پاورپوینت کامل نسب (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نسب (مقاله‌دوم) دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نسب (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نسب (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل نسب (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: نسب (مقالات مرتبط).

نَسَب به رابطه خویشاوندی با دیگری از طریق ولادت گفته می‌شود، خواه هر کدام به دیگری منتهی شود، مانند فرزند و پدر یا هر دو طرفِ رابطه خویشاوندی به شخص ثالثی منتهی گردد، مانند دو برادر که به یک پدر منتهی می‌شوند. نسب به نسب شرعی و نسب غیر شرعی تقسیم می‌شود.
از احکام نسب در باب‌های نکاح، اقرار، لقطه، ارث، شهادات، و قصاص سخن گفته‌اند.

فهرست مندرجات

۱ – مقصود از نسب
۲ – لزوم نزدیکی صلب
۳ – اقسام
۴ – ثبوت نسب از راه تلقیح مصنوعی
۵ – راه‌های اثبات نسب
۵.۱ – فراش
۵.۲ – بینه
۵.۳ – شیاع
۵.۴ – اقرار به نسب
۵.۵ – قرعه
۵.۶ – آزمایش پزشکی
۶ – احکام مرتبط
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – مقصود از نسب

نسب عبارت است از علقه انسانی با انسان دیگر از طریق ولادت، خواه هر کدام به دیگری منتهی شود، مانند فرزند و پدر یا هر دو طرفِ رابطه خویشاوندی به ثالث منتهی گردد، مانند دو برادر که به یک پدر منتهی می‌شوند و عمو و برادرزاده او که به پدر عمو -که جد برادرزاده او نیز خواهد بود- منتهی می‌شوند.

[۱] شهید ثانی، الروضه البهیه، ج۸، ص۲۰ – ۲۲.

[۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۹، ص۷.

گونه نخست، عمود نسب و گونه دوم، حاشیه نسب نامیده می‌شود.
پدر، مادر، جد و جده از بالا و فرزندان، فرزند فرزندان و هرچه پایین‌تر، عمود نسب و دیگر خویشان نسبی، همچون برادران، خواهران، فرزندان آنان، عموها و عمه‌ها و دایی‌ها و خاله‌ها حاشیه نسب به شمار می‌روند.

[۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۹، ص۹.

[۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۹، ص۱۷۳.

۲ – لزوم نزدیکی صلب

صُلب یا رَحِمی که دو نفر به آن منتهی می‌شوند، باید نزدیک باشد؛ به گونه‌ای که از نظر عرف، عنوان نسب بر آن صادق باشد؛ زیرا در صورت عدم صدق عنوان نسب، به سبب دور بودن صُلب یا رَحِم، نسبت ثابت نخواهد شد، از قبیل منتهی شدن نسب دو سید به جناب‌ هاشم، جدّ رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم).

[۵] شهید ثانی، الروضه البهیه، ج۸، ص۲۲.

[۶] روحانی،‌ سیدمحمدصادق، فقه الصادق، ج۲۴، ص۲۳۹.

۳ – اقسام

نسب به معنای لغوی و عرفی آن، دو گونه است:

۱. نسب شرعی و آن نسبی است که در آمیزش حلال و مشروع پدید می‌آید، مانند آمیزش با زوجه.
آمیزشی که به گمان حلال بودن انجام می‌گیرد، بنابر قول مشهور، ملحق به آمیزش حلال است.
۲. نسب غیر شرعی و آن نسبی است که در پی آمیزش نامشروع، همچون زنا پدید می‌آید.

[۷] اصفهانی، سیدابوالحسن، وسیله النجاه، ص۷۱۶.

[۸] سبزواری، سیدعبدالاعلی، مهذب الاحکام، ج۲۵، ص۱۰.

[۹] فاضل لنکرانی، محمد، تفصیل الشریعه (النکاح)، ص۱۳۵.

۴ – ثبوت نسب از راه تلقیح مصنوعی

آیا نسب شرعی از طریق تلقیح مصنوعی تحقق می‌یابد یا نه؟ مسئله محل اختلاف و دارای تفاصیل و شقوقی مختلف است.

۵ – راه‌های اثبات نسب

در شرع مقدس برای اثبات نسب مشکوک و نامعلوم راه‌هایی بیان شده است که عبارت‌اند از:

۵.۱ – فراش

چنانچه زنی شوهردار، بچه‌ای به دنیا آورد که انتساب او به شوهرش مشکوک باشد، از نظر شرع، نوزاد به شوهرش ملحق می‌شود.

[۱۰] علامه حلی، تذکره الفقهاء، ج۶، ص۱۳۴.

[۱۱] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۹، ص۲۷۰.

۵.۲ – بینه

نسب با شهادت دو مرد عادل ثابت می‌شود.

[۱۲] محقق حلی، شرائع الاسلام، ج۳، ص۷۰۴.

[۱۳] علامه حلی، ‌ارشاد الاذهان، ج۱، ‌ص۴۱۲.

[۱۴] صیمری بحرانی، مفلح، غایه المرام، ج۳، ص۴۵۰.

۵.۳ – شیاع

با اِخبار افراد متعدد از نسب کسی در صورتی که تعداد آنان به‌اندازه‌ای باشد که از خبر ایشان علم حاصل می‌شود، نسب ثابت می‌گردد و در صورت حصول ظن به شیاع، در ثبوت نسب با آن اختلاف است.

[۱۵] شهید ثانی، الروضه البهیه، ج۳، ص۱۳۵ – ۱۳۶.

۵.۴ – اقرار به نسب

در اقرار به نسب، مورد اقرار یا فرزندیِ فردی است و اقرار کننده اقرار می‌کند که فلانی فرزند من است و یا خویشاوندیِ غیر فرزندی، مانند اینکه اقرار می‌کند فلانی برادر یا خواهر من است.
در صورت نخست، اقرار با چهار شرط پذیرفته می‌شود:

الف. نسب مُقرّله (کسی که به نفع او اقرار می‌شود) مجهول باشد. در صورت معلوم بودن نسب او از نظر شرع، اقرار پذیرفته نیست.
ب. فردی دیگر مدعی فرزندی مقرّله نباشد، وگرنه نسب جز با بینه یا قرعه با فقدان بینه، ثابت نمی‌گردد.
ج. فرزندی مقرله برای مُقِرّ ممکن باشد. بنابراین، اقرار به فرزندی فردی هم‌سن یا بزرگ‌تر یا کوچک‌تر از خود، به‌اندازه‌ای که بر حسب عادت فرزندی او برای مقر