقل به سیاق خطابى می‌شود، که قبل از حکایت میثاق بود و این انتقال فرصتى داده براى اینکه به ابتداى کلام برگشت شود، که روى سخن به بنى‌اسرائیل داشت و در نتیجه دو جمله:

(وَ أَقِیمُوا الصَّلاهَ وَ آتُوا الزَّکاهَ)

و

(ثُمَّ تَوَلَّیْتُمْ)

به هم متصل گشته، سیاق کلام از اول تا باخر منتظم می‌شود.
این جمله امر و یا بگو خبرى به معناى امر است و تقدیر آن

(احسنوا بالوالدین احسانا و ذى القربى و الیتامى و المساکین)

می‌باشد، ممکن هم هست تقدیر آن را

(و تحسنون بالوالدین احسانا)

گرفت، (خلاصه کلام این‌که کلمه (احسانا) مفعول مطلق فعلى است تقدیرى حال یا آن فعل صیغه امر است و یا جمله خبرى) نکته دیگرى که در آیه رعایت شده، این است که در طبقاتى که امر باحسان بانان نموده، ترتیب را رعایت کرده، اول آن طبقه‌اى را ذکر کرده، که احسان به او از همه طبقات دیگر مهم‌تر است و بعد طبقه دیگرى را ذکر کرده، که باز نسبت بسایر طبقات استحقاق بیشترى براى احسان دارد، اول پدر و مادران را ذکر کرده، که پیداست از هر طبقه دیگرى باحسان مستحق‌ترند، چون پدر و مادر ریشه و اصلى است که آدمى به آن دو اتکاء دارد و جوانه وجودش روى آن دو تنه روئیده، پس آن دو از سایر خویشاوندان به آدمى نزدیک‌ترند.
بعد از پدر و مادر، سایر خویشاوندان را ذکر کرده و بعد از خویشاوندان، در میانه اقرباء، یتیم را مقدم داشته، چون ایتام به خاطر خوردسالى و نداشتن کسى که متکفل و سرپرست امورشان شود، استحقاق بیشترى براى احسان دارند. کلمه (یتامى) جمع یتیم است، که به معناى کودک پدر مرده است و به کودکى که مادرش مرده باشد، یتیم نمی‌گویند، بعضى گفته‌اند: یتیم در انسان‌ها از طرف پدر و در سایر حیوانات از طرف مادر است.
کلمه (مساکین) جمع مسکین است و آن فقیر ذلیلى است که هیچ چیز نداشته باشد و کلمه (حسنا) مصدر بمعناى صفت است، که به منظور مبالغه در کلام آمده و در بعضى قراءت‌ها آن را (حسنا) بفتحه حاء و نیز فتحه سین خوانده شده است، که بنابرآن قرائت، صفت مشبهه می‌شود و به هرحال معناى جمله این است که (به مردم سخن حسن بگویید) و این تعبیر کنایه است از حسن معاشرت با مردم، چه کافرشان و چه مؤمنشان و این دستور هیچ منافاتى با حکم قتال ندارد تا کسى توهم کند که این آیه با آیه وجوب قتال نسخ شده، براى اینکه مورد این دو حکم مختلف است و هیچ منافاتى ندارد که هم امر به حسن معاشرت کنند و هم حکم به قتال، هم چنان که هیچ منافاتى نیست در اینکه هم امر به حسن معاشرت کنند و هم در مقام تادیب کسى دستور به خشونت دهند.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۳۲۹.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۱۸.

(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۲۳۸.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۲۹۸.

)

۱.۳ – والدین (آیه ۳۶ سوره نساء)

(وَ اعْبُدُواْ اللّهَ وَ لاَ تُشْرِکُواْ بِهِ شَیْئًا وَ بِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا وَ بِذِی الْقُرْبَى وَ الْیَتَامَى وَ الْمَسَاکِینِ وَ الْجَارِ ذِی الْقُرْبَى وَ الْجَارِ الْجُنُبِ وَ الصَّاحِبِ بِالجَنبِ وَ ابْنِ السَّبِیلِ وَ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ إِنَّ اللّهَ لاَ یُحِبُّ مَن کَانَ مُخْتَالًا فَخُورًا)

[۲۱] نساء/سوره۴، آیه۳۶.

(و خدا را بپرستید و هیچ چیز را همتاى او قرار ندهید و به پدر و مادر، نیکى کنید؛ همچنین به خویشاوندان و یتیمان و مستمندان و همسایه نزدیک و همسایه دور و دوست و همنشین و واماندگان در سفر و بردگانى که مالک آن‌ها هستید؛ زیرا خداوند، کسى را که متکبّر و فخرفروش است و از اداى حقوق دیگران سرباز مى‌زند، دوست نمى‌دارد.)

[۲۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۸۴.

۱.۱.۱ – والدین در المیزان و مجمع‌ البیان

علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: ظاهرا کلمه احسانا مفعول مطلق براى فعلى تقدیرى باشد و تقدیر آیه، احسنوا بالوالدین احسانا باشد و کلمه احسانا هم با حرف (با) متعدى مى‌شود و هم با حرف (الى)، هم گفته مى‌شود: احسنت به و هم گفته مى‌شود احسنت الیه به او احسان کردم.

[۲۳] طباطبایی، سید مح