پاورپوینت کامل وَ کَهْفِ الْوَری‌ – مقاله دوم (زیارت جامعه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ کَهْفِ الْوَری‌ – مقاله دوم (زیارت جامعه) دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ کَهْفِ الْوَری‌ – مقاله دوم (زیارت جامعه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ کَهْفِ الْوَری‌ – مقاله دوم (زیارت جامعه) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ کَهْفِ الْوَری‌ – مقاله دوم (زیارت جامعه)

مقالات مرتبط: و کَهْفِ الوَری‌ (زیارت جامعه کبیره).

وَ کَهْفِ الْوَری‌؛

ترجمه: و پناهگاه مردم

کَهْفِ الْوَری‌ از ویژگی‌ها و اوصاف ائمه (علیهم‌السلام) است که در زیارت جامعه کبیره بیان شده است. در این فراز، ائمّه اطهار (علیهم‌السلام) به غاری تشبیه شده‌اند که بهترین پناهگاه مردم است.
پناهگاه بودن ائمه (علیهم‌السلام) به دو صورت است:
در امور تکوینی که همه مخلوقات خدا را دربرمی‌گیرد و به گروهی خاص اختصاص ندارد؛ مانند وساطت در روزی رساندن، نزول باران، برقراری نظام آفرینش، آرامش زمین و …. در امور تشریعی که به مؤمنان و معتقدان به آنها اختصاص دارد. کسانی که در مسائل عقیدتی ، فکری و عملی، احساس خطر کنند، می‌توانند خود را در این پناهگاه مستحکم وارد گردانند و در پناه آن بیارمند.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی کَهْفِ الْوَری‌
۲ – بهترین پناهگاه
۳ – اشارات
۳.۱ – کهف ذاتی و عرضی
۳.۲ – گستردگی پناهگاه
۳.۳ – دروازه دژ توحید
۳.۴ – دعا، کهف اجابت
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – واژه‌شناسی کَهْفِ الْوَری‌

«کَهْف»: غاری که پناهگاه باشد، کهف نامیده می‌شود.

[۱] مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن، «کهف».

برخی گفته‌اند: زمانی به غار، کهف گفته می‌شود که وسعت داشته باشد.

[۲] قیومی، احمد بن محمد، المصباح المنیر، ص۲۳۶.

اما اگر کوچک باشد، غار است.

[۳] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۳، ص۳۸۰.

ولی برخی گفته‌اند: شکاف میان کوه، غار نامیده می‌شود؛ کوچک باشد یا بزرگ.

[۴] مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن، «غور».

خلاصه اینکه کهف به معنای غار وسیع است؛ خواه غار نیز به همین معنا باشد یا نباشد.

«وَری»: به معنای خلق است.

[۵] ابن فارس، مقاییس اللغه، ج۶، ص۱۰۴.

۲ – بهترین پناهگاه

در این جمله، ائمه اطهار (علیهم‌السلام) به غاری تشبیه شده‌اند که پناهگاه مردم است.

امام صادق (علیه‌السلام) در جواب نامه محمد بن الحسن بن شمّون نوشت: «ما پناه برای هر کسی هستیم که به ما پناه آورد.»؛ «نَحنُ کَهْفٌ لِمَنِ الْتَجَأَ إِلَیْنَا.»

[۶] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۹۹.

[۷] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۶۹، ص۴۴.

حضرت علی(علیه‌السلام) نیز در معرفی خود فرمود: «من عَلَم هدایت و پناه پروااپیشگی هستم.»؛ «أَنا عَلَمُ الهُدى وَ کَهْفُ التُّقى.»

[۸] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۲۵، ص۳۲.

از این رو وقتی که معاویه از ابن عباس پرسید: «در باره علی‌ بن‌ ابی‌طالب چه می‌گویی؟» ابن عباس با الهام از این گفتار علی (علیه‌السلام) در جواب معاویه گفت: «به خدا قسم که علی پرچم هدایت و پناه پرواپیشگی بود.»؛ «کانَ وَ اللهِ عَلَمُ الهُدى وَ کَهْفُ التُّقى.»

[۹] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۴، ص۱۱۳.

روزی پیامبر اکرم (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) نشسته بودند، امام حسن، امام حسین، فاطمه زهرا و علی (علیهم‌السلام) به ترتیب بر او وارد شدند. با دیدن هر یک از آنان، اشک از دیدگان پیامبراکرم (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) جاری شد و آنان را اطراف خویش نشاند. برخی از اصحاب از علت گریه سؤال کردند. آن حضرت با بیان فضایلی از هر یک از آن حضرات، اشاره‌ای به ماجرای شهادت آنان کردند. در ضمن فضایل امام حسین (علیه‌السلام) فرمود: «حسین از من است… و پناهگاه پناه‌جویان است.»؛ «أَمّا الحُسَیْنُ فَإِنَّهُ مِنِّی… وَ کَهْفُ الْمُسْتَجِیرِینَ.»

[۱۰] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۲۸، ص۳۹.

امام سجاد (علیه‌السلام) ضمن دعایی که به ابوحمزه ثمالی آموخت، هر یک از ائمه اطهار (علیهم‌السلام) را با اوصافی وصف کرد. در بیان کمالات امام باقر (علیه‌السلام) فرمود: «و شکافنده علم اولین و آخرین… و پناهگاه همه خلق….»؛ «وَ باَقِرُ عِلْمِ الأَوَّلِینَ وَ الآخِرِینَ… وَ کَهْفُ الْخَلْقِ أَجْمَعِینَ…»

[۱۱] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۹۲، ص۲۳۱.

عنوان کهف، بدان سبب که به معنای مأمن و مأوا و ملجأ است، ذاتاً به حُسن یا قُبح متّصف نمی‌شود. اگر مأمن صفا و وفای الهی باشد، حَسَن و محمود است اما اگر مقرّ دغا و ریای شیطانی باشد، قبیح و مذموم است.

امام معصوم یا عادل که مأمن عصمت و عدل است، کهف ممدوح است؛
چنان‌که امام ‌سجاد (علیه‌السلام) فرمود: «اللَّهُمَّ إِنَّکَ أَیَّدْتَ دِینَکَ فِی کُلِّ أَوَانٍ بِإِمَامٍ أَقَمْتَهُ عَلَماً لِعِبَادِکَ… فَهُوَ… کَهْفُ الْمُؤْمِنِینَ.»

[۱۲] صحیفه سجّادیه، دعای ۴۷ (دعای عرفه).

شیطان و هر زمامدار ظالم که لانه تعدّی و فساد و تبعیض است، کهف مذموم است؛
چه اینکه حضرت امام سجّاد (علیه‌السلام) فرمود: «اللَّهُمَّ وَ اهْزِمْ جُنْدَهُ، وَ أَبْطِلْ کَیْدَهُ، وَ اهْدِمْ کَهْفَهُ، وَ أَرْغِمْ أَنْفَهُ.»

[۱۳] صحیفه سجّادیه، دعای ۱۷.

؛ «خدایا لشکر شیطان را هزیمت و شکست ده و کید او را باطل کن و کهف و پناهگاه او را ویران ساز و بینی او را خاکمال کن.»

و چون اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) مأمن حکمت و عدلند، همگی کهف محمود و ممدوح الهی هستند. بنابراین، همان‌طور که شرف مکان، به تمکن و شرافت زمان به تزمّن است، حُرمت کهف و غار نیز به احترام چیزی است که در آن حراست می‌شود. پس غار حرا، غار ثور و کهف جوانمردان مؤمن که خداوند بر ایمان آنان افزود، با غار مار و عقرب و کهف گرگ و گراز تفاوت فراوان دارد.

تذکر: کهف بودن، به کسانی که در این روایات نامی از آنها آورده شد، اختصاص ندارد، بلکه همه آن ذوات مقدس دارای این ویژگی هستند و اشاره به برخی از آن بزرگواران، به ملاحظه خصوصیتی بود که در آن مورد وجود داشت. بدین ترتیب، از باب نمونه و ذکر مصداق است، نه تعیین و حصر.

۳ – اشارات

۳.۱ – کهف ذاتی و عرضی

در بسیاری از روایات و دعاها کهف بر خود خدای سبحان اطلاق شده است:
الف.ذات اقدس الهی در مناجات کلیم خود به او فرمود: «ای موسی!… من صاحب فضل عظیم و کهف خطاکاران هستم.»؛ «یا مُوسى! … أَنا ذُو الْفَضْلِ الْعَظِیمِ، کَهْفُ الْخَاطِئِینَ….»

[۱۴] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۱۳، ص۳۳۷.

ب. امام صادق (علیه‌السلام) در دعای قنوت خود می‌گفت: «یا مَأْمَنَ الْخَائِفِ وَ کَهْفَ اللَّاهِفِ….»

[۱۵] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۸۲، ص۲۱۹.

؛ «ای مأمن خائف و ای کهف حسرت