پاورپوینت کامل ملاقات ابن زبیر با امام حسین وقت خروج از مکه

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ملاقات ابن زبیر با امام حسین وقت خروج از مکه دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ملاقات ابن زبیر با امام حسین وقت خروج از مکه،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ملاقات ابن زبیر با امام حسین وقت خروج از مکه :

منبع: مقتل جامع سیدالشهداء

مقالات مرتبط: ملاقات شخصیت‌ها با امام حسین در مکه.

پاورپوینت کامل ملاقات ابن زبیر با امام حسین وقت خروج از مکه، از مباحث مرتبط به ملاقات شخصیت‌ها با امام حسین در مکه است. در طول اقامت امام حسین (علیه‌السّلام) در مکه، ایشان با شخصیت‌ها و بزرگان مختلفی دیدار و گفتگو داشتند. هریک از این افراد دیدگاه‌ها و نظرات خود را درباره قیام امام به ایشان ارائه می‌کردند. همه این افراد به جز عبدالله بن زبیر، نسبت به حرکت امام حسین (علیه‌السّلام) به سمت عراق منفی بود. آنها با ابراز نگرانی از خطرات احتمالی، امام را از این اقدام برحذر می‌داشتند. ولی عبدالله بن زبیر چون خود در فکر خلافت بود و امام را تنها مانع توجه مردم حجاز به خود می‌دید، از رفتن آن حضرت به سوی عراق استقبال می‌کرد؛ زیرا با خارج شدن امام از مکه، او می‌توانست بدون وجود رقیب، نیات ریاست طلبانه خود را در حجاز عملی کند. او هر روز مرتبا به دیدار امام حسین (علیه‌السّلام) می‌رفت و امام را به خروج از مکه ترغیب می‌کرد. بر اساس گزارشات منابع تاریخی ابن زبیر در لحظه خروج امام از مکه، منافقانه ایشان را به ماندن در حرم دعوت کرد و امام حفظ حرمت کعبه و دفن در کنار فرات و سرزمین طف را علت خروج از مکه عنوان کردند.

فهرست مندرجات

۱ – مقدمه
۲ – حفظ حرمت حرم
۳ – دفن در کنار فرات
۴ – کشته شدن در طف
۵ – کشته شدن بیرون حرم
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – مقدمه

پس از مرگ معاویه و روی کار آمدن یزید، وی تصمیم گرفت از افرادی چون امام حسین (علیه‌السلام)، عبدالله بن زبیر، عبدالله بن عمر بیعت بگیرد. بنابر نقل منابع تاریخی یزید به عامل مدینه ولید بن عتبه بن ابی سفیان نوشت: هنگامی که نامه‌ام به تو رسید، حسین بن علی و عبدالله بن زبیر را احضار کن و از آن دو بیعت بگیر، پس اگر زیر بار نرفتند آن دو را گردن بزن و سرهای آن دو را نزد من بفرست.

[۱] یعقوبی، ابن واضح، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۴۱.

[۲] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۳۸.

امام حسین (علیه‌السّلام) و عبدالله بن زبیر در مسجد بودند

[۳] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۳۹.

که فرستاده ولید نزد ایشان آمد، و آن دو را احضار کرد. وقتی فرستاده ولید از نزد آنان رفت، عبدالله بن زبیر به امام حسین (علیه‌السّلام) عرض کرد: شما فکر می‌کنید به چه علت ما را احضار کرده‌اند؟ امام حسین (علیه‌السّلام) فرمود: به گمانم معاویه مرده است و اینها می‌خواهند قبل از افشای خبر از ما بیعت بگیرند.

[۴] ابو مخنف، لوط بن یحیی، مقتل الحسین، ص۴.

[۵] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۳۹.

[۶] ابن اثیر، عز الدین، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۵.

[۷] ابن جوزی، ابو الفرج، عبد الرحمن بن علی بن محمد، المنتظم، ج۵، ص۳۲۳.

عبدالله بن زبیر همان شب و یا روز بعد به مکه رفت.

[۸] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۴۰-۳۴۱.

[۹] ابن جوزی، عبد الرحمن بن علی، المنتظم، ج۵، ص۳۲۴.

[۱۰] ابن اثیر، عزالدین، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۶.

امام حسین (علیه‌السّلام) نیز پس از چند روز بدون این که بیعت کند به همراه اهل بیت خویش عازم مکه شد. با ورود امام حسین (علیه‌السّلام) به مکه، ایشان در خانه عباس‌بن عبدالمطلب فرود آمد و ابن زبیر در حجر اسماعیل ساکن شد و جامه زهد و درویشی پوشید و مردم را بر علیه بنی امیه تحریک می‌کرد.

[۱۱] محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین (علیه‌السلام) بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ، ج۵، ص۹۴.

[۱۲] ابن سعد، محمد بن سعد، الطبقات الکبری متمم الصحابه الطبقه الخامسه، ج۱، ص۴۴۳.

[۱۳] جمال الدین مزی، یوسف‌بن‌ ‌عبد‌الرحمن‌، تهذیب الکمال، ج۶، ص۴۱۵.

[۱۴] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ دمشق، ج۱۴، ص۲۰۷.

[۱۵] ابن عدیم، عمر بن احمد، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج۶، ص۲۶۰۸.

[۱۶] ذهبی، شمس ‌الدین، سیر اعلام النبلاء، ج۴، ص۳۵۷.

ابن زبیر که با وجود امام در مکه، مجالی برای دعوت به خود نمی‌دید، ایشان را به سفر به عراق تشویق کرد؛ هر چند برای دفع اتهام از خود، گاه نیز آمادگی اش را برای همکاری با امام مطرح می‌کرد. بر اساس گزارشات منابع تاریخی ابن زبیر در لحظه خروج امام از مکه، منافقانه ایشان را به ماندن در حرم دعوت کرد و امام حفظ حرمت کعبه و دفن در کنار فرات و سرزمین طف را علت خروج از مکه عنوان کردند.

۲ – حفظ حرمت حرم

• همچنین در حدیث دیگری آمده است که حسین (علیه‌السّلام) به ابن زبیر گفت: ما حرمت حرم را نمی‌شکنیم و به وسیله ما، حرمتش از میان نمی‌رود. اگر در تَلِّ اَعْفَر کشته شوم، بهتر است تا در حرم، کشته شوم.
«عن داوود بن فرقد عن ابی عبداللّه [ قالَ عَبدُ اللّه ِ بنُ الزُّبَیرِ لِلحُسَینِ (علیه‌السّلام): ولَو جِئتَ الی مَکَّهَ فَکُنتَ بِالحَرَمِ! فَقالَ الحُسَینُ (علیه‌السّلام): لا نَستَحِلُّها ولا تُستَحَلُّ بِنا، ولَاَن اُقتَلَ عَلی تَلِّ اعفَرَ احَبُّ الَیَّ مِن ان اُقتَلَ بِها.»

[۱۷] محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین (علیه‌السلام) بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ، ج۵، ص۸۲.

[۱۸] ابن قولویه، جعفر بن محمد، کامل الزیارات، ج۱، ص۷۲.

[۱۹] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۵، ص۸۵.

در کتاب کامل الزیارات به نقل از داوود بن فُرقَد، از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت شده است: عبداللّه بن زبیر، به حسین (علیه‌السّلام) گفت: کاش به مکّه می‌آمدی و در حرم بودی! حسین (علیه‌السّلام) فرمود: «ما حرمت آن را نمی‌شکنیم و به وسیله ما، حرمتش از میان نمی‌رود. اگر در تَلِّ اَعْفَر کشته شوم، بهتر است تا در حرم، کشته شوم».

[۲۰] محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین (علیه‌السلام) بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ، ج۵، ص۸۳.

۳ – دفن در کنار فرات

• بنابر گزارش برخی منابع، امام حسین (علیه‌السّلام) یک روز قبل از تَرویه، از مکّه بیرون رفت. عبداللّه بن زبیر، ایشان را بدرقه کرد و گفت: ‌ای ابا عبداللّه! موسم حج فرا رسید و تو، آن را وا می‌گذاری و به سوی عراق می‌روی؟ امام فرمود: «ای پسر زبیر! اگر در ساحل فرات به خاک سپرده شوم، بهتر از آن است که در آستانه کعبه به خاک سپرده شوم و حرمت کعبه حفظ نشود.»
«عن ابی الجارود عن ابی جعفر الباقر انَّ الحُسَینَ (علیه‌السّلام) خَرَجَ مِن مَکَّهَ قَبلَ التَّروِیَهِ بَیَومٍ، فَشَیَّعَهُ عَبدُ اللّه ِ بنُ الزُّبَیرِ، فَقالَ: یا ابا عَبدِ اللّه ِ، لَقَد حَضَرَ الحَجُّ وتَدَعُهُ وتَاتِی العِراقَ؟! فَقالَ: یَابنَ الزُّبَیرِ! لَاَن اُدفَنَ بِشاطِئِ الفُراتِ، احَبُّ الَیَّ مِن ان اُدفَنَ بِفِناءِ الکَعبَهِ.»

[۲۱] محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین (علیه‌السلام) بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ، ج۵، ص۸۰.

[۲۲] ابن قولویه، جعفر بن محمد، کامل الزیارات، ج۱، ص۷۳.

[۲۳] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۵، ص۸۶.

در کتاب کامل الزیارات به نقل از ابو جارود، از امام باقر (علیه‌السلام) روایت شده است: حسین (علیه‌السّلام) یک روز قبل از تَرویه، از مکّه بیرون رفت. عبداللّه بن زبیر، او را بدرقه کرد و گفت: ‌ای ابا عبد اللّه! موسم حج فرا رسید و تو، آن را وا می‌گذاری و به سوی عراق می‌روی؟ فرمود: «ای پسر زبیر! اگر در ساحل فرات به خاک سپرده شوم، بهتر