پاورپوینت کامل محمد بن مبارک بغدادی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن مبارک بغدادی (مقاله‌دوم) دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن مبارک بغدادی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن مبارک بغدادی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل محمد بن مبارک بغدادی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: محمد بن مبارک بغدادی.

محمد بن مبارک بغدادی (۴۷۵ ـ ۵۵۲ هـ.ق) فقیه و محدّث شافعی‌ مذهب اهل بغداد بود.
وی فقه را نزد ابوبکر شاشی و حدیث را از شماری از محدثان برجسته فرا گرفت.
او از پیشوایان مذهب شافعی در بغداد شمرده می‌شد.
ایشان در مسجد خود در محله رحبه به تدریس و فتوا اشتغال داشت.
شاگردان نامداری چون ابوسعد سمعانی نزد او تعلیم دیدند.
از ویژگی‌های وی دقت علمی، خط زیبا و فتوای خاص او در مسئله فقهی «سُریجیّه» بود.
ایشان نخستین کسی بود که کتاب التنبیه ابواسحاق شیرازی را شرح کرد.
از آثار وی می‌توان به توجیه التنبیه و کتابی در اصول فقه اشاره کرد.
او در محرم سال ۵۵۲ (هجری قمری) در بغداد درگذشت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی محمد بن مبارک بغدادی
۲ – جایگاه علمی
۳ – اساتید
۴ – شاگردان
۵ – آثار
۶ – وفات
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – معرفی محمد بن مبارک بغدادی

ابوالحسن محمد بن مبارک بن محمد بن عبداللّه بغدادی معروف به ابن خل

[۱] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۲۲.

[۲] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۲۷.

[۳] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۱۷۶.

[۴] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۳۰۰.

[۵] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۹، ص۲۳۵.

[۶] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۳.

[۷] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ص۲۶.

[۸] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۴، ص۲۶۹.

[۹] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۳۱.

[۱۰] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۱۹.

[۱۱] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۴۸۹.

[۱۲] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۱۷۰.

[۱۳] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۳۲۷.

[۱۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۷.

[۱۵] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۳۷.

[۱۶] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۷۲.

[۱۷] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ص۳۲۴.

[۱۸] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۸، ص۱۰۱.

فقیه و محدث شافعی مذهب

[۱۹] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۸، ص۱۰۱.

[۲۰] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۷۲.

[۲۱] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۳۲۷.

[۲۲] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۱۷۰.

[۲۳] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۴۸۹.

[۲۴] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۱۹.

[۲۵] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۳۱.

[۲۶] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۳.

[۲۷] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۴، ص۲۶۹.

که در سال ۴۷۵ (هجری قمری)

[۲۸] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ص۳۲۴.

[۲۹] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۷.

[۳۰] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ص۲۶.

[۳۱] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۱۸، ص۱۲۳.

و به نقلی ۴۸۲ (هجری قمری) دیده به جهان گشود.

[۳۲] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۱۷۰.

[۳۳] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۳.

[۳۴] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۲۸.

از کودکی و دوران رشد و بالندگی‌اش اطلاعی در دست نیست.

۲ – جایگاه علمی

بغدادی در فقه تبحر کامل پیدا نمود تا جایی که یکی از بزرگان و پیشوایان مذهب شافعیه در بغداد به شمار می‌رفت و در مسائل اختلافی صاحب‌نظر بود.

[۳۵] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۱۷۷.

[۳۶] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۸، ص۱۰۱.

[۳۷] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ص۳۲۴.

[۳۸] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۷۲.

[۳۹] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۷.

[۴۰] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۳۷.

[۴۱] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۱۹.

[۴۲] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۴، ص۲۶۹.

[۴۳] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ص۲۶.

او ساکن بغداد بود و در مسجد خود در محله رحبه در شرق بغداد می‌نشست و همواره به فتوا و تدریس اشتغال داشت و به قدر ضرورت از مسجد خارج می‌شد.

[۴۴] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۸، ص۱۰۲.

[۴۵] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۷۲.

[۴۶] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۱۷۰.

[۴۷] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۴، ص۲۶۹.

[۴۸] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۲۷.

ایشان درباره مسئله سُریجیه، صاحب فتوای منحصر به فرد در بغداد بود.

[۴۹] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۴، ص۲۶۹.

[۵۰] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۷۲.

[۵۱] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ص۳۲۴.

مسئله سُریجیه منسوب به ابوالعباس احمد بن عمر بن سریج بغدادی (م ۳۰۶ هـ.ق) است.
این مسئله در باب طلاق و مشهور بین شافعیان می‌باشد؛ به این شکل که مرد به همسر خود بگوید: «متی وقع علیک طلاقی فانت طالق قبله ثلاثا: هنگامی که تو را طلاق دادم قبل از آن سه مرتبه طلاق داده شده هستی.» که موجب دور و اثبات آن، به نفی آن منجر می‌شود.

[۵۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۳۰۱.

ابن خلکان می‌نویسد: او دارای خطی بسیار زیبا بود، به‌طوری که برخی از مردم به بهانه طلب فتوا، خط او را دریافت می‌کردند.

[۵۳] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۴، ص۲۷۰.

[۵۴] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۷۳.

[۵۵] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۸، ص۱۰۲.

[۵۶] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ص۳۲۴.

[۵۷] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۲۷.

۳ – اساتید

ابوالحسن فقه را نزد ابوبکر شاشی

[۵۸] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۴، ص۲۶۹.

[۵۹] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ص۲۶.

[۶۰] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۳۱.

[۶۱] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۱۹.

[۶۲] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۱۷۰.

[۶۳] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۳۷.

[۶۴] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۷۲.

[۶۵] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ص۳۲۴.

[۶۶] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۸، ص۱۰۱.

و حدیث را از ابن ایوب،

[۶۷] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم