پاورپوینت کامل وُدّ (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وُدّ (مفردات‌قرآن) دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وُدّ (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وُدّ (مفردات‌قرآن) :

منبع: وُدّ (قاموس قرآن (جلد ۷))

مقالات مرتبط: یَوَدُّ (لغات‌قرآن)، وُدّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ودّ (مقالات مرتبط).

وَدّ (به فتح واو)، وُدّ (به ضم واو)، وِدّ (به کسر واو)، وِداد (به کسر واو) و مَوَدَّه (به فتح میم، واو و فتح دال مشدده) از واژگان قرآن کریم به معنای دوست داشتن است.
مَوَدَّه (به فتح میم، واو و فتح دال مشدده) به معنای دوست داشتن است.
مُوادَدَه (به ضم میم) به معنای دوست داشتن همدیگر است.
وَدود (به فتح واو و ضم دال) به معنای دوست دارنده و از اسماء حسنی است.
وَدَّ (به فتح واو و دال مشدده ) نام یک بت است.
وَدود دو بار بیشتر در قرآن مجید نیامده است.
مشتقات وَدّ که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

وُدًّا (به ضم واو و تشدید دال) به معنای محبّت؛

مَوَدَّهً (به فتح میم و واو) به معنای مودّت؛

یُوادُّونَ (به ضم یاء و ضم واو) به معنای دوستى؛

وَدُودٌ (به فتح واو و ضم دال) به معنای دوستدار؛

وَدًّا (به فتح واو و تشدید دال) به معنای نام یک بت است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای وَدّ
۲ – کاربردها
۲.۱ – وُدًّا (آیه ۹۶ سوره مریم)
۲.۲ – مَوَدَّهً (آیه ۲۱ سوره روم)
۲.۳ – یُوادُّونَ (آیه ۲۲ سوره مجادله)
۲.۴ – وَدُودٌ (آیه ۹۰ سوره هود)
۲.۵ – الْوَدُودُ (آیه ۱۴ سوره بروج)
۲.۶ – وَدًّا (آیه ۲۳ سوره نوح)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای وَدّ

وَدّ

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۷، ص۱۹۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۸۶۰.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۳، ص۱۵۹.

به معنای دوست داشتن است.
مَوَدَّه به معنای دوست داشتن است.
مُوادَدَه به معنای دوست داشتن همدیگر است.
وَدود به معنای دوست دارنده و از اسماء حسنی است.
وَدَّ نام یک بت است.

۲ – کاربردها

به مواردی از وَدّ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – وُدًّا (آیه ۹۶ سوره مریم)

(اِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ‌ وُدًّا)

[۴] مریم/سوره۱۹، آیه۹۶.

(مسلّماً کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‌اند، خداوند رحمان محبّتى براى آنان در دل‌ها قرار مى‌دهد!)

[۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۲.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۱۵۴.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۱۲.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۲۱۲.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۸۲۲.

تقدیر آن «وُدّاً فی قلوب النّاس» و یا نظیر آن است. این یک امر طبیعی است هر که مؤمن و نیکوکار باشد مردم او را دوست خواهند داشت و اگر از روی غرضی اظهار عداوت کنند باز در ته قلب او را تصدیق کرده و ارادت خواهند ورزید. در روایات شیعه و اهل سنت نقل شده که آیه درباره علی بن ابی‌طالب (علیه‌السّلام) نازل گردیده است.
نگارنده گوید: مورد نزول آن بزرگوار است ولی عموم آیه به قوّت خود باقی است. شبلنجی در نور الابصار از نقاش نقل کرده که آیه درباره علی بن ابی‌طالب نازل شده است.

[۱۰] شبلنجی، مؤمن بن حسن، نور الابصار فی مناقب آل بیت النبی المختار، ص۱۱۲.

سبط ابن‌جوزی در تذکره در ذکر فضائل آن حضرت از ابن عباس نقل کرده: «هَذَا الْوُدُّ جَعَلَهُ اللَّهُ لِعَلِیٍّ (عَلَیْهِ‌السَّلَامُ) فی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ.»

[۱۱] سبط ابن جوزی، یوسف، تذکره الخواص، ص۲۶.

علامه امینی در الغدیر مقداری از مصادر آن را از کتب اهل سنت نقل کرده است.

[۱۲] امینی، عبدالحسین، الغدیر، ج۲، ص۵۵-۵۶.

در مجمع فرموده: در آن اقوالی است از جمله آن مخصوص علی (علیه‌السّلام) است که ابن عباس گفته: مؤمنی نیست مگر آن‌که در قلبش محبّت آن حضرت است.
از تفسیر ابو حمزه از امام باقر (علیه‌السّلام) نقل کرده که فرمود:«قَالَ رَسُولُ اللَّهِ لِعَلِیٍّ عَلَیْهِمَا السَّلَامُ: قُلْ اللَّهُمَّ اجْعَلْ لِی عِنْدَکَ عَهْداً وَ اجْعَلْ لِی فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ‌ وُدّاً.»

[۱۳] حاکم حسکانی، شواهد التنزیل لقواعد التفضیل، ج۱، ص۴۶۵.

نظیر آن را ابو حمزه از جابر بن عبداللّه انصاری نیز نقل کرده است.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۴۵۵.

 اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی، به دوستانتان معرفی کنید.

  راهنمای خرید:

• همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
• ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
• در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.