پاورپوینت کامل رَبو (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رَبو (مفردات‌قرآن) دارای ۴۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رَبو (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل رَبو (مفردات‌قرآن) :

منبع: رَبو (قاموس قرآن (جلد ۳))

مقالات مرتبط: رَبَتْ (لغات‌قرآن)، رَبو (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ربا.

رَبو (به فتح راء) از واژگان قرآن کریم به معنای زیادت است.
مشتقات رَبو که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

رَبَتْ (به فتح راء و باء) به معنای بالا آمدن و انتفاخ زمین است که در اثر آمدن باران به اهتزاز آمده؛
رَبْوَه (به فتح راء، واو و سکون باء) به معنای تپه و بلندی؛
رابیَه (به فتح راء، یاء و کسر باء) به معناى زایده (عبارت اخراى شدید)؛
أَرْبى (به فتح همزه و سکون راء) به معنای زیادت یافته و ثروتمند؛
رَبَّیان (به فتح راء و باء مشدد) به معناى زیادت دادن و بزرگ کردن؛
رِبا (به کسر راء) و معامله ربوى را از آن جهت رِبا گفته‌اند که در آن زیادت هست.

فهرست مندرجات

۱ – معنای رَبو
۲ – کاربردها
۲.۱ – یُرْبی (آیه ۲۷۶ سوره بقره)
۲.۲ – رَبَتْ‌ (آیه ۵ سوره حج)
۲.۳ – رَبْوَهٍ (آیه ۵۰ سوره مومنون)
۲.۴ – بِرَبْوَهٍ (آیه ۲۶۵ سوره بقره)
۲.۵ – رابیَهً (آیه ۱۰ سوره حاقه)
۲.۶ – رابیاً (آیه ۱۷ سوره رعد)
۲.۷ – أَرْبى‌ (آیه ۹۲ سوره نحل)
۲.۸ – رَبَّیانی (آیه ۲۴ سوره اسراء)
۲.۹ – نُرَبِّکَ (آیه ۱۸ سوره شعراء)
۲.۱۰ – الرِّبا (آیه ۲۷۵ سوره بقره)
۲.۱۱ – الرِّبا (آیه ۱۳۰ سوره آل عمران)
۳ – تفسیر رِِبا و معاملات ربوی
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای رَبو

رَبو

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۳، ص۴۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۴۰.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۱۷۴.

به معنای زیادت است.
طبرسی ذیل آیه ۲۷۵ بقره

[۴] بقره/سوره۲، آیه۲۷۵.

فرموده: اصل ربا به معنى زیادت است؛ گویند «رَبا یَرْبو» یعنى زیاد شد.

[۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۶۸.

در اقرب الموارد آمده «رَبا الْمالُ‌ یَرْبو رَبْواً وَ رِباءً: زادَ وَ نَما» یعنى مال زیاد شد و نمو کرد.

[۶] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۲، ص۳۴۶.

راغب زیادت و بالا آمدن گفته است.

[۷] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۴۰.

رَبَتْ بالا آمدن و انتفاخ زمین است که در اثر آمدن باران به اهتزاز آمده و مانند آمدن خمیر بالا می‌آید و هر گیاه بهجت انگیز را مى‌رویاند.
رَبْوَه به معنى تپه و بلندى است.
در مجمع البیان و اقرب آمده: رُبْوَه (به ضم، فتح و کسر اوّل) و رابیَه به معنى زمین بلند است.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۷۲.

[۹] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۲، ص۳۴۶.

رابیَه به معنى زایده است که عبارت اخراى شدید می‌باشد.
أَرْبى به معنای زیادت یافته و ثروتمند است.
رَبَّیان به معناى زیادت دادن و بزرگ کردن است.
معامله ربوى را از آن رِبا گفته‌اند که در آن زیادت هست.

۲ – کاربردها

به مواردی از رَبو که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – یُرْبی (آیه ۲۷۶ سوره بقره)

(یَمْحَقُ اللَّهُ‌ الرِّبا وَ یُرْبی الصَّدَقاتِ)

[۱۰] بقره/سوره۲، آیه۲۷۶.

«خدا ربا را پایمال و صدقات را زیادت می‌دهد و می‌رویاند.»

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۶۴۲.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۴۱۸.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۸۵.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۷۱.

۲.۲ – رَبَتْ‌ (آیه ۵ سوره حج)

(فإِذا أَنْزَلْنا عَلَیْها الْماءَ اهْتَزَّتْ وَ رَبَتْ‌ وَ أَنْبَتَتْ مِنْ کُلِّ زَوْجٍ بَهیجٍ)

[۱۵] حج/سوره۲۲، آیه۵.

(و هنگامى که آب باران بر آن فرو مى‌فرستیم، به جنبش در مى‌آید و رویش مى‌کند و از هر نوع گیاهان بهجت انگیز مى‌رویاند.)

[۱۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۳۲.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۴۸۶.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۴۵.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۸۳.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۱۴.

۲.۳ – رَبْوَهٍ (آیه ۵۰ سوره مومنون)

(وَ جَعَلْنا ابْنَ مَرْیَمَ وَ أُمَّهُ آیَهً وَ آوَیْناهُما إِلى‌ رَبْوَهٍ ذاتِ قَرارٍ وَ مَعینٍ)

[۲۱] مؤمنون/سوره۲۳، آیه۵۰.

معنى آیه چنین می‌شود: «عیسی و مادرش مریم را نشانه قدرت خود گرداندیم و آن دو را در مکان بلندى و زمین مرتفعى که قرارگاه و آب جارى داشت ساکن کردیم.»

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۴۶.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۴.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۵۴.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۷۲.

۲.۴ – بِرَبْوَهٍ (آیه ۲۶۵ سوره بقره)

نحو

(کَمَثَلِ جَنَّهٍ بِرَبْوَهٍ)

[۲۶] بقره/سوره۲، آیه۲۶۵.

یعنى «مانند باغى است در زمین بلند.»

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۶۰۱.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۹۱.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۴۸.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۵۲.

ولادت عیسى و زاییدن مریم هر دو از طریق غیر عادى است لذا یک آیه شمرده شده‌اند و از این آیه به دست می‌آید که مریم و عیسى در زمین مرتفعى ساکن شده‌اند.
در مجمع گفته: آن فلات فلسطین است و گفته‌اند دمشق، مصر و بیت المقدس است.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۷۲.

ناگفته نماند صاحب المنار را درباره این آیه قولى هست که شاید در «عیسى» نقل شود.

(ببینید: عیسی (مفردات‌قرآن))

۲.۵ – رابیَهً (آیه ۱۰ سوره حاقه)

(فَعَصَوْا رَسولَ رَبِّهِمْ فأَخَذَهُمْ أَخْذَهً رابیَهً)

[۳۲] حاقه/سوره۶۹، آیه۱۰.

یعنى «خدا آن‌ها را به عقوبتى شدید گرفت.»

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۶۵۶.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۳۹۳.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۲۶۲.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۱۷.

۲.۶ – رابیاً (آیه ۱۷ سوره رعد)

(فاحْتَمَلَ السَّیْلُ زَبَداً رابیاً)

[۳۷] رعد/سوره۱۳، آیه۱۷.

یعنى «سیل کفى بالا آمده برداشت.»

[۳۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیز