پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ‌ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ‌ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۳۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ‌ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ‌ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ‌ (زیارت جامعه کبیره)

مقالات مرتبط: وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ – مقاله دوم (زیارت جامعه).

وَ اُمَناءَ الرَّحْمنِ

و امانتداران [۱] مهربان…

فراز «اُمَناءَ الرَّحْمنِ» در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را امانتداران خدای رحمان معرفی می‌کند. اُمَناء، به معنای امانتدار، رازدار. الرَّحْمن: در لغت، به معنای مهربان است و در اصطلاح، از نام‌های خداوند است که به رحمت عامّ خداوند، اشاره دارد.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – معنای امانت الهی
۴ – امانت در قرآن
۵ – امانتِ امامت
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

اُمَناء: جمع «امین»، به معنای امانتدار، رازدار.

«الامین: المؤتمن علی الشَّیء»:

[۱] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج۶، ص۲۰۶.

الرَّحْمن: در لغت، به معنای مهربان است و در اصطلاح، از نام‌های خداوند است که به رحمت عامّ خداوند، اشاره دارد.

«الرَّحمن الرَّحیم: اسمان مشتقّان من الرَّحمه و رحمه اللّه وَسِعت کلّ شیء».

[۲] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۳، ص۲۲۴.

۲ – شرح فراز

واژه «امانت» عربی، در زبان فارسی بسیار پُرکاربرد است. اطمینان و اعتماد، در واژه امانت، نهفته است و به کسی که مورد اطمینان دیگران است و نگاهبان اسرار و اشیای ارزشمند آنان است، «امین» می‌گویند. امانتداری، در نزد همگان، صرف‌نظر از دین و ملّیت، گرامی و ارجمند است.
پیام آور رحمت، پیش از بعثت، به «محمد امین»، نام بُردار بود و حتّی قریشیان، دشمنان سرسخت او، نتوانستند خصلت نیکوی امانتداری او را نادیده انگارند و همواره، او را امین می‌دانستند.
اهل بیت (علیهم‌السلام) گرامی او نیز در «زیارت جامعه»، امانتداران خدای رحمان، معرّفی شده‌اند. به راستی، خداوند، کدامین امانت را در اختیار امامان (علیهم‌السّلام) نهاده و آنان را به عنوان «امانتدار» برگزیده است؟

۳ – معنای امانت الهی

عالمان دینی، با الهام از احادیث، امانت الهی را با معانی گوناگونی تبیین فرموده‌اند که شماری از آن معانی، چنین است:

امامت؛
اسرار و حقایقی که ویژه امامان است و دیگران، از آن بی‌بهره‌اند؛
حقوق مردم؛
حکومت و مسئولیت؛
مطلق امانت.

هیچ یک از معانی یاد شده، تمام معنایِ امانت الهی نیست؛ بلکه نمونه‌هایی از امانت را بازگو می‌کنند. بعضی از معانی یاد شده، مانند حکومت و مسئولیت، با معنای حقوق مردم، هم‌پوشیِ کامل دارند. برای تبیین دقیق‌تر، واژه امانت را در قرآن و حدیث، بررسی می‌نماییم.

۴ – امانت در قرآن

امانت و مشتقّات آن در قرآن کریم، ۲۱ بار تکرار شده است. در آیه ۵۸ سوره نساء آمده است:

(اِنَّ اللَّهَ یَاْمُرُکُمْ اَن تُؤَدُّواْ الْاَمَـنَـتِ اِلَی اَهْلِهَا وَ اِذَا حَکَمْتُم بَیْنَ النَّاسِ اَن تَحْکُمُواْ بِالْعَدْلِ)

[۳] نساء/سوره۴، آیه۵۸.

«همانا خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحبانش باز گردانید و چون میان مردم داوری می‌کنید، به عدالت داوری کنید».

فرمان الهی، پاسداری از امانت‌ها و سپردن آن به شایستگان است. امین الاسلام طَبرِسی، صاحب تفسیر مجمع البیان، در معنای آیه یاد شده، دو نظریه را مطرح می‌کند:

نخست، آن‌که مراد از امانت، مطلقِ امانت است و هرگونه امانت مالی، الهی و غیر الهی را باید به اهلش وا گذارد و از خیانت در آن، پرهیز کرد.

دومین معنای امانت، حقوق مردم است و این آیه، خطاب به زمامداران است که حقوق مردم را در جامعه اسلامی، امانت الهی بدانند و در پاسداشت آن بکوشند و از تجاوز به حقوق شهروندان بپرهیزند.

مرحوم طبرسی، معنای دوم را ترجیح می‌دهد و اعتقاد دارد که در آیه یاد شده، زمامداران به رعایت حقوق مردم، سفارش شده‌اند و در آیه بعد، مردم را به رعایت حقوق زمامداران، فرا خوانده است؛ زیرا می‌فرماید:

(یَـاَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ اَطِیعُواْ اللَّهَ وَاَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَاُوْلِی الْاَمْرِ مِنکُمْ)

[۴] نساء/سوره۴، آیه۵۹.

«‌ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از خداوند و پیامبر و اختیاردارانتان، که از شمایند، فرمان ببرید».

به دیگر سخن، حق، رابطه‌ای دوسویه است و اگر فرمان الهی، اطاعت از زمامداران جامعه اسلامی است، پیش از آن بر عهده امامان است که حقوق مردمان را ارج نهند. زیباتر آن که پیش از آن که حقّ حاکم اسلامی بیان شود، حقوق مردم تبیین شده است؛ زیرا در ابتدا به حاکمان می‌فرماید:

(اِنَّ اللَّهَ یَاْمُرُکُمْ اَن تُؤَدُّواْ الْاَمَـنَـتِ اِلَی اَهْلِهَا)

[۵] نساء/سوره۴، آیه۵۸.

و سپس به مردم می‌فرماید:

(یَـاَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ اَطِیعُواْ اللَّهَ وَاَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَاُوْلِی الْاَمْرِ مِنکُمْ)

[۶] نساء/سوره۴، آیه۵۹.

[۷] ر. ک:طبرسی، فضل بن حسن مجمع البیان، ج۳، ص۹۸-۹۹.

بنا بر عقیده شیعه، هر حاکمی که بر جامعه اسلامی مسلّط شود، «اولو الامر» نیست؛ بلکه علم و عدالت، از شرایط ضرور برای زمامداران است و بر همین اساس، اولو الامر، امامان معصوم (علیهم‌السّلام) هستند و زمامداری جامعه اسلامی، حقّ آنان است و در دوران غیبت ولیعصر (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف)، فقیه عدالت پیشه‌ای که به ت