پاورپوینت کامل نَعْی (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نَعْی (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نَعْی (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نَعْی (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل نَعْی (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: نَعْی.

نَعْى (به فتح نون و سکون عین) از واژگان نهج البلاغه به معنای خبر دادن از مرگ کسى است.
این کلمه سه بار در «نهج‌ البلاغه» آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای نَعْى
۲ – کاربردها
۲.۱ – نَعَتْ – حکمت ۱۲۶ (دنیا)
۲.۲ – النّاعِیَ – خطبه ۱۴۸ (خطاب به طلحه و زبیر)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای نَعْى

نَعْى

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۱۰۵۱.

(مثل عقل) به معنای خبر دادن از مرگ کسى است.

[۲] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ص۴۱۸.

«نَعاهُ‌ نعیا: أخبرهُ‌ بموتهِ‌.»

[۳] شرتونی، سعید، أقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۵، ص۵۵۵.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – نَعَتْ – حکمت ۱۲۶ (دنیا)

حضرت علی (علیه‌السلام) درباره دنیا فرموده:
«وَ نادَتْ بِفِراقِها، وَ نَعَتْ نَفْسَها وَ أَهْلَها.»

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۸۰۴، حکمت ۱۲۶.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۱۸۳، حکمت ۱۳۱.

[۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۴۹۳، حکمت ۱۳۱.

«دنیا به رفتن خود ندا کرده و از مرگ خود و اهلش خبر داده است.»

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۷۶۷، حکمت ۱۳۱.

[۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۵۳۰.

(شرح‌های حکمت:

[۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۵۳۲.