پاورپوینت کامل وَجْه (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَجْه (مفردات‌قرآن) دارای ۷۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَجْه (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَجْه (مفردات‌قرآن) :

منبع: وَجْه (قاموس قرآن (جلد ۷))

مقالات مرتبط: وَجْه (لغات‌قرآن)، وَجْه (مفردات‌نهج‌البلاغه)، وجه.

وَجْه (به فتح واو و سکون جیم) از واژگان قرآن کریم به معنای چهره، روی و صورت است.
مشتقات وَجْه که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

وَجَّهْتُ‌ (به فتح واو و جیم) به معنای روی؛

وَجْهَهُ‌ (به فتح واو و سکون جیم) به معنای ذات؛

لِوَجْهِ‌ (به فتح واو و سکون جیم) به معنای چهره؛

وَجْهِکَ‌ (به فتح واو و سکون جیم) به معنای روی؛

وُجُوهَکُمْ‌ (به ضم واو و جیم) به معنای صورت؛

وَجِیهاً (به فتح واو و کسر جیم) به معنای نیکو رو، صاحب قدر و جاه است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای وَجْه
۲ – نکات مهم درباره وجه
۳ – کاربردها
۳.۱ – وَجَّهْتُ‌ (آیه ۷۹ سوره انعام)
۳.۲ – تَوَجَّهَ‌ (آیه ۲۲ سوره قصص)
۳.۳ – وَجْهُ‌ (آیه ۲۷ سوره رحمن)
۳.۴ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۸۸ سوره قصص)
۳.۵ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۱۱۲ سوره بقره)
۳.۶ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۸۸ سوره قصص)
۳.۷ – وَجْهِ‌ (آیه ۲۲ سوره رعد)
۳.۸ – وَجْهَ‌ (آیه ۳۸ سوره روم)
۳.۹ – لِوَجْهِ‌ (آیه ۹ سوره انسان)
۳.۱۰ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۵۲ سوره انعام)
۳.۱۱ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۱۱۲ سوره بقره)
۳.۱۲ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۱۲۵ سوره نساء)
۳.۱۳ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۲۲ سوره لقمان)
۳.۱۴ – وَجْهِکَ‌ (آیه ۱۴۴ سوره بقره)
۳.۱۵ – وُجُوهَکُمْ‌ (آیه ۶ سوره مائده)
۳.۱۶ – وَجْهُ‌ (آیه ۱۱۵ سوره بقره)
۳.۱۷ – وِجْهَهٌ (آیه ۱۴۸ سوره بقره)
۳.۱۸ – وَجِیهاً (آیه ۶۹ سوره احزاب)
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای وَجْه

وَجْه

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۷، ص۱۸۴.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۸۵۵.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۶، ص۳۵۶.

به معنای چهره، روی و صورت است.
در مجمع، قاموس و مصباح گفته: «الْوَجْهُ‌: مستقبل کلّ شی‌ء» وجه روی هر چیز است که با آن روبرو شوند.

[۴] فیروزآبادی، مجدالدین، القاموس المحیط، ج۴، ص۲۹۵.

[۵] فیومی، احمد، المصباح المنیر، ج۱، ص۳۳۵.

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ص۳۵۷.

راغب می‌گوید: وجه در اصل صورت و چهره است و چون صورت اولین چیزی است که با تو روبرو می‌شود و نیز از همه اعضاء بدن اشرف است لذا به معنی روی هر چیز، اشرف هر چیز و اوّل هر چیز به کار رفته است. علی هذا وجه در اصل به معنی صورت و ثانیا به معنی روبرو شده هر چیز و اشرف هر چیز آمده است.

[۷] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۸۵۵.

۲ – نکات مهم درباره وجه

در این‌جا لازم است به نکاتی توجّه شود:

• ۱- فعل وجه در قرآن مجید فقط از باب تفعیل و تفعّل آمده است.

• ۲- در بسیاری از آیات قرآن وجه به خدا نسبت داده شده و این آیات دو قسم‌ هستند.

• ۳- در بعضی از آیات نسبت وجه به انسان داده شده ولی مراد از آن چهره و صورت نیست.

۳ – کاربردها

به مواردی از وَجْه که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۳.۱ – وَجَّهْتُ‌ (آیه ۷۹ سوره انعام)

فعل وجه در قرآن مجید فقط از باب تفعیل و تفعّل آمده است، مثل:

(اِنِّی‌ وَجَّهْتُ‌ وَجْهِیَ‌ لِلَّذِی فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْاَرْضَ)

[۸] انعام/سوره۶، آیه۷۹.

(من روی خود را به سوی کسی کردم که آسمان‌ها و زمین را آفریده.)

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۳۷.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۲۲۸.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۱۶۰.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۱۵۷.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۰۰.

۳.۲ – تَوَجَّهَ‌ (آیه ۲۲ سوره قصص)

(وَ لَمَّا تَوَجَّهَ‌ تِلْقاءَ مَدْیَنَ قالَ عَسی‌ رَبِّی اَنْ یَهْدِیَنِی سَواءَ السَّبِیلِ‌)

[۱۴] قصص/سوره۲۸، آیه۲۲.

(و هنگامی که متوجّه جانب مدین شد گفت: امیدوارم پروردگارم مرا به راه راست هدایت کند!)

[۱۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۸۸.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۳۲.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۴.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۱۸۰.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۸۶.

۳.۳ – وَجْهُ‌ (آیه ۲۷ سوره رحمن)

در بسیاری از آیات قرآن وجه به خدا نسبت داده شده و این آیات دو قسم‌اند: اوّل: مانند آیات‌

(کُلُّ مَنْ عَلَیْها فانٍ وَ یَبْقی‌ وَجْهُ‌ رَبِّکَ ذُو الْجَلالِ وَ الْاِکْرامِ‌)

[۲۰] رحمن/سوره۵۵، آیه۲۷.

(همه کسانی که روی زمین هستند فانی می‌شوند. و تنها ذات ذو الجلال و گرامی پروردگارت باقی می‌ماند!)

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۳۲.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۱۶۹.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۰۱.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۸۲.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۰۶.

مرفوع بودن‌ «ذُو الْجَلالِ» را که وصف «وجه» است در نظر داشته باشید.

۳.۴ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۸۸ سوره قصص)

(وَ لا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ اِلهاً آخَرَ لا اِلهَ اِلَّا هُوَ کُلُّ شَیْ‌ءٍ‌ هالِکٌ اِلَّا وَجْهَهُ‌ لَهُ الْحُکْمُ وَ اِلَیْهِ تُرْجَعُونَ‌)

[۲۶] قصص/سوره۲۸، آیه۸۸.

(معبود دیگری را با خدا مخوان، که هیچ معبودی جز او نیست؛ همه چیز جز ذات (پاک) او فانی می‌شود؛ حاکمیت تنها از آن اوست و همه بسوی او بازگردانده می‌شوید!)

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۹۶.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۱۳۴.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۹۰.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۲۴۶.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۴۲۱.

ظاهرا مراد از وجه در این دو آیه ذات پروردگار است.

۳.۵ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۱۱۲ سوره بقره)

(بَلی‌ مَنْ اَسْلَمَ‌ وَجْهَهُ‌ لِلَّهِ‌)

[۳۲] بقره/سوره۲، آیه۱۱۲.

(آری، کسی که روی خود را تسلیم خدا کند.)

[۳۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۷.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۳۸۹.

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۵۸.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۳۱۶.

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۵۷.

طبرسی ذیل‌ این آیه فرموده: عرب وجه الشی‌ء به کار برده و از آن ذات شی‌ء اراده می‌کند و این‌ از آن باب است که با لفظ اشرف و محترم به ذات شی‌ء و خود شی‌ء اشاره می‌کنند.

۳.۴ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۸۸ سوره قصص)

(کُلُّ شَیْ‌ءٍ‌ هالِکٌ اِلَّا وَجْهَهُ‌ وَ یَبْقی‌ وَجْهُ‌ رَبِّکَ‌)

[۳۸] قصص/سوره۲۸، آیه۸۸.

(همه چیز جز ذات (پاک) او فانی می‌شود.)

[۳۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۹۶.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۱۳۴.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۹۰.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۲۴۶.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۴۲۱.

یعنی فقط پروردگارت می‌ماند.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیرالقرآن، ص۳۵۷.

در مصباح، صحاح، قاموس، اقرب الموارد و مفردات تصریح شده که وجه به معنی ذات و نفس شی‌ء آید.

[۴۵] جوهری، ابونصر، الصحاح تاج اللغه وصحاح العربیه، ج۶، ص۲۲۵۵.

[۴۶] فیروزآبادی، مجدالدین، القاموس المحیط، ج۴، ص۲۹۵.

[۴۷] فیومی، احمد، المصباح المنیر، ج۱، ص۳۳۵.

[۴۸] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۵، ص۷۲۸.

[۴۹] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۸۵۶.

در جوامع الجامع، مجمع، کشاف، تفسیر بیضاوی و غیر آن‌ها در هر دو آیه وجه خدا را ذات خدا گفته‌اند.

[۵۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۵۱.

[۵۱] طبرسی، فضل بن حسن، جوامع الجامع، ج۲، ص۷۵۷.

[۵۲] بیضاوی، عبدالله بن عمر، انوار التنزیل و اسرار التاویل، ج۵، ص۲۷۶.

[۵۳] زمخشری، جارالله، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، ج۲، ص۴۴۷.

مؤیّد آن لفظ «ذُو الْجَلالِ» در آیه اوّل است که وصف‌ «وَجْهُ» آمده نه وصف‌ «رَبِّکَ» و این می‌رساند که وجه ذو الجلال، ذات ذو الجلال است. اگر «ذُو الْجَلالِ» صفت‌ «وَجْهُ» نیامده بود بهتر بود که وجه رب را صفات و تدبیر خدا معنی کنیم.

۳.۷ – وَجْهِ‌ (آیه ۲۲ سوره رعد)

قسم دوّم از آیاتی که وجه را به خدا نسبت می‌دهد به قرار ذیل است:

(وَ الَّذِینَ صَبَرُوا ابْتِغاءَ وَجْهِ‌ رَبِّهِمْ وَ اَقامُوا الصَّلاهَ)

[۵۴] رعد/سوره۱۳، آیه۲۲.

(و آن‌ها که به خاطر ذات (پاک) پروردگارشان شکیبایی می‌کنند و نماز را برپا می‌دارند.)

[۵۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۵۲.

[۵۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۴۷۰.

[۵۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۳۴۳.

[۵۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۵۴.

[۵۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۴۴۴.

۳.۸ – وَجْهَ‌ (آیه ۳۸ سوره روم)

(ذلِکَ خَیْرٌ لِلَّذِینَ یُرِیدُونَ‌ وَجْهَ‌ اللَّهِ‌)

[۶۰] روم/سوره۳۰، آیه۳۸.

(این براى آن‌ها که رضاى خدا را مى‌طلبند بهتر است.)

[۶۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۰۸.

[۶۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۲۷۷.

[۶۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۱۸۵.

[۶۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۹، ص۱۳۴.

[۶۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۴۷۸.

۳.۹ – لِوَجْهِ‌ (آیه ۹ سوره انسان)

(اِنَّما نُطْعِمُکُمْ‌ لِوَجْهِ‌ اللَّهِ‌)

[۶۶] انسان/سوره۷۶، آیه۹.

((و می‌گویند:) ما شما را به خاطر خدا اطعام می‌کنیم.)

[۶۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۹.

[۶۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۲۰۳.

[۶۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۲۷.

[۷۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۱۶۲.

[۷۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۱۷.

۳.۱۰ – وَجْهَهُ‌ (آیه ۵۲ سوره انعام)

(وَ لا تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداهِ وَ الْعَشِیِّ یُرِیدُونَ‌ وَجْهَهُ‌)

[۷۲] انعام/سوره۶، آیه۵۲.

(و کسانی را که صبح و شام خدا را می‌خوانند و جز ذات پاک او نظری ندارند، از خود دور مکن!)

[۷۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۳۳.

[۷۴] طباطبایی، سید