پاورپوینت کامل وَ التّامّینَ فی مَحَبَّهِ اللّهِّ‌ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ التّامّینَ فی مَحَبَّهِ اللّهِّ‌ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ التّامّینَ فی مَحَبَّهِ اللّهِّ‌ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ التّامّینَ فی مَحَبَّهِ اللّهِّ‌ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: وَ التّامّینَ فی مَحَبَّهِ اللّهِّ‌ (زیارت جامعه کبیره)

وَ التّامّینَ فی مَحَبَّهِ اللّه

و کاملان در دوستی خدا …

فراز وَ التّامّینَ فی مَحَبَّهِ اللّهِّ‌ در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را کاملان در دوستی خدا معرفی می‌کند. اهل بیت (علیهم‌السّلام)، در محبّت خداوند به بالاترین مرتبه دست یافته‌اند و آن‌چنان به خدا عشق ورزیده‌اند که آنان را با عنوان کاملان در دوستی خدا می‌شناسیم.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – دوستی خدا
۴ – راه دوستی خدا
۵ – راه‌های رسیدن به محبّت خدا
۵.۱ – ذکر
۵.۲ – حضور قلب در نماز
۵.۳ – دعا
۵.۴ – توسّل
۵.۵ – خدمت به خلق برای خدا
۶ – نشانه‌های کمالِ دوستی خدا
۶.۱ – دوستی خدا، مبنای سایر محبّت‌ها
۶.۲ – لذّت بردن از نماز
۶.۳ – جدایی از خدا، بزرگ‌ترین عذاب
۶.۴ – یاد خدا در سختی‌ها
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

التّامّین: جمع «تامّ»، به معنای کامل، چیز بدون نقص، تمام. «تمام الشیء، انتهاؤه الی حدّ لا یحتاج الی شیء خارج عنه».

[۱] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن، ص۱۶۸.

مَحَبَّه: دوستی، علاقه، محبّت، مهرورزی. «الحبّ: نقیض البغض».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱، ص۲۸۹.

«المحبّه: اراده ما تراه او تظنّه خیرا».

[۳] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن، ص۲۱۴.

۲ – شرح فراز

اهل بیت (علیهم‌السّلام)، در محبّت خداوند به بالاترین مرتبه دست یافته‌اند و آن چنان به خدا عشق ورزیده‌اند که آنان را با عنوان «التّامّین فی محبه اللّه؛ (کاملان در دوستی خدا)» می‌شناسیم. در این مجال، مفهوم دوستیِ خدا، راه رسیدن به محبّت خداوند و نشانه‌های کمالِ محبّت خدا را بررسی می‌نماییم:

۳ – دوستی خدا

محبّت، یعنی احساس میل نسبت به چیزی که برای انسان، لذّت‌بخش است. دوستی خدا نیز احساسی درونی و دریافتنی است که قابل بیان و تعریف نیست. بنابراین، نمی‌توان محبّت خدا را آن‌گونه که دوستان او چشیده‌اند، بیان کرد. از سوی دیگر، برخی محبّت خدا را انکار می‌کنند؛ زیرا جنسیّت را شرط دوستی می‌پندارند و علاقه انسان را به چیزی که از جنس او نیست، نمی‌پذیرند و معتقدند: از آن جا که ماهیّت خدا با انسان متفاوت است، نمی‌توان از دوستی خدا سخن گفت.
باید گفت که این تفکّر، پنداری واهی است و تجانس، شرط محبّت نیست و انسان، به شعر، نقّاشی، طبیعت، گل و هر چه زیبا باشد، علاقه دارد و گاهی در راه زیبایی‌ها، جان خود را می‌بازد و بی تردید، آن که زیبایی را دوست می‌دارد، به خالق زیبایی‌ها نیز عشق می‌ورزد.
در جهان، چون حُسن یوسف، کس ندید •••• حُسن، آن دارد که یوسف آفرید.
استدلال به آیات قرآنی، پاسخ دیگری است که به منکران محبّت خدا داده می‌شود. خداوند متعال، در توصیف مؤمنان، فرموده است:

(وَ الَّذِینَ ءَامَنُواْ اَشَدُّ حُبًّا لِّلَّهِ)

[۴] بقره/سوره۲، آیه۱۶۵.

«و کسانی که ایمان آورده‌اند، در دوستی خدا، سخت ترند».
قرآن، به مسلمانان صدر اسلام هشدار می‌دهد که کوتاهی آنان در یاری دین، با ظهورِ مسلمانانی که در آینده می‌آیند و با خدا، رابطه‌ای عاشقانه دارند، جبران خواهد شد:

(یَـاَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ مَن یَرْتَدَّ مِنکُمْ عَن دِینِهِ فَسَوْفَ یَاْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحِبُّونَهُ)

[۵] مائده/سوره۵، آیه۵۴.

‌ «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! هر کس از شما از دین خویش برگردد، پس زودا که خداوند، گروهی را بیاورد که ایشان را دوست دارد و ایشان نیز او را دوست دارند».
در فرهنگ شیعی، ستون‌های دین، بر محبّت خدا استوار است: «… و اقام دعائمه علی محبّته»

[۶] امام علی (علیه‌السلام)، نهج البلاغه، ص۲۱۱، ترجمه دشتی، خطبه ۱۹۸.

[خداوند] … ستون‌های اسلام را بر دوستی خود، استوار کرده است.
و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، مردم را به خدادوستی، تشویق می‌فرماید:
«احِبُّوا اللّه َ مِن کُلِّ قُلُوبِکُم.»

[۷] سیوطی، عبدالرحمن بن ابوبکر، الدرّ المنثور، ج۳، ص۴۰۹.

[۸] متقی هندی، علی بن حسام‌الدین، کنز العمّال، ج۱۶، ص۱۲۴، ح۴۴۱۴۷.

با همه دل‌هایتان، خدا را دوست بدارید.
متون دینی فراوانی، دوستیِ خدا را امری انکار ناشدنی می‌دانند و با‌ اندکْ مطالعه‌ای در قرآن و احادیثِ اهل بیت (علیهم‌السّلام)، اهمّیت، ارزش و آثارِ دوستی خدا، آشکار می‌شود. (برای مطالعه بیشتر، در رابطه با این موضوع به آدرس ذیل مراجعه کنید:

[۹] ر. ک:محمدی ری‌شهری، محمد، دوستی در قرآن و حدیث، ص۳۷۷، بخش دوم:دوستی خدا.

) آنان که محبّت الهی را انکار می‌کنند، در حِصار توهّمات خویش، زندانی‌اند و از آثارِ وصف ناشدنی محبّت خدا، محروم‌اند.

۴ – راه دوستی خدا

برکات محبّت خدا، همه مؤمنان را به سوی محبّت او می‌کشانَد؛ زیرا محبّت، آخرین منزل بندگی خداست و رسیدن به این مقام، آرزوی همه مؤمنان است. مهم‌ترین راه محبّت، معرفت است؛ زیرا دوستی و شناخت، رابطه‌ای به هم پیوسته دارند و هر چه شناختِ زیبایی‌ها بیشتر شود، بر علاقه به آن، افزوده می‌شود و آن‌گاه که معرفت به شهود می‌انجامد، شیفتگی می‌آفریند. راهِ رسیدن به محبّت خدا، معرفتِ شهودی اوست، چنان که از امام مجتبی (علیه‌السّلام) روایت شده که فرمود: «مَن عَرَفَ اللّه َ احَبَّهُ.»

[۱۰] حلی، ورام بن ابی فراس، تنبیه الخواطر، ج۱، ص۵۲.

هر که خدا را بشناسد، دوستش خواهد داشت.
امیرمؤمنان (علیه‌السّلام)، فرشتگان را عاشق خدا می‌داند و بنابر نقلی، در توصیف آنان فرموده است: «وَ قَطَعَهُمُ الایقانُ بِهِ الَی الوَلَهِ الَیهِ… قَد ذاقُوا حَلاوَهَ مَعرِفَتِهِ وَ شَرِبُوا بِالکَاس ِ الرَّوِیَّهِ مِن مَحَبَّتِهِ»

[۱۱] امام علی (علیه‌السلام)، نهج البلاغه، ص۷۶، ترجمه دشتی، خطبه ۹۱.

یقین به او، آنان را از دیگران، بُریده و شیفته او ساخته است … آنان، شیرینی معرفتش را چشیده و از جام لبریز محبّتش نوشیده‌اند.
در میراث دعایی شیعه، درخواست برای معرفتِ شهودی، بویژه در دوران غیبت صغرا، مشاهده می‌شود. برای نمونه، خواندن دعای «اللّهُمَّ عَرِّفْنِی نَفسَکَ…»

[۱۲] السلام ر. ک:شیخ طوسی، مصباح المتهجّد، ص۴۱۱، ح ۵۳۶.

[۱۳] شیخ کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۳۷، ح۵.

پس از هر نمازی، سفارش شده است و در «مناجات شعبانیه»، درخواست برای زُدودن حجاب‌ها را چنین زمزمه می‌کنیم: «الهِی! هَب لِی کَمالَ الانْقِطاعِ الَیکَ وَ انِرْ ابصارَ قُلُوبِنا بِضِیاءِ نَظَرِها الَیکَ»

[۱۴] سید بن طاووس، الاقبال، ج۳، ص۲۹۹.

[۱۵] علامه مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۹۴، ص۹۹.

خدایا! از نهایتِ رَستن به سوی خودت، بهره‌مندم ساز و دلمان را به روشناییِ نگریستن در خویش، روشن کن.

۵ – راه‌های رسیدن به محبّت خدا

احادیث، راه رسیدن به محبّتِ برخاسته از معرفت شهودی را برای ما بیان کرده‌اند. مهم‌ترین راه‌ها برای رسیدن به محبّت خدا، (برای اطّلاع بیشتر، به آدرس ذیل مراجعه کنید:

[۱۶] ر. ک:محمدی ری‌شهری، محمد، دوستی در قرآن و حدیث، بخش دوم، ص۴۵۵، فصل سوم:اسباب محبوبیت نزد خدا.

) عبارت‌اند از:

۵.۱ – ذکر

یاد خدا و احساس حضور دائم الهی در دل، بهترین راه برای رسیدن به محبّت خداوند است. از پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) روایت شده که فرمود: «مَنْ اکثَرَ ذِکرَ اللّه ِ (عزّوجلّ) احَبَّهُ اللّه.»

[۱۷] شیخ کلینی، الکافی، ج۲، ص۵۰۰، ح۳.

[۱۸] علامه مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۹۳، ص۱۶۰، ح۳۹.

هر که خدا را بسیار یاد کند، خداوند، دوستش دارد.
ذکر حقیقی، ذکری است که از دل، برخاسته باشد و آنچه تنها بر زبان جاری می‌شود، ذکر نیست. ذاکِر، کسی است که خود را در محضر خ