پاورپوینت کامل وَ أشْهَدُ أنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ الْمُنْتَجَبُ وَ رَسُولُهُ الْمُرْتَضی‌ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ أشْهَدُ أنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ الْمُنْتَجَبُ وَ رَسُولُهُ الْمُرْتَضی‌ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۲۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ أشْهَدُ أنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ الْمُنْتَجَبُ وَ رَسُولُهُ الْمُرْتَضی‌ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ أشْهَدُ أنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ الْمُنْتَجَبُ وَ رَسُولُهُ الْمُرْتَضی‌ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ أشْهَدُ أنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ الْمُنْتَجَبُ وَ رَسُولُهُ الْمُرْتَضی‌ (زیارت جامعه کبیره)

وَ اشْهَدُ انَّ مُحَمَّدا عَبْدُهُ الْمُنْتَجَبُ وَ رَسُولُهُ الْمُرْتَضی، ارْسَلَهُ بِالْهُدی وَ دینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ کُلِّهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُون.

و گواهی می‌دهم که محمّد، بنده برگزیده و فرستاده پسندیده اوست. او را با هدایت و آیین حق فرستاد، تا بر همه آیین‌ها پیروزش گردانَد، هر چند مشرکان، خوش نداشته باشند.

اصل «نبوّت»، پس از توحید، مهم‌ترین اصل دین است. گواهی بر نبوّت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، همانند توحید، دارای مراتب زبانی، قلبی و یقینی است. اگر کسی جمله «اشهد انّ محمّدا رسول اللّه» را بر زبان جاری کند، شهادت زبانی داده است و چنانچه قلب او، حقیقت این جمله را پذیرا شود، شهادت قلبی داده است.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – آثار شهود یقینی نبوّت
۴ – بنده پیام آور
۵ – دین جهان گستر
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

عَبْد: بنده، مملوک، برده. «العبد: الانسان، المملوک».

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۳، ص۲۷۰.

المُنْتَجَب: برگزیده شده، انتخاب شده. «المنتجب: المختار من کلّ شیء».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱، ص۷۴۸.

المُرْتَضی: خشنود شده، پسندیده شده. «ارتضاه: رآه له اهلاً».

[۳] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۴، ص۳۲۴.

الکَرْه: ناخشنودی، ناخوشایندی، ناپسند دانستن، نفرت برانگیز بودن. «خلاف الرضا و المحبّه».

[۴] ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس اللّغه، ج۵، ص۱۷۲.

۲ – شرح فراز

اصل «نبوّت»، پس از توحید، مهم‌ترین اصل دین است. گواهی بر نبوّت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، همانند توحید، دارای مراتب زبانی، قلبی و یقینی است. اگر کسی جمله «اشهد انّ محمّدا رسول اللّه» را بر زبان جاری کند، شهادت زبانی داده است و چنانچه قلب او، حقیقت این جمله را پذیرا شود، شهادت قلبی داده است. امّا رسیدن به شهود یقینی نبوّت، آثار ویژه‌ای دارد که به توضیح آنها می‌پردازیم.

۳ – آثار شهود یقینی نبوّت

آثار شهود یقینی نبوّت، از شهود یقینی توحید، محسوس‌تر است؛ زیرا رؤیت خداوند، محال است و لذا بررسی شهود یقینی توحید، بسیار دشوار است. امّا اهل یقین، آثار نبوّت را با چشم خویش می‌بینند. قرآن، این گروه را چنین توصیف می‌فرماید:

(وَ یَرَی الَّذِینَ اُوتُواْ الْعِلْمَ الَّذِی اُنزِلَ اِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ هُوَ الْحَقَّ وَ یَهْدِی اِلَی صِرَ طِ الْعَزِیزِ الْحَمِیدِ)

،

[۵] سبا/سوره۳۴، آیه۶.

«و آنان که به ایشان، دانش داده شده، می‌دانند که آنچه از جانب پروردگارت بر تو فرو فرستاده شده، [راست و] درست است و به راه آن عزّتمند ستوده، راه می‌نماید».
اهل یقین، افزون بر باور قلبی، حقّانیت نبوّت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را می‌بینند و آنچه دیده شود، ماندگار خواهد بود. امام علی (علیه‌السّلام)، سرآمدِ اهل یقین، مشاهدات خود را از بعثت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، چنین بازگو می‌نماید:
«اَری نُورَ الوَحیِ وَ الرِّسالَهِ وَ اَشُمُّ ریحَ النُّبُوَّهِ وَ لَقَد سَمِعْتُ رَنَّهَ الشَّیْطَانِ حینَ نَزَلَ الوَحْیُ عَلَیهِ (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، فَقُلتُ: یا رسولَ اللّه ِ! ما هذِهِ الرَّنَّهُ؟ فَقالَ: هذَا الشَّیْطَانُ قَدْ ایِسَ من عِبادَتِهِ انَّکَ تَسمَعُ ما اَسمَعُ، وَ تَری ما اَرَی، الّا اَنَّک لَستَ بِنَبیٍّ، وَ لکِنَّکَ لَوَزیرٌ وَ انَّکَ لَعَلی خَیرٍ»،

[۶] امام علی (علیه‌السلام)، نهج البلاغه، ص۲۰۲، ترجمه دشتی، خطبه ۱۹۲.

من، روشناییِ وحی و پیامبری را می‌دیدم و بوی نبوّت را