پاورپوینت کامل وَ اُصُولَ الْکَرَمِ‌ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ اُصُولَ الْکَرَمِ‌ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ اُصُولَ الْکَرَمِ‌ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ اُصُولَ الْکَرَمِ‌ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ اُصُولَ الْکَرَمِ‌ (زیارت جامعه کبیره)

مقالات مرتبط: أصول الکرم – مقاله دوم (زیارت جامعه).

وَ اُصُولَ الْکَرَمِ

ترجمه: و ریشه‌های بزرگواری…

عبارت «وَ اُصُولَ الْکَرَم» در متن زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را به عنوان ریشه و شالوده همه کرامت‌ها و بزرگواری‌های انسانی معرّفی می‌کند.
این نوشتار به تبیین مفهوم «کَرَم» در لغت، قرآن و روایات پرداخته و جلوه‌های آن در سیره امامان (علیهم‌السّلام) را نشان می‌دهد.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – کَرَم در آیات و احادیث
۳ – نشانه‌های کَرَم
۳.۱ – ۱. گریه بر فرصت‌های از دست رفته
۳.۲ – ۲. یاد کردن دوستان قدیمی
۳.۳ – ۳. وطن دوستی
۳.۴ – ۴. چشم‌پوشی از آلودگی
۴ – رفتار کریمانه مومنان
۵ – قله کرامت
۶ – رهبری اخلاقی
۷ – ویژگی‌ دشمنان اهل‌بیت
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

اُصول: جمع «اصل»، به معنای ریشه، بُن، شالوده، پایه، اساس، بنیان:

«الاصل: واحد الاُصول الَّتی منها الشیء»،

[۱] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج۵، ص۳۰۶ .

«اسفل کلّ شی» .

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۱، ص۱۶.

الکَرَم: شرف، شرافت، بزرگواری، بزرگ‌منشی، نیک سیرتی؛

«الکریم: الجامع لانواع الخیر والشَّرف و الفضائل»،

[۳] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۲، ص۵۱۰.

در روایات، به معنای: صفات نیک و خصلت‌های نیکو.

[۴] ر. ک:محمدی ری‌شهری، محمد، میزان الحکمه، ج۱۰، ص۸۵، باب «کرم».

بُن، اساس و ریشه هر چیزی را «اصل» آن می‌گویند و از همین‌رو، به چیزی که ماهیّت اوّلیه خود را تغییر نداده باشد، اصلی و سَرِه گفته می‌شود.
در عبارت «وَ اُصُولَ الْکَرَم»، «الکَرَم» به «اُصول» افزوده شده است و با توجّه به الف و لامی که بر سرِ واژه «کَرَم» آمده، نخستین برداشت آن است که اهل بیت (علیهم‌السّلام)، اساس و ریشه تمامی آن چیزی هستند که به نام «کَرَم» شناخته می‌شود.

به دیگر سخن، اگر کَرَم، به معنای کرامت و بزرگواری باشد، اساس و ریشه همه بزرگواری‌ها و شرافت‌ها، امامان (علیهم‌السّلام) هستند، و اگر به معنای نیک سیرتی باشد، شالوده تمامِ نیکوسیرتان، امامان (علیهم‌السّلام) هستند.

۲ – کَرَم در آیات و احادیث

واژه کَرَم در قرآن نیامده است؛ امّا مشتقّات آن مانند: «کریم»، «اکْرَمَه»، «اکْرَمَکُم» و…، بیش از چهل بار در قرآن تکرار شده است. کاربردی‌ترین آن‌ها این آیه است:

(اِنَّ اَکْرَمَکُمْ عِندَ اللَّهِ اَتْقَاکُمْ)

،

[۵] حجرات/سوره۴۹، آیه۱۳.

ترجمه: «گرامی‌ترین شما نزد خداوند، باپرواترینِ شماست».

که راه رسیدن به کرامت را پرهیزگاری می‌داند و بس. در حقیقت، هر که پروا پیشه کند، در نزد خداوند، کریم شناخته می‌شود. معصومان (علیهم‌السّلام) با بیان نمونه‌های کَرَم، به تبیین آن پرداخته‌اند. وقتی از کریم اهل بیت، امام حسن مجتبی (علیه‌السّلام)، درباره کَرَم پرسیده شد، فرمود:

«امَّا الکَرَمُ فَالتَّبَرُّعُ بِالمَعرُوفِ وَ الاعطاءُ قَبلَ السُّؤالِ»،

[۶] راوندی، سعید بن هبه‌الله‌، الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۲۳۸.

ترجمه: بزرگواری، احسان کردنِ داوطلبانه است و دَهِش پیش از خواهش.

بنابراین، هر کس پیش از اظهار نیاز، حاجت مردمان را برآورده نماید و داوطلبانه، احسان کند، در نزد امام مجتبی (علیه‌السّلام)، کریم شناخته می‌شود.

۳ – نشانه‌های کَرَم

شناسایی نشانه‌ها و تبیین محدوده آن، راهکار رسیدن به هدف است. مواردی چون گریه بر فرصت‌های از دست رفته، عشق وطن و خوش‌خویی، در مکتب اهل بیت (علیهم‌السّلام) به عنوان نشانه‌های کَرَم شناخته شده‌اند.

۳.۱ – ۱. گریه بر فرصت‌های از دست رفته

امام علی (علیه‌السّلام)، در روایتی می‌فرماید:

«مِن کَرَمِ المَرءِ: بُکاؤُهُ عَلی مَا مَضی مِن زَمانِهِ وَ حَنِینُهُ الَی اوطانِهِ وَ حِفْظُهُ قَدِیمَ اخْوانِهِ»،

[۷] کراجکی، ابوالفتح، کنز الفوائد، ج۱، ص۳۴.

ترجمه: از بزرگواری انسان است: گریستن او بر زمان از دست رفته‌اش، اشتیاق او به زادگاهش، و نگاه داشتن دوستان دیرینه‌اش.

انسان‌های بزرگوار، اهل مراقبه هستند و نگران سرمایه گران بهای عمر خویش‌اند. این دریغ و حسرت، به آنان فرصتی می‌دهد که به فردا بنگرند و با نگاهی به گذشته، آینده‌ای روشن برای خود ترسیم کنند.

۳.۲ – ۲. یاد کردن دوستان قدیمی

یکی دیگر از نشانه‌های بزرگواری، یادکردِ دوستان قدیمی است. نشانه انسان بزرگوار، آن است که یاران دیرآشنای خود را فراموش نکند؛ زیرا پایه‌های دوستی خود را بر اساس محبّت ذاتی استوار کرده‌اند.

۳.۳ – ۳. وطن دوستی

وطن دوستی