پاورپوینت کامل مذکّر و مونّث (صرف و نحو)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مذکّر و مونّث (صرف و نحو) دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مذکّر و مونّث (صرف و نحو)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل مذکّر و مونّث (صرف و نحو) :

منبع: پاورپوینت کامل مذکّر و مونّث (صرف و نحو)

مقالات مرتبط: مذکر و مونث (مقالات مرتبط).

مذکّر و مونّث از اصطلاحات ادبیات عرب، مذکر به اسمی اطلاق می‌شود که اشاره به آن با کلم «هذا» صحیح باشد، و مؤنث اسمی است که اشاره به آن با کلم «هذه» صحیح باشد.

فهرست مندرجات

۱ – تعریف
۲ – ویژگی‌های صرفی و نحوی مونث
۳ – شواهد قرآنی
۳.۱ – رَجُلٍ (سوره زخرف/سوره۴۳، آیه۳۱) مذکر
۳.۲ – النَّارُ (سوره طور/سوره۵۲، آیه۱۴) مؤنّث
۳.۳ – ابْنُ (سوره زخرف/سوره۴۳، آیه۵۷) مذکر
۳.۴ – الْحَیَاهُ (سوره غافر/سوره۴۰، آیه۳۹) مؤنّث
۳.۵ – رَجُلٌ (سوره یس/سوره۳۶، آیه۲۰) مذکر
۳.۶ – الْقَلَمِ (سوره قلم/سوره۶۸، آیه۱) مذکر
۳.۷ – بِالْقَلَمِ (سوره علق/سوره۹۶، آیه۴) مذکر
۳.۸ – الْبَلْدَهِ (سوره نمل/سوره۲۷، آیه۹۱) مؤنّث
۳.۹ – الْکِتَابِ (سوره یونس/سوره۱۰، آیه۱) مذکر
۳.۱۰ – أَخٌ (سوره یوسف/سوره۱۲، آیه۷۷) مذکر
۳.۱۱ – جَهَنَّمُ (سوره یس/سوره۳۶، آیه۶۳) مؤنّث
۳.۱۲ – أَبًا (سوره یوسف/سوره۱۲، آیه۷۸) مذکر
۳.۱۳ – تَذْکِرَهٌ (سوره مزمل/سوره۷۳، آیه۱۹) مؤنّث
۳.۱۴ – یَوْمَ، الْیَوْمَ (سوره غافر/سوره۴۰، آیه۱۶) مذکر
۳.۱۵ – یَوْمَ، عِلْمَ (سوره مائده/سوره۵، آیه۱۰۹) مذکر
۳.۱۶ – أُمَّتُکُمْ (سوره انبیاء/سوره۲۱، آیه۹۲) مؤنّث
۳.۱۷ – الْجَمَلُ (سوره اعراف/سوره۷، آیه۴۰) مذکر
۳.۱۸ – لَعْنَهً (سوره هود/سوره۱۱، آیه۹۹) مؤنّث
۳.۱۹ – الْحَجَرَ (سوره بقره/سوره۲، آیه۶۰) مذکر
۳.۲۰ – الدُّنْیَا (سوره قصص/سوره۲۸، آیه۴۲) مؤنّث
۳.۲۱ – وَلَدٌ، رَجُلٌ (سوره نساء/سوره۴، آیه۱۲) مذکر
۳.۲۲ – نَاقَهٌ (سوره شعراء/سوره۲۶، آیه۱۵۵) مؤنّث
۳.۲۳ – غُلَامٌ (سوره مریم/سوره۱۹، آیه۸) مذکر
۳.۲۴ – الْقَرْیَهِ (سوره عنکبوت/سوره۲۹، آیه۳۴) مؤنّث
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – تعریف

مذکّر و مونّث در اصطلاح ادبیات عرب، مذکر به اسمی اطلاق می‌شود که اشاره به آن با کلم «هذا» صحیح باشد، و مؤنث اسمی است که اشاره به آن با کلم «هذه» صحیح باشد.

۲ – ویژگی‌های صرفی و نحوی مونث

۱. «مؤنّث» لفظی است که اشاره به آن، با کلم «هذه» صحیح باشد:

[۱] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۲۰.

[۲] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۶۰۰.

«هذِهِ أَمیرَهُ» (این (زن) فرمانروا است).

«هذِهِ سَلْمَى» (این (زن) سلمی است).

«هذِهِ حَسْناءُ» (این (زن) زیباروست).

۲. مؤنّث به اعتبار حقیقت دو نوع است: حقیقی و مجازی.

[۳] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۶۰۰.

[۴] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۲۲.

(۱) مؤنّث حقیقى بر ماد انسان‌ها و حیوان دلالت مى‌کند: «أُمّ‌، لبُؤَهُ».

[۵] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۲۲.

(۲) مؤنّث مجازى بر اسماء اشیایى دلالت مى‌کند که از قاعد تأنیث پیروى کنند: «دَواهٌ، شَجَرَهٌ».

[۶] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۲۳.

۳. مؤنّث به اعتبار علامت بر سه قسم است: لفظى، معنوى، و لفظى و معنوى با هم.

[۷] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۶۰۰.

[۸] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۲۲.

(۱) مؤنّث لفظى، بر مذکّر دلالت مى‌کند، ولى علامت تأنیث دارد: «مُعاوِیَهٌ، زَکَرِیّاءُ».

[۹] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۲۳.

(۲) مؤنّث معنوى، بر تأنیث دلالت مى‌کند، ولى علامت تأنیث ندارد: «سُعادُ، مَریمُ».

[۱۰] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۲۲.

(۳) مؤنّث لفظى و معنوى با هم، بر مؤنّث دلالت مى‌کند و علامت تأنیث نیز دارد: «لَیْلَى، فاطِمَه».

[۱۱] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۲۳.

۴. تأنیث در اسماء سه علامت دارد:

(۱) «تاء» مربوط: أَمیرَهٌ.

[۱۲] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۶۰۱.

(۲) «ألف» مقصور: سَلْمَى.

[۱۳] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۶۰۱.

(۳) «ألف» ممدود: عُلْیَاءُ.

[۱۴] سیوطی، جلال الدین، البهجه المرضیه علی الفیه ابن مالک، ص۴۰۸.

[۱۵] سیوطی، جلال الدین، البهجه المرضیه علی الفیه ابن مالک، ص۵۰۶.

[۱۶] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۶۰۲.

[۱۷] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۳۲۹.

۵. مونّث در چهار مورد، معنوى است:

[۱۸] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۱۷۲.

[۱۹] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۶۰۱.

[۲۰] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۲۴.

(۱) علم مؤنّث: «مَرْیَمُ».

(۲) اسم‌هاى مختصّ به مؤنّث: «أُختُ».

(۳) اسم سرزمین‌ها، شهرها و قبیله‌ها: «مِصْر، قُرَیْش».

(۴) اسم بعضى از اعضاى جفت بدن: «عَیْنُ، یَدُ».

۶. مذکر عبارت است از چیزى که اشاره به آن با کلم «هذا» صحیح باشد:

«هذا أَمیرُ» (این امیر است).

«هذا مُعاوِیَهُ» (این معاویه است).

«هذا کِتابُ» (این کتاب است).

۷. مذکّر دو نوع است:

(۱) مذکّر حقیقی بر جنس نر انسان‌ها و حیوانات دلالت مى‌کند: «أَبُ، أَسَدُ».

[۲۱] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۶۱.

(۲) مذکّر مجازی بر اسم چیزهایى دلالت مى‌کند که از قاعد مذکّر پیروى کنند: «بَیْتُ، مِصْباحُ».

[۲۲] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۱۰۳.

[۲۳] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۹۶۲.

۸. در اسم‌هاى انسان و حیوان، غالبا براى مذکّر یک لفظ و براى مؤنّث، لفظى دیگر مى‌آید:

[۲۴] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۱۰۵.

«رَجُلْ، إِمْرَأَهُ».

«أَبُ، أُمّ‌ُ».

«بَعْلُ، زَوْجَهُ».

«صِهْرَ، کِنَّهُ».

«دیکُ، دَجاجَهُ».

«ثَوْرُ، بَقَرَهُ».

۹. غالبا، اسم‌ها براى مؤنّث شدن، «تاء» مربوطه مى‌گیرند:

[۲۵] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۱۰۵.

[۲۶] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۶۰۱.

«نَمِرُ، نَمِرَهُ».

«سَلیم، سَلیمهُ».

۱۰. برخى از اسم‌ها بدون هیچ ضابطه‌اى بر مؤنّث معنوى دلالت مى‌کنند:

[۲۷] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۱۰۴.

«أَرْضُ، أَرْنَبُ، إِصْبَعُ، بِئْرُ، حَجیمُ، حَرْبُ، دارُ، سِنّ‌ُ، ساقُ، شَمْسُ، ضَبْعُ، کأْسُ، نارُ، ریحُ» و تمام اسم‌هاى باد.

۱۱. برخى اسم‌ها ه