پاورپوینت کامل وَ الْمُخْلِصینَ فی تَوْحید اللّهِ‌ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ الْمُخْلِصینَ فی تَوْحید اللّهِ‌ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ الْمُخْلِصینَ فی تَوْحید اللّهِ‌ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ الْمُخْلِصینَ فی تَوْحید اللّهِ‌ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ الْمُخْلِصینَ فی تَوْحید اللّهِ‌ (زیارت جامعه کبیره)

وَ الْمُخْلِصینَ فی تَوْحید اللّه

و پیراسته جانان در یکتاپرستیِ خدا …

فراز وَ الْمُخْلِصینَ فی تَوْحید اللّهِ‌ در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را دارندگان اخلاص در یکتاپرستیِ خدا معرفی می‌کند.
اهل بیت (علیهم‌السّلام)، مخلِص‌اند؛ زیرا در توحید خدا، اخلاص دارند؛ و مُخلَص‌اند، از آن‌رو که اخلاص را خداوند به آنان، ارزانی داشته است.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – اخلاص
۴ – مراتب اخلاص
۵ – معنای اخلاص در توحید
۶ – انواع توحید
۶.۱ – توحید علمی
۶.۲ – توحید عملی
۶.۲.۱ – خالص کردن انگیزه برای خدا
۶.۲.۲ – چشم پوشی از پاداش
۷ – مشغول شدن دل به دنیا
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

المُخلِصین: دارندگان اخلاص، پیراسته جانان. «الخالص کَالصافی».

[۱] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن، ص۲۹۲.

تَوحید: یکتاپرستی، یگانه‌پرستی، یکتا دانستن. «التوحید: الایمان باللّه وحده لا شریک له».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۳، ص۴۵۰.

۲ – شرح فراز

واژه «مُخلص» را در این عبارت، به دو گونه می‌توان خواند:

«مُخلِص»، اسم فاعلِ اخلاص، به معنای کسی که اخلاص می‌ورزد.
و «مُخلَص»، اسم مفعول اخلاص، به معنای کسی که اخلاص به او هدیه شده است.

هر دو گونه صحیح است: اهل بیت (علیهم‌السّلام)، مخلِص‌اند؛ زیرا در توحید خدا، اخلاص دارند؛ و مُخلَص‌اند، از آن رو که اخلاص را خداوند به آنان، ارزانی داشته است. آنچه در این مجال، بررسی می‌شود، بازکاوی معنای اخلاص و مفهوم اخلاصِ در توحید است:

۳ – اخلاص

اخلاص، به معنای پیراستن و پاک کردن است. از این رو، در قرآن، شیر، خالص خوانده می‌شود؛ زیرا از میان آلودگی‌هایی که در بدنِ حیوانات است، پاکیزه بیرون می‌آید. قرآن، این رویداد را برای عبرت گرفتن آدمیان، چنین بیان فرموده:

(وَ اِنَّ لَکُمْ فِی الْاَنْعَـمِ لَعِبْرَهً نُّسْقِیکُم مِّمَّا فِی بُطُونِهِ مِن بَیْنِ فَرْثٍ وَ دَمٍ لَّبَنًا خَالِصًا سَآئِغًا لِّلشَّـرِبِینَ)

،

[۳] نحل/سوره۱۶، آیه۶۶.

«و هر آینه، برای شما در چارپایان، عبرتی است. شما را از آنچه در شکم‌های آنهاست، از میان سِرگین و خون، شیری ناب و پاکیزه می‌نوشانیم که برای آشامندگان، گواراست».
مفهوم اصطلاحی اخلاص، با معنای لغوی آن، هم بستگی کامل دارد، به گونه‌ای که در تعریف اصطلاحی اخلاص گفته‌اند: پاک‌سازی عمل از هرگونه خلط و آلودگی و یا پاک کردن عمل از این که برای غیر خدا در آن، نصیب و بهره‌ای باشد.

[۴] ر. ک: مدنی، علیخان بن احمد، ریاض السالکین، ج۳، ص۲۸۵ و ج۴، ص۳۹۹.

به هر حال، آنچه در اخلاص مهم است، تصفیه روح از واردات غیر خدایی است، به‌گونه‌ای که انسان، بدون چشم‌داشت، در دنیا و آخرت، تنها برای خشنودی خدا، کار کند، (برای آگاهی بیشتر، به آدرس ذیل مراجعه کنید:

[۵] ر. ک:امام خمینی، شرح چهل حدیث، ص۳۲۸.

» و آنچه او می‌پسندد، دینِ خالص و پاک است:

(اَلَا لِلَّهِ الدِّینُ الْخَالِصُ)

،

[۶] زمر/سوره۳۹، آیه۳.

«آگاه باشید که دین پاک، تنها برای خداست».

۴ – مراتب اخلاص

مراتب اخلاص، یکسان نیستند؛ بلکه مراقبت بر اخلاص، مراتب گوناگونی دارد.

نخستین مرحله آن، انگیزه و نیّت است که دشوارترین مرحله اخلاص است. در این مرتبه، انسان، نه تنها برای خشنودی دیگران کار نمی‌کند؛ بلکه رضایتِ خویش را هم نادیده می‌گیرد و تنها خرسندیِ پروردگار را در نظر دارد.
مرتبه دیگر اخلاص، هنگام به جا آوردن عمل است که در آن هنگام هم باید کار را تنها برای خدا انجام دهد.
و مرتبه آخر، مراقبت پس از انجام دادن کار است، به‌گونه‌ای که انسان از کارِ پاکی که انجام داده است، دیگران را آگاه نکند و به ستایشِ آنان، خشنود نشود.

امام سجّاد (علیه‌السّلام)، در دعای سحرهای ماه مبارک رمضان، از خدا می‌خواهد که قلبِ او را آن‌چنان پاک کند که در نهایت، عملِ او خالص گردد: «أَبْرِئْ قَلْبِی مِنَ الرِّیاءِ وَ الشَّکِّ وَالسُّمعَهِ فِی دِینِکَ حَتّی یَکُونَ عَمَلِی خالِصا لَکَ.»

[۷] سید بن طاووس، الاقبال، ج۱، ص۱۷۳.

دلم را از ریا و تردید و حبّ ستایش در دینت، پاک گردان تا این‌که کارم برای تو خالص باشد.

۵ – معنای اخلاص در توحید

اخلاص در توحید، یعنی یکتاپرستی محض و پاک، به‌گونه‌ای که جسم و جان را از ورود هرگونه شرکی، باز دارد و جان، تنها خدای یگانه را بپرستد و جسم، تنها برای خدایِ یکتا کار کند. امّا پیراستنِ دل از هرگونه شرکی، بسیار دشوار است. از این رو، قرآن، بسیاری از مؤمنان را مشرک می‌خواند:

(وَ مَا یُؤْمِنُ اَکْثَرُهُم بِاللَّهِ اِلَا وَ هُم مُّشْرِکُونَ)

،

[۸] یوسف/سوره۱۲، آیه۱۰۶.

«و بیشترشان به خدا ایمان نمی‌آورند، مگر این که [در همان حال] مشرک‌اند».
مشرک خواندن مؤمن، نیازمندِ تامّلِ گسترده‌ای است؛ زیرا «ایمان» و «شرک» را فراهم آورده است. پاسخ مناسب این همنشینی، در روایتی از امام صادق (علیه‌السّلام) بیان شده که در تفسیر این آیه می‌فرماید: «هُوَ قَولُ الرَّجُلِ: لَو لا فُلانٌ لَهَلَکتُ وَ لَو لا فُلانٌ لَما اصَبتُ کَذا وَ کَذا وَ لَولا فُلانٌ لَضاعَ عِیالِی الا تَری انَّهُ قَد جَعَلَ للّه ِِ شَرِیکا فِی مُلکِهِ یَرزُقُهُ وَ یَدفَعُ عَنهُ.» مانند این است که انسان بگوید: «اگر فلانی نبود، هر آینه، من از بین می‌رفتم» و «اگر فلانی نبود، به چنین و چنان نمی‌رسیدم» و «اگر فلانی نبود، خانواده‌ام نابود می‌شدند». مگر نمی‌بینی که او [با این حرف‌ها] برای خدا در مُلکش، شریکی قائل شده که او را روزی می‌دهد و از او دفاع کرده، دفعِ گرفتاری می‌کند؟
راوی می‌گوید: که به امام (علیه‌السّلام) گفتم: پس بگوید: «اگر خداوند، به واسطه فلانی بر من منّت نمی‌نهاد، از بین می‌رفتم»؟ امام (علیه‌السّلام) فرمود: «نَعَم، لا بَاسَ بِهذا وَ نَحوِهِ.»

[۹] ابن ففهد حلی، احمد بن محمد، عدّه الدّاعی، ص۸۹.

آری. این‌گونه [گفتن] و مانند آن، اشکالی ندارد.

آنچه امام (علیه‌السّلام) بدان راهنمایی فرموده، حقیقتِ توحید عملی است و در این‌گونه نگرش، «در جهان، جز خدا، هیچ‌کس اثر ندارد» و همه جهان، اسبابی هستند که خداوند، مقدّرات خویش را به وسیله آنان به انجام می‌رساند. بنابراین، وقتی از بنده خدا سپاسگزاری می‌کنیم، باید بدانیم که منعِم حقیقی، خداست و مخلوق، واسطه‌ای بیش نیست؛ ول