پاورپوینت کامل فَعَظَّمْتُمْ جَلالَهُ وَ أکْبَرْتُمْ شَأنَهُ وَ مَجَّدْتُمْ کَرَمَهُ‌ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فَعَظَّمْتُمْ جَلالَهُ وَ أکْبَرْتُمْ شَأنَهُ وَ مَجَّدْتُمْ کَرَمَهُ‌ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فَعَظَّمْتُمْ جَلالَهُ وَ أکْبَرْتُمْ شَأنَهُ وَ مَجَّدْتُمْ کَرَمَهُ‌ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل فَعَظَّمْتُمْ جَلالَهُ وَ أکْبَرْتُمْ شَأنَهُ وَ مَجَّدْتُمْ کَرَمَهُ‌ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل فَعَظَّمْتُمْ جَلالَهُ وَ أکْبَرْتُمْ شَأنَهُ وَ مَجَّدْتُمْ کَرَمَهُ‌ (زیارت جامعه کبیره)

فَعَظَّمْتُمْ جَلالَهُ وَ اکْبَرْتُمْ شَانَهُ وَ مَجَّدْتُمْ کَرَمَهُ.

پس [بزرگی و] شوکتش را عظیم شمُردید و مقامش را بزرگ دانستید و بزرگْ منشی‌اش را ستودید …

فراز فَعَظَّمْتُمْ جَلالَهُ وَ أکْبَرْتُمْ شَأنَهُ وَ مَجَّدْتُمْ کَرَمَهُ‌ در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را، به دلیل معرفتی که به خداوند متعال دارند و به سبب سیر و سلوکی که در بندگی خدا داشته‌اند، اینطور معرفی می‌کند که، از این توان برخوردارند که شُکوه الهی را به نمایش بگذارند، بزرگی خدا را ابراز می‌کنند و شرف و بزرگواری او را بیان می‌نمایند.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – عظمت خدا
۴ – جهان از منظر اهل بیت
۵ – عظمت خدا از نگاه امام علی
۶ – نقش توفیق در معرفت شهودی
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

عَظَّمَ: عظمت بخشید، والا گرداند، ارج نهاد. «عَظَّمَ الامر: کَبَّره».

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۲، ص۴۱۰.

جَلال: بزرگ بودن، عظیم بودن، ارجمند بودن. «جَلال اللّه: عظمته».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۱، ص۱۱۶.

اکبَرَ: بزرگ دانست، عظیم خواند، ستود. «اکبرتُ الشیء‌ ای: استعظمته».

[۳] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۵، ص۱۲۶.

شَان: اهمّیت، مقام، مرتبه، وجهه، اعتبار، منزلت. «الشان: الخطبُ و الامرُ و الحال».

[۴] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۳، ص۲۳۰.

مَجَّدَ: تمجید کرد، ستود، بزرگ دانست، ستایش کرد. «امجده و مَجَّدَه کلاهما: عَظَّمَهُ واثنی علیه».

[۵] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۳، ص۳۹۵.

کَرَم: بزرگواری، بزرگ منشی، گرامی بودن. «الکَرَم: شرف الرَّجل».

[۶] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۵، ص۳۶۸.

۲ – شرح فراز

این عبارت‌ها، یکی از دقیق‌ترین عبارات «زیارت جامعه» است. این سه جمله را نمی‌توان با ترجمه تحت اللّفظی، دقیق و کامل، معنا کرد. در واقع، زبان و قلم، از بیان حقیقت معنای این جملات، ناتوان است. حاصل معنای آنها، عبارت است از این که: شما خاندان، به دلیل معرفتی که به خداوند متعال دارید و به سبب سیر و سلوکی که در بندگی خدا داشته‌اید، از این توان برخوردارید که شُکوه الهی را به نمایش بگذارید، بزرگی خدا را ابراز کنید و شرف و بزرگواری او را بیان نمایید.
حرف «فاء» در «فَعَظَّمتُم»، در ادبیات عرب، به «فاء تفریع» شهرت دارد و جمله بعد از آن، نتیجه جملات پیشین است. در واقع، این عبارت، فرع و نتیجه ویژگی‌هایی است که از «اصْطَفاکُم بِعِلْمِه» تا «طَهَّرکُم تَطْهیرا» بیان شده. جمله «فَعَظَّمْتُم جَلالَهُ» را سه گونه می‌توان تفسیر کرد:

۱. شما، عظمت و شُکوه خداوند را بیان کرده‌اید؛
۲. شما، عباداتی را انجام داده‌اید که از تعظیم نسبت به خداوند ذو الجلال، حکایت می‌کند؛
۳. شما، عظمت حق را شناخته اید.

بدین‌سان، زائر اهل بیت (علیهم‌السّلام)، پس از آن‌که با توصیفاتی مانند: پایه‌های توحید، جانشینان خدا، گنجینه‌های دانش، یاران دین و … از آنان یاد کرده است، خطاب به ایشان می‌گوید: شما با توجّه به ویژگی‌هایتان، شُکوه و عظمت الهی را یافته‌اید و آن را با گفتار، رفتار و کردار خود، ابراز کرده اید. شما، مقام حق تعالی را دریافته و آن را آشکار کرده‌اید و شرافت و بزرگواری آفریدگار را حسّ کرده‌اید و آن را بزرگ داشته و برای دیگران، بیان کرده‌اید. اینها بدان معناست که اگر اهل بیت (علیهم‌السّلام) نبودند، هرگز بزرگی خدا، آشکار نمی‌شد.

۳ – عظمت خدا

جهان، با همه گستردگی، آینه عظمت الهی است و درنگ در آنچه خدا آفریده است، به روشنی، ما را به عظمت حق، رهنمون می‌شود. قرآن، یکی از نشانه‌های روشن و قاطع خدا را آفرینش آسمان‌ها و زمین می‌داند:

(وَ مِنْ ءَایَـتِهِ خَلْقُ السَّمَـوَ تِ وَ الْاَرْضِ)

[۷] روم/سوره۳۰، آیه۲۲.

«و از نشانه‌های او، آفرینش آسمان‌ها و زمین است».
جهان شناسان، با استفاده از ابزارهای نوین، گستره آسمان را محاسبه کرده‌اند و نتیجه مطالعات آنان، چنین است: چنانچه هواپیمایی ساخته شود که در هر ثانیه، پنجاه هزار فرسخ را بپیماید، پنجاه سال طول می‌کشد تا به ستاره جُدَی (نزدیک‌ترین ستاره) برسد و فاصله ما تا ستاره عَیّوق، نود سال با همان سرعت فرضی است. در حالی که جُدَی و عیّوق در همین منظومه شمسی هستند، و چنانچه بخواهیم به کهکشان راه شیری برسیم، باید هفتصدهزار سال را با سرعت پنجاه هزار فرسخ در ثانیه، طی کنیم و برای پیمودن دو سوی کهکشان، دویست هزار سال، زمان لازم است.
بنابراین، حرکت ما از زمین به آن سوی کهکشان راه شیری، نهصد هزار سال با سرعت پنجاه هزار فرسخ در ثانیه، به طول خواهد انجامید! این، تنها گزارش گوشه‌ای از جهان پهناور ماست. دنیای گیاهان، حیوانات، آب‌ها، سنگ‌ها و … نیز دنیاهای شگفتی است که راز و رمزهای فراوانی دارد و پژوهشگران هر رشته، با اشتیاق ویژه‌ای از آن سخن می‌گویند؛ امّا عظمت دنیا، چنان است که هر‌ اندیشمندی نمی‌تواند در همه رشته‌ها، سرآمد باشد و تنها از زاویه دید خود به جهان می‌نگرد. در این میان، بیشتر عالمان، دنیا را مظهر حق می‌دانند؛ ولی نمی‌توانند آن‌گونه که باید، مُظهِر آن باشند و جلوه‌های جلال الهی را آشکار کنند. امامان معصوم (علیهم‌السّلام)، مَظهر و مُظهِر حقّ‌اند.

۴ – جهان از منظر اهل بیت

اهل بیت (علیهم‌السّلام)، عظمت جهان را دریافته‌اند و با زبان تمثیل و تشبیه، آن را بیان کرده‌اند. پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، در تشبیه زیبایی، بزرگی کهکشان را در برابر عظمت کرسی، مانند حلقه انگشتری که در بیابانْ رها شده است، می‌داند و بر پایه روایتی می‌فرماید:
«مَا السَّماواتُ السَّبعُ فِی الکُرْسیِّ الّا کَحَلْقَهٍ مُلقاهٍ فِی ارضِ فَلاهٍ»

[۸] شیخ صدوق، الخصال، ص۵۲۴، ح۱۳.

هفت آسمان، در برابر [عظمت] کرسی، همچون حلقه‌ای است که در بیابانی افتاده است.
اگرچه حقیقت کرسی برای ما آشکار نیست، امّا عظمت آن تا حدّی روشن است.
امام