پاورپوینت کامل وصیت (حقوق خصوصی)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وصیت (حقوق خصوصی) دارای ۵۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وصیت (حقوق خصوصی)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل وصیت (حقوق خصوصی) :

مقالات مرتبط: وصیت (فقه).

“وصیت” به معنی برنامه‌های عهد و ایصال (رساندن) است. وصیّ کسی است که متّصف به تعهّد و ایصال باشد، این معنى بر موصی (وصیت‌کننده) که تعهد می‌کند، نیز صدق کرده و همچنین بر موصی‌الیه نیز صدق می‌کند، که قبول اجراء تعهد کرده و تحقّق رساندن وصیت توسط او انجام می‌شود.

فهرست مندرجات

۱ – تعریف
۲ – وصیت در قرآن
۲.۱ – سفارش و موعظه
۲.۱.۱ – خداوند، برترین موعظه کننده
۲.۱.۲ – توصیه در سیره‌ی پیامبران
۲.۲ – وصیت از نگاه فقهی
۲.۲.۱ – انجام وصیت
۲.۲.۲ – توجه به وصیت
۲.۲.۳ – حضور شاهد در ثبت وصیت
۲.۲.۴ – تغییر دادن وصیت
۲.۲.۵ – اصلاح وصیت
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – تعریف

وصیِت از ریشه‌ “وَصِیَ” است که در لغت به معنای گیاهان به‌هم وصل شده و بافته شده آمده و “أرض واصیه” یعنی زمینی که سراسر پوشیده از گیاه به‌هم متصل است.

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، بیروت، دار صادر، ۱۴۱۴ق، چاپ سوم، ج۱۵، ص۳۹۵.

“وصیت” در اصطلاح علم اخلاق با پند و موعظه سفارش کردن بر دیگری، جهت فرمان بردن و عمل نمودن است

[۲] راغب اصفهانى، حسین، المفردات فی غریب القرآن‌، دمشق بیروت، ‌دارالعلم الدارالشامیه، ۱۴۱۲ق، چاپ اول، ص۸۷۳.

و در اصطلاح فقه این است که انسان، تملیک و واگذاری عین مال یا منفعت آن را بعد از وفات خودش به شخص دیگر یا عموم مردم سفارش کند، به‌طوری‌که تصرف در اموال وی بعد از مرگش برای دیگران مباح باشد.

[۳] طریحى، فخرالدین‌، مجمع البحرین، تهران، کتاب‌فروشى مرتضوى، ‌۱۳۷۵ش‌، چاپ سوم، ج۱، ص۴۴۰.

“وصیت” عبارت است از برنامه‌های عهد و إیصال (رساندن)، و آن همان چیزی است که به آن وصیت می‌شود و “وصىّ” کسی است که متّصف به تعهّد و إیصال باشد، این معنى بر موصی (وصیت کننده) که تعهد می‌کند، نیز صدق کرده و همچنین بر موصى‌الیه نیز صدق می‌کند، که قبول إجراء تعهد نموده و تحقّق رساندن وصیت به دست او است.

[۴] مصطفوى، حسن، ‌التحقیق فی کلمات القرآن الکریم‌، تهران، ‌بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ‌۱۳۶۰ش، ج‌۱۳، ص۱۲۸.

۲ – وصیت در قرآن

واژه‌ “وصیت” در قرآن کریم در دو معنا به‌کار رفته: معنی اخلاقی که به معنی موعظه و نصیحت باشد و فقهی که سفارش فردی به وصی خودش، برای رسیدگی به اموال و کارهای باقی مانده‌ی بعد از مرگ او، مطرح شده است.

[۵] طیب، سید عبدالحسین، ‌اطیب البیان فی تفسیر القرآن،‌ تهران، اسلام، ۱۳۷۸ش، ‌چاپ دوم، ج‌۲، ص۳۱۹.

۲.۱ – سفارش و موعظه

وصیت در قرآن به معنی سفارش و موعظه آمده است:

۲.۱.۱ – خداوند، برترین موعظه کننده

خداوند متعال در قرآن کریم برای تکامل روحی و معنوی انسان، او را به انجام اموری سفارش نموده که قدم گذاشتن در راه حق اهم آن است:

(وَ أَنَّ هذا صِراطی‌ مُسْتَقیماً فاتَّبِعوهُ وَ لاتَتَّبِعوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَنْ سَبیلِهِ ذلِکُمْ وَصّاکُمْ بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقونَ)

[۶] انعام/سوره۶، آیه۱۵۳.

«این راه مستقیم من است، از آن پیروى کنید! و از راه‌هاى پراکنده (و انحرافى) پیروى نکنید، که شما را از طریق حق، دور مى‌سازد! این چیزى است که خداوند شما را به آن سفارش مى‌کند، شاید پرهیزگارى پیشه کنید!»

آگاهی و معرفت انسان، حتی اگر اهل تفکر باشد، در برابر جهان هستی، ناقص و کوتاه است که اگر به خود واگذاشته شود، قادر به تشخیص حق از باطل نیست و هر لحظه با قدم گذاشتن در راه نادرست، به وادی هلاکت و تباهی سقوط می‌کند اما تنها چیزی که می‌تواند نجات دهنده‌ی انسان از این خطر عظیم شود، قدم گذاشتن در راه حق و پیروی از فرامین و دستورات الهی است که خدای متعال، بشریت را به آن توصیه کرده است.

[۷] مصطفوى، حسن‌، تفسیر روشن، تهران‌، مرکز نشر کتاب، ‌۱۳۸۰ش، چاپ اول‌، ج‌۸، ص۲۴۰.

همچنین نیکی به والدین از دستورات مؤکد خدای تبارک به انسان‌ها است:

(وَ وَصَّینا الْانسَانَ بِوالِدَیهِ حُسْنًا وَ إِن جاهَداکَ لِتُشْرِکَ بىِ ما لَیسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما…‌)

[۸] عنکبوت/سوره۲۹، آیه۸.

«ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکى کند و اگر آن دو (مشرک باشند و) تلاش کنند که براى من همتایى قائل شوى که به آن علم ندارى، از آن‌ها پیروى مکن!..‌.»
یکی از سفارشات و دستورات اکید خداوند به انسان، احترام به پدر و مادر و اطاعت از دستورات آن‌ها است. وجوب این مسئله به حدی است که در قرآن مجید لفظ والدین به صورت عام و مطلق بیان شده و احترام به پدر و مادر غیرمسلمان را نیز شامل می‌شود. تنها استثنایی که وجود دارد، دستور والدین به شرک و گناه است که فرزندان از اطاعت از این نوع اوامر نهی شده‌اند.

[۹] طوسى، محمد بن حسن، التبیان فى تفسیر القرآن، بیروت، ‌دار احیاءالتراث العربى، بی‌تا، ج‌۸، ص۱۸۹.

و

[۱۰] امین، سیده نصرت، ‌مخزن العرفان در تفسیر قرآن‌، تهران، نهضت زنان مسلمان، ‌۱۳۶۱ش، ج‌۱۰، ص۱۶.

عدم تصرف در مال یتیم، دقت در حلال و حرام و صبر در برابر مشکلاتی که در راه خدا به سراغ انسان می‌آید، نیز از جمله توصیه‌های خداوند در قرآن مجید است.

[۱۱] انعام/سوره۶، آیه۱۴۴.

[۱۲] انعام/سوره۶، آیه۱۵۱.

[۱۳] انعام/سوره۶، آیه۱۵۲.

[۱۴] عصر/سوره۱۰۳، آیه۳.

[۱۵] مریم/سوره۱۹، آیه۳۱.

۲.۱.۲ – توصیه در سیره‌ی پیامبران

پیامبران الهی از جمله حضرت ابراهیم (علیه‌السلام) و حضرت یعقوب (علیه‌السلام) رمز موفقیت و سعادت انسان را در تسلیم در برابر حق خلاصه کرده و به فرزندان خود سفارش نموده‌اند. قرآن با بیان این وصیت به انسان‌ها متذکر می‌شود، همان‌گونه که در این دنیا مسئول و نگران معیشت فرزندان خود هستند، از زندگی معنوی آن‌ها نیز نباید غافل باشند.

[۱۶] مکارم شیرازى، ناصر و همکاران، تفسیر نمونه، تهران‌، دارالکتب الإسلامیه، ۱۳۷۴ش‌، چاپ اول، ج‌۱، ص۴۶۲.

(وَ وَصَّى بِها إِبْراهیمُ بَنیهِ وَ یعْقوبُ یا بنیَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ لَکُمُ الدّینَ فَلا تَموتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمونَ)

[۱۷] بقره/سوره۲، آیه۱۳۲.

«و ابراهیم و یعقوب (در واپسین لحظات عمر،) فرزندان خود را به این آیین، وصیت کردند (و هر کدام به فرزندان خویش گفتند:) فرزندان من! خداوند این آیین پاک را براى شما برگزیده است و شما، جز به آیین اسلام (تسلیم در برابر فرمان خدا) از دنیا نروید.»
ضمیر “بِها” در آیه به “مِلَّه” برمی‌گردد که در آیه قبل ذکر شد، به این معنا که حضرات ابراهیم و یعقوب فرزندان خویش را به ملت و دین حنیف توصیه نمودند و این‌که قرآن واژه‌ “وصیت” را به‌کار برده، چون انسان هنگامى وصیت می‌کند که آثار موت را احساس نماید، پس راجع‌به امور مهم توصیه کند، نه امور غیرمهم، لذا می‌گویند: وصیت کرد، و نمی‌گویند: امر کرد.

دوم این‌که وصیت را به فرزندان حضرت ابراهیم اختصاص داد، چون از هر جهت با دیگران امتیاز داشتند و از طرفى مردم پس از رحلت آن حضرت توجه و علاقه‌ خاصى که داشتند، به این سو بود، لذا این توصیه به فرزندان، جهت تأکید ویژه است.

[۱۸] نجفی خمینی، محمدجواد، تفسیر آسان،۱۳۷۷ش، ج‌۱، ص۲۹۲-۲۹۳.

۲.۲ – وصیت از نگاه فقهی

چنان‌که در معناشناختی بیان شد، “وصیت” در اصطلاح فقهی این است که انسان بعد از وفات خود، شخص دیگری را مالک مال خود یا منفعت آن نموده و یا دیگری را برای انجام اموری و تصرف چیزی مأمور نماید.

[۱۹] دادمرزی، سید مهدی، فقه استدلالی (ترجمه تحریرالروضه فی شرح اللمعه)، قم، مؤسسه فرهنگی طه، چاپ چهارم، ۱۳۸۰ش، ص۴۲۸.

از جمله امور مربوط به وصیت از نگاه فقهی در قرآن مجید به قرار ذیل است:

۲.۲.۱ – انجام وصیت

خداوند در قرآن کریم به عنوان امر مستحب و مؤکد به پرهیزکاران امر می‌کند که قبل از این‌که مرگ آن‌ها فرا برسد و اموال آنان به عنوان ارث، میان ورثه تقسیم شود، به‌طور عادلانه و به دلخواه خود، برای نزدیکان خود وصیت کنند:

[۲۰] مقدس اردبیلى، احمد بن محمد، زبده البیان فى احکام القرآن، تهران‌، کتاب‌فروشى مرتضوى، ۱۳۶۷ش، چاپ اول، بی‌تا، ص۴۶۸.

(کُتِبَ عَلَیکُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَ