پاورپوینت کامل وَ صِرْتُم فی ذلِکَ مِنْهُ إلَی الرِّضا (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ صِرْتُم فی ذلِکَ مِنْهُ إلَی الرِّضا (زیارت جامعه کبیره) دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ صِرْتُم فی ذلِکَ مِنْهُ إلَی الرِّضا (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ صِرْتُم فی ذلِکَ مِنْهُ إلَی الرِّضا (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ صِرْتُم فی ذلِکَ مِنْهُ إلَی الرِّضا (زیارت جامعه کبیره)

وَ صِرْتُم فی ذلِکَ مِنْهُ الَی الرِّضا …

و به سبب آنچه انجام دادید، به مقام رضا دست یافتید …

فراز وَ صِرْتُم فی ذلِکَ مِنْهُ إلَی الرِّضا در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را، به عنوان کسانی که به جهت آنچه انجام دادند رضای خدا را به دست آورده‌اند، معرفی می‌کند.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – اهمّیت مقام رضا
۴ – نشانه رسیدن به مقام رضا
۴.۱ – تسلیم شدن در برابر خدا
۴.۲ – اجابت دعا
۴.۳ – زندگی گوارا
۴.۴ – ثروت بی پایان
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

صِرْتُم: گردیدید، شدید. «صار الامر الی کذا یصیر صیرا»

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۴، ص۴۷۷.

«صار الامر الی کذا: ‌ای رجع الیه».

[۲] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج۳، ص۳۷۰.

الرِّضا: خشنودی، رضایت. «الرّضا: ضدّ السخط».

[۳] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۴، ص۳۲۳.

۲ – شرح فراز

این عبارت را می‌توان دو گونه معنا کرد:

نخست، آن که اهل بیت (علیهم‌السّلام) به سبب کوشش در راه خدا، خشنودی حق را به دست آورده‌اند و خداوند، از رفتار آنان راضی بوده است.
دیگر آن‌که اهل بیت (علیهم‌السّلام) به سبب کوشش در راه خدا و آشکار ساختن دعوت حق و بیان واجبات الهی و…، به مقام رضا، دست یافته‌اند.

این بحث، چندان پُرفایده نیست؛ زیرا کسی که به مقام رضا برسد، بی تردید، خشنودی خدا را هم فراهم آورده است. نکته مهم در این عبارت از دعا، بررسی مقام رضاست و تسلیم بودن به قضای الهی هم با تبیین مقام رضا، روشن خواهد شد.

۳ – اهمّیت مقام رضا

مقام رضا، خشنودی از حق و بالاترینِ کمالات معنوی است که مشتاقان پس از پشت سر نهادن درجات زهد و یقین، به آن خواهند رسید، به‌گونه‌ای که بالاترین درجه باور شهودی که حقایق، در آن آشکار می‌شود، پایین‌ترین درجه مقام رضا خواهد بود.
امام سجّاد (علیه‌السّلام)، در سخن زیبایی که از ایشان روایت شده است، مراتب زهد تا رضا (خشنودی) را چنین برشمرده است:«اعلَی دَرَجهِ الزُّهدِ ادنی دَرَجَهِ الوَرَعِ، وَ اعْلَی دَرَجَهِ الوَرَعِ ادْنی دَرَجَهِ الیَقینِ، وَ اعْلَی دَرَجَهِ الیَقینِ ادنی دَرَجَهِ الرِّضا»

[۴] شیخ کلینی، الکافی، ج۲، ص۱۲۸، ح۴.

بالاترین درجه زهد، پایین‌ترین درجه پارسایی است و بالاترین مرتبه پارسایی، کمترین درجه یقین است و بالاترین درجه یقین، پایین‌ترین درجه خشنودی [از خدا] است.
بازکاوی این حدیث، ارزش مقام «رضا» را نشان می‌دهد؛ زیرا زهد (که همان بی رغبتی به دنیا و رسیدن به آن، بسیار مشکل است)، در مقایسه با مقام رضا، در پایین‌ترین مرتبه است و یا مقام یقین (که اولیای خدا، آرزوی رسیدن به آن مرتبه را دارند و پس از آن که در مرتبه یقین قرار گرفتند، حقایق اشیا، برایشان آشکار می‌شود و هر آنچه را شنیده‌اند، می‌بینند و سیر و سلوک خود را باور می‌کنند)، بسی پایین‌تر از مقام رضاست. مقام رضا را آن‌چنان که باید، نمی‌توان توصیف کرد و تنها باید آن را از نشانه‌ها و ویژگی‌هایش شناخت. برای نمونه، امام سجّاد (علیه‌السّلام)، بالاترین درجه یقین را (که کمترین درجه رضامندی است)، چنین توصیف فرموده است:
«الرِّضا بِمَکروهِ القَضاءِ مِن اعلی دَرَجاتِ الیَقِینِ»

[۵] اسکافی، محمد بن همّام، التمحیص، ص۶۰، ح۱۳۱.

خشنود بودن به قضای ناخوشایند [خدا]، از بالاترین درجات یقین است.
در آستانه رسیدن به مقام رضا، انسان به گونه‌ای می‌شود که تلخی‌ها و مشکلات زندگی را شیرین می‌یابد و حزن و‌ اندوه، از حیطه زندگیِ او، رَخت برمی‌بندد.

۴ – نشانه رسیدن به مقام رضا

رسیدن به مقام رضا، نشانه‌هایی دارد که در این جا به چند نشانه مهم آن، اشاره می‌کنیم:

۴.۱ – تسلیم شدن در برابر خدا

یکی از آثار و لوازم مقام رضا، تسلیم شدن در برابر پیشامدهای حتمیِ الهی است. رضامندان، در زندگی خود، با برنامه‌ریزی و کوشش مداوم به پیش می‌روند؛ امّا در برابر حوادث ناگوار و رویدادهای پیش بینی نشده، ناراحت نمی‌شوند. آنچه برای آنها مهم است، کوتاهی نکردن در برابر مسئولیت‌هاست. عبارت «وَ سَلَّمْتُم لَهُ الْقَضاء»، نتیجه طبیعیِ مقام رضاست که خطاب به اهل بیت (علیهم‌السّلام) می‌گوید: شما در برابر حکم قطعی الهی، تسلیم شده‌اید.
از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت شده که فرمود: «انّا قَوْمٌ نَسْاَلُ اللّه َ ما نُحِبُّ فِیمَنْ نُحِبُّ فَیُعطِینَا، فَاذَا احَبَّ ما نَکْرَهُ فِیمَنْ نُحِبُّ رَضینَا»

[۶] محدث نوری، حسین، مستدرک الوسائل، ج۲، ص۴۵۸، ح۲۴۶۰.

ما خاندانی هستیم که آنچه را برای عزیزانمان دوست داریم، از خدا می‌خواهیم و خداوند، به ما عطا می‌کند؛ و هرگاه آنچه را بر عزیزانمان ناخوش بداریم و خداوند، خوش بدارد، ما هم به آن خشنود [و راضی] هستیم.
در روایتی دیگر از ایشان آمده که درباره پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) می‌فرماید: «لَمْ یَکُن رَسولُ اللّه ِ (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) یَقُولُ لِشَیءٍ قَدْ مَضی: لَوْ کانَ غَیرُهُ!»

[۷] شیخ کلینی، الکافی، ج۲، ص۶۳، ح۱۳.

[یکی از ویژگی‌های] پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) این چنین بود که اگر حادثه‌ای پیش می‌آمد [که آن را ناخوش می‌داشت]، نمی‌فرمود: «ای کاش جز این، پیش آمده بود!».
برای پیروان آن بزرگواران، پرهیز از گلایه زبانی در برابر این‌گونه حوادث، ممکن است، اگرچه نتوانند در باطن، شِکوه را بزدایند. این سخن، بدین معناست که یکی از نشانه‌های انسانِ مستجاب الدعوه، راضی بودن به قضای الهی است. بنابراین، هرچه انسان بیشتر نسبت به مقدّرات الهی راضی باشد، دعای او به اجابت، نزدیک‌تر است.
خلاده، دختری راضی به قضای خداوند بود که به همین جهت، خداوند متعال، مقام همنشینی با پیامبرش در به