پاورپوینت کامل وَ ذَوِی النُّهی وَ اُولِی الْحِجی‌ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ ذَوِی النُّهی وَ اُولِی الْحِجی‌ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ ذَوِی النُّهی وَ اُولِی الْحِجی‌ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ ذَوِی النُّهی وَ اُولِی الْحِجی‌ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ ذَوِی النُّهی وَ اُولِی الْحِجی‌ (زیارت جامعه کبیره)

مقالات مرتبط: وَ ذَوِی النُّهی وَ اُولِی الْحِجی‌ – مقاله دوم (زیارت جامعه).

وَ ذَوِی النُّهی وَ اُولِی الْحِجی

و خِردمندان و فرزانگان…

فراز وَ ذَوِی النُّهی وَ اُولِی الْحِجی در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را به صاحبان خِرد و صاحبان فطنت (زیرکی) معرفی می‌کند.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۲.۱ – صاحبان خِرد و زیرکی
۲.۲ – خردمند در ترک و انجام کاری
۲.۳ – صاحبان عقل نظری و عملی
۳ – ویژگی‌های عقل عملی
۴ – ستیغ خِرد
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

ذَوِی: جمع «ذو»، به معنای صاحبِ، دارایِ؛ دارنده (که تنها به صورت مضاف به کار می‌رود). «ذو اسم ناقص و تفسیره صاحب ذلک».

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۵، ص۴۵۶.

النُّهی: جمع «النُّهیه»، به معنای عقل، شعور، فهم، عقل بازدارنده از زشتی‌ها. «النُّهْیَهُ: العقل، سمَّیت بذلک لانّها تنهیِ عن القبیح».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۵، ص۳۴۶.

اُولی: جمعی است که مفرد ندارد، به معنای دارندگان، صاحبان. «اُولی: جمع لا واحد له من لفظه، واحده ذا للمذکّر وذه للمؤنّث».

[۳] جوهری، اسماعیل بن حماد، الصحاح، ج۶، ص۲۵۴۴.

الحِجی: عقل، فطنت، خِرد، هوش، تیزهوشی، زیرکی، بصیرت. اصل آن، «سِتر» به معنای پوشش است و از آن رو که عقل، آدمی را از فساد و تباهی، باز می‌دارد و او را حفظ می‌کند، به آن حِجی می‌گویند. «الحجا: العقل و الفطنه… و معناه الستر شبه بالحِجی العقل لانّه یمنع الانسان من الفساد و یحفظ من التعرّض للهلاک».

[۴] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۴، ص۱۶۵-۱۶۶.

۲ – شرح فراز

این عبارت از «زیارت جامعه»، پیشوایان معصوم (علیهم‌السلام) را با جمله «ذَوی النُّهی و اُولِی الحِجی» می‌شناساند. اگر حِجی را به عقل ترجمه کنیم، «اُولی الحِجی»، عطف تفسیر «ذوی النُّهی» خواهد بود و جمله دوم، تاکید بر جمله اوّل است.
امّا اگر جمله دوم را تاکید جمله اوّل ندانیم، این دو جمله را سه‌گونه می‌توان تفسیر کرد:

۲.۱ – صاحبان خِرد و زیرکی

بدین‌سان که جمله «ذوی النهی» را به صاحبان خِرد و جمله «اُولی الحِجی» را به صاحبان فطنت (زیرکی) تفسیر کنیم، در نتیجه، مقصود از این عبارت از زیارت، چنین می‌شود: «سلام بر خردمندان و زیرکان!».

۲.۲ – خردمند در ترک و انجام کاری

عقل، دارای دو نقش در زندگی است:
یکی، نهی از کارهای ناشایست است که بدین لحاظ، به آن «نُهی» گفته می‌شود؛
و دیگری، امر به کارهای شایسته که از این‌جهت، به آن «حِجی» می‌گویند.
معصومان (علیهم‌السلام)، در هر دو بُعد، دارای کامل‌ترین عقول هستند. بنابراین نظر، معنای عبارت یاد شده، چنین است: «سلام بر خِردمندان در ترک کارهای ناشایست و انجام دادن کارهای شایسته».

۲.۳ – صاحبان عقل نظری و عملی

طبق این معنا، مقصود از عبارت یاد شده، سلام بر پیشوایانی است که از کامل‌ترین عقل‌های نظری و عملی برخوردارند. گفتنی است که در تفسیر «عقل نظری» و «عقل عملی»، دو نظریه وجود دارد:
بنا به نظریه اوّل، عقل، مبدا ادراک است و در این مورد، تفاوتی میان عقل نظری و عملی وجود ندارد؛ بلکه تفاوت در هدف است. اگر هدف از ادراک چیزی، شناخت بود، مبدا ادراک آن، «عقل نظری» نامیده می‌شود؛ و اگر هدف از ادراک چیزی، عمل بود، مبدا ادراک آن، «عقل عملی» نامیده می‌شود. بر اساس این نظریه، عقل عملی، مبدا ادراک است، نه تحریک.
نظریه دوم، این است که تفاوت میان عقل نظری و عقل عملی، جوهری است؛ یعنی تفاوت در مبدا ادراک بودن آنهاست. عقل نظری، مبدا ادراک و عقل عملی، مبدا تحریک است. وظیفه عقل عملی، اجرای مُدرکات عقل نظری است.

[۵] ر. ک:محمدی ری‌شهری، محمد، خردگرایی در قرآن و حدیث، ص۲۴.

با تامّل در روایات عقل و جهل، تفسیر سومی برای عقل نظری و عملی می‌توان ارائه داد و آن این‌که عقل نظری، نیرویی ادراکی است که انسان به وسیله آن، مجهولات را کشف می‌کند و عقل عملی، عبارت از وجدان اخلاقی و نیرویی است که انسان را به ارزش‌های اخلاقی و عملی، دعوت می‌نم