پاورپوینت کامل وَ مَهْبِطَ الْوَحْی (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ مَهْبِطَ الْوَحْی (زیارت جامعه کبیره) دارای ۴۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ مَهْبِطَ الْوَحْی (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ مَهْبِطَ الْوَحْی (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ مَهْبِطَ الْوَحْی (زیارت جامعه کبیره)

مقالات مرتبط: وَ مَهْبِطَ الْوَحْی – مقاله دوم (زیارت جامعه).

وَ مَهْبِطَ الْوَحْی

ترجمه: و محلّ فرود وحی…

مَهبِط واژه‌ای عربی به معنای «جای فرود آمدن» است. این تعبیر در قرآن و متون روایی به‌کار رفته و در زیارت جامعه کبیره نیز به عنوان یکی از اوصاف امامان شیعه ذکر شده است.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – اقسام وحی در قرآن
۲.۱ – وحی خاص
۲.۲ – وحی عام
۲.۳ – وحی اعم
۳ – نظر علّامه مجلسی
۴ – ائمه جایگاه فرود وحی
۵ – وحی عام در انسان کامل
۶ – تفاوت وحی و الهام
۷ – ارتباط اولیای خدا با فرشتگان
۸ – وحیِ شیطانی
۹ – منابع دانش اهل‌بیت
۱۰ – نتیجه‌گیری
۱۱ – پانویس
۱۲ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

واژه «مهبط» از ریشه «هبط» گرفته شده است. در لغت، به معنای محل نزول یا فرود آمدن است. لغویان این واژه را در زمینه نزول باران، فرود آمدن انسان یا فرشتگان، و نیز نزول وحی به‌کار برده‌اند.

[۱] ابن‌منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۷، ص۴۲۱، ماده «هبط».

[۲] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۴، ص۲۱.

دانشمندان علم ادبیات این واژه را اسم مکان، به معنای محلّ فرود، خاستگاه دانشته‌اند:

الهبوط: نقیض الصعود.

[۳] ابن‌منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۷، ص۴۲۱، ماده «هبط».

الوَحْی:
وحی، الهام، اشاره، سخن گفتن پنهانی:

الوحی: الاشاره و الکتابه و الرِّساله والالهام والکلام الخفی و کلّ ما القیته الی غیرک.

[۴] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۵، ص۳۷۹.

در عبارت «مَهْبِط الوَحْی»، واژه وحی، اهمّیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا در بیشتر موارد، وحی با پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، همراه است و به کار بردن «مَهْبِط الوَحْی» برای خاندان پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، پرسش‌های گوناگونی را به وجود می‌آورد.

۲ – اقسام وحی در قرآن

نخستین پرسش، آن است که زمینیان، با رحلت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) از وحی، محروم شدند. پس چگونه امامان را «محلّ فرود وحی» بخوانیم؟
بررسی اقسام وحی، پاسخی به پرسش یاد شده است:
وحی، در قرآن به معنای ارتباط پیامبر الهی با غیب و نهان است. درنگی در کاربردهای وحی در قرآن، ما را به چندین معنای وحی، رهنمون می‌سازد: وحی خاص، وحی عام، و وحی اعم، که توضیح هر یک، خواهد آمد.

۲.۱ – وحی خاص

این نوع از وحی، عبارت است از انتقال پیام الهی در زمینه احکام و قوانین مورد نیاز جامعه، بر شخص پیامبر.
این نوع وحی، اختصاص به پیامبران دارد و هیچ‌کس در این معنا با آنان، شریک نیست. این نوع از وحی، با رحلت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) منقطع شد:

(وَ مَا کَانَ لِبَشَرٍ اَن یُکَلِّمَهُ اللَّهُ اِلَا وَحْیًا اَوْ مِن وَرَآیءِ حِجَابٍ اَوْ یُرْسِلَ رَسُولًا فَیُوحِیَ بِاِذْنِهِ مَا یَشَآءُ اِنَّهُ عَلِیٌّ حَکِیمٌ)

،

[۵] شوری/سوره۴۲، آیه۵۱.

«و هیچ آدمی را نرسد که خداوند با او سخن گوید، مگر به وحی یا از پسِ پرده، یا فرستاده‌ای را بفرستد که به فرمان او، آنچه را بخواهد، [ به وی ] وحی کند. همانا او والامرتبه و حکیم است».

۲.۲ – وحی عام

ارتباطی که جهان غیب به صورت الهام با افرادی ویژه دارد و غیر از پیامبران را نیز در بر می‌گیرد، «وحی عام» نامیده می‌شود.
در این وحی، شریعت و احکام الهی، ابلاغ نمی‌شود. نمونه این نیکوسرشتان که به ایشان وحی شده، مادر موسی (علیه‌السّلام) است:

(وَ اَوْحَیْنَآ اِلَی اُمِّ مُوسَی اَنْ اَرْضِعِیهِ فَاِذَا خِفْتِ عَلَیْهِ فَاَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ وَ لَا تَخَافِی وَ لَا تَحْزَنِی اِنَّا رَآدُّوهُ اِلَیْکِ وَ جَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِینَ)

،

[۶] قصص/سوره۲۸، آیه۷.

«و به مادر موسی وحی کردیم که: او را شیر ده، و چون بر او بیمناک شدی، او را به دریا بیافکن و نترس و‌ اندوه مدار، که او را به تو، باز می‌گردانیم و از فرستاده شدگان، قرار می‌دهیم».

وحی به مادر موسی (علیه‌السّلام)، دستوری برای نگهداری فرزند، و نیز بشارتی درباره آینده موسی (علیه‌السّلام) بود که وی در زمره پیامبران خواهد بود و هیچ‌گونه سخنی از شریعت و آیین جدید نیست. وحی عام (که همان الهام است)، هرگز قطع نشده است و امامان و انسان‌های کامل، هماره از این نعمت، بهره‌مند هستند.

۲.۳ – وحی اعم

این نوع وحی، عبارت است از الهام غریزی، یا ارتباطی که جهان غیب به صورت غریزی با موجودات دارد، چنان‌که در مورد زنبور عسل در قرآن، آمده:

(وَ اَوْحَی رَبُّکَ اِلَی النَّحْلِ اَنِ اتَّخِذِی مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتًا وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمَّا یَعْرِشُونَ)

،

[۷] نحل/سوره۱۶، آیه۶۸.

«و پروردگار تو، به زنبور عسل وحی کرد که: از کوه‌ها و درختان و از داربست‌هایی که می‌سازند، خانه‌هایی برگیر».

وحی در این‌جا، به معنای غریزه‌ای است که در زنبور عسل، نهاده شده است و زنبور، مطابق همان غریزه خدادادی خود، رفتار می‌کند و چنین نیست که فرشته‌ای با او سخن بگوید و پیام الهی را به زنبور، منتقل نماید.

۳ – نظر علّامه مجلسی

نظر علّامه مجلسی آن است که وحی حقیقی، بر پیامبر نازل می‌شود و فرود آمدن وحی، ویژه پیامبران است و از آن‌جا که اهل بیت (علیهم‌السّلام) در خاندانی می‌زیسته‌اند که وحی در میان آنان نازل می‌شده، به‌گونه مَجازی، به آنها هم «مَهْبِط الوَحْی» می‌گویند.
در این صورت، در این‌جا، وحی به معنای اوّل، یعنی انتقال پیام الهی به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است.

[۸] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۱۰۲، ص۱۳۴.

۴ – ائمه جایگاه فرود وحی

همان‌گونه که گذشت، وحی در قرآن، اقسام گوناگونی دارد و چنانچه وحی را در «مَهْبِط الوحی»؛ جایگاه فرود وحی، به معنای الهام بدانیم، در این صورت، امامان به معنای حقیقی، «جایگاه فرود وحی» شمرده می‌شوند. به دیگر سخن، به امام وحی می‌شود و امام با عالم غیب، ارتباط ویژه‌ای دارد.
برخی از یاران ائمّه (علیهم‌السّلام) درباره چگونگی ارتباط امام با عالم نهان، پرسش‌هایی مطرح می‌کردند و گویی نوعی تعجّب، در کلام آنان بوده است. امامان نیز در موارد گوناگون، چنین رابطه‌ای را توضیح می‌دادند و آن را همانندِ وحی به مادر موسی (علیه‌السّلام) می‌دانستند.
حارث بن مُغیره، درباره دانش امامان، از امام صادق (علیه‌السّلام) می‌پرسد که: چگونه به قلب و یا گوش امام، القا می‌گردد؟
امام (علیه‌السّلام) در پاسخ می‌فرماید:

«وَحْیٌ کَوَحْی اُمِّ موسی»،

[۹] صفار قمی، محمد بن حسن، بصائر الدرجات، ص۳۱۷، ح ۱۰.

[۱۰] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۲۶، ص۵۸، ح ۱۲۸.

[۱۱] محمدی ری شهری، محمد، اهل بیت (علیهم‌السّلام) در قرآن و حدیث، ج۱، ص۳۳۰، ح ۵۱۷.

وحیی است همانند وحی [ به ] مادر موسی.

۵ – وحی عام در انسان کامل

وحی به معنای الهام به امامان، نه تنها هیچ‌گونه استبعادی ندارد؛ بلکه می‌توان گفت که ویژه آن بزرگواران نیست و انسان‌های کامل را نیز در بر می‌گیرد. امام صادق (علیه‌السّلام)، سلمان را هم محدَّث می‌دانست؛ زیرا به او الهام می‌شد.
در روایتی، امام صادق (علیه‌السّلام) می‌فرماید: «علی (علیه‌السّلام)، محدَّث بود و سلمان هم محدَّث بود».
راوی می‌پرسد: نشانه محدّث چیست؟
امام (علیه‌السّلام) پاسخ می‌دهد:

«یَاتیهِ مَلَکٌ، فَیُنکِتُ فِی قَلبِهِ کَیتَ وَ کَیتَ»،

[۱۲] صفار قمی، بصائر الدرجات، ص۳۲۲، ح ۴.

[۱۳] شیخ طوسی، الامالی، ص۴۰۷، ح ۹۱۴

[۱۴] محمدی ری شهری، اهل بیت