پاورپوینت کامل محمد بن عبدالکریم شهرستانی (مقاله‌سوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن عبدالکریم شهرستانی (مقاله‌سوم) دارای ۶۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن عبدالکریم شهرستانی (مقاله‌سوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن عبدالکریم شهرستانی (مقاله‌سوم) :

منبع: پاورپوینت کامل محمد بن عبدالکریم شهرستانی (مقاله‌سوم)

مقالات مرتبط: محمد بن عبدالکریم شهرستانی، محمد بن عبدالکریم شهرستانی (مقاله‌دوم).

محمد بن عبدالکریم شهرستانی (۴۷۹ ـ ۵۴۸ هـ.ق) متکلم اشعری و نویسنده نامدار قرن ششم هجری قمری بود.
وی نزد استادان برجسته‌ای در خوارزم و نیشابور علوم فقه، کلام، فلسفه و حدیث آموخت.
او مدتی در بغداد به وعظ پرداخت و هم‌زمان با مقبولیت عامه، به سبب گرایش به علوم عقلی و تأویلات فلسفی مورد انتقاد و حتی اتهام قرار گرفت.
وی آثار متعددی نگاشت که مهم‌ترین آن الملل و النحل است؛ کتابی در معرفی فرق و ادیان که هرچند شهرت فراوان یافت، اما در نقل عقاید برخی مذاهب، به‌ویژه شیعه، دچار خطا و تعصب شد.
او در شعبان ۵۴۸ (هجری قمری) در زادگاه خود درگذشت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی محمد بن عبدالکریم شهرستانی
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – آثار
۵ – وفات
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معرفی محمد بن عبدالکریم شهرستانی

ابوالفتح محمد بن عبدالکریم بن احمد شهرستانی بنا بر مشهور در سال ۴۷۹ (هجری قمری)

[۱] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۱۲۹.

[۲] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۲۹.

[۳] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۲۶۳.

[۴] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۷۴.

[۵] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۲۷۱.

و به گفته بعضی دیگر از منابع در سال ۴۶۷ (هجری قمری)

[۶] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

[۷] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۲۸.

[۸] ابن الوردی، عمر بن مظفر، تاریخ ابن الوردی، ج۲، ص۵۴.

[۹] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۷۴.

[۱۰] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۲۸۷.

[۱۱] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۳.

یا ۴۶۹ (هجری قمری)

[۱۲] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر، ج۲، ص۱۶۲.

[۱۳] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۱.

[۱۴] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۳، ص۳۷۷.

در شهرستان،

[۱۵] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر، ج۲، ص۱۶۰.

[۱۶] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۲۸۸.

شهری بین نیشابور و خوارزم

[۱۷] قزوینی، زکریا بن محمد، آثار البلاد وأخبار العباد، ج۱، ص۳۹۸.

[۱۸] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۷.

[۱۹] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۲۰] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۲۸.

[۲۱] ابن الوردی، عمر بن مظفر، تاریخ ابن الوردی، ج۲، ص۵۴.

[۲۲] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۷۴.

[۲۳] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۲۷۱.

[۲۴] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۱۰، ص۱۸۷.

[۲۵] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۳، ص۳۷۷.

[۲۶] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۲۱۵.

دیده به جهان گشود.
او پس از نشو و نما در این شهر عازم خوارزم و سپس نیشابور گردید.
شهرستانی از مقربان سلطان سنجر (۵۱۱ ـ ۵۵۲ هـ.ق) و صاحب سرّ او

[۲۷] بیهقی، علی بن زید، تاریخ حکماء الاسلام، ص۱۶۲.

و از متکلمان

[۲۸] قزوینی، زکریا بن محمد، آثار البلاد وأخبار العباد، ج۱، ص۳۹۸.

[۲۹] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۷.

[۳۰] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۶.

[۳۱] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۳۰۵.

[۳۲] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

بزرگ اشاعره،

[۳۳] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۱.

[۳۴] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۲۷.

[۳۵] ابن الوردی، عمر بن مظفر، تاریخ ابن الوردی، ج۲، ص۵۴.

[۳۶] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۷۳.

[۳۷] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۱.

[۳۸] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۱۰، ص۱۸۷.

[۳۹] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۲۹.

[۴۰] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

دارای بیانی شیوا

[۴۱] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

و خطی خوش و دارای حسن معاشرت بود.

[۴۲] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۴۳] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۷۳.

[۴۴] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۲۹.

[۴۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۲۸۷.

[۴۶] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۳، ص۳۷۷.

وی در سال ۵۱۰ (هجری قمری) پس از سفر حج وارد بغداد شد

[۴۷] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۲۸.

[۴۸] ابن الوردی، عمر بن مظفر، تاریخ ابن الوردی، ج۲، ص۵۴.

و مدت سه سال در آن‌جا اقامت کرده،

[۴۹] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۲۱۵.

مجلس وعظ و نصیحت برپا کرد

[۵۰] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۲۷۲.

[۵۱] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۱۰، ص۱۸۷.

[۵۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۲۸۸.

و اگرچه وعظ او مقبول توده مردم افتاد،

[۵۳] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۵۴] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۲۶۳.

[۵۵] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۷۳.

[۵۶] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۱۲۹.

[۵۷] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۲۹.

[۵۸] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

[۵۹] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۳، ص۳۷۷.

[۶۰] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۳-۳۲۴.

برخی از خواص، وی را به دلیل اشتغال به علوم عقلی و فلسفی به شدت سرزنش کرده و مورد انکار و انتقاد قرار دادند

[۶۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۳، ص۳۷۷.

و حتی او را متهم به الحاد و دفاع از مذهب باطنیه (اسماعیلیه) نمودند.

[۶۲] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸-۳۲۹.

[۶۳] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۷.

[۶۴] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۶.

[۶۵] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۲۶۳.

[۶۶] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۲۷۲.

[۶۷] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر، ج۲، ص۱۶۱.

[۶۸] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۲۸۷.

[۶۹] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۳، ص۳۷۷.

[۷۰] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۴.

حکیم ظهیرالدین بیهقی (م ۵۶۵ هـ.ق) نیز مباحثی در علوم عقلی و فلسفی با وی داشته، ولی به این دلیل که در تفسیر قرآن از راه حکمت و فلسفه به تفسیر و تأویل قرآن پرداخته و به گفته‌های صحابه و تابعین توجهی نداشته، از او انتقاد می‌کند.

[۷۱] بیهقی، علی بن زید، تاریخ حکماء الاسلام، ص۱۶۱-۱۶۱.

۲ – اساتید

او در نیشابور از مشایخ بزرگی مانند احمد بن محمد خوافی (م ۵۰۰ هـ.ق)،

[۷۲] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۱۲۹.

عبدالرحیم بن ابی‌القاسم قشیری،

[۷۳] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۲۶۳.

[۷۴] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۱۲۹.

[۷۵] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

سلمان بن ناصر انصاری،

[۷۶] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۷.

[۷۷] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۶.

[۷۸] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۱.

[۷۹] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۷۳.

[۸۰] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۱۰، ص۱۸۷.

[۸۱] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۱۲۹.

[۸۲] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۲۹.

[۸۳] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

[۸۴] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۲۸۷.

[۸۵] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۳.

ابوالحسن علی بن احمد مدینی

[۸۶] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

[۸۷] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۳، ص۷.

[۸۸] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۷.

[۸۹] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۹۰] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۲۶۴.

[۹۱] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۷۳.

[۹۲] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۱۲۹.

[۹۳] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۲۹.

[۹۴] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر، ج۲، ص۱۶۲.

[۹۵] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۳، ص۳۷۷.

و ابوالحسن بن أخرم،

[۹۶] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۲۸۷.

علوم فقه، فلسفه، کلام،

[۹۷] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۲۹.

حدیث و بعضی دیگر از علوم غریبه را فرا گرفت تا این‌که یگانه دوران گردید.

[۹۸] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۲۸۷.

[۹۹] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۳۰۵.

[۱۰۰] ابوالفداء، اسماعیل بن علی، المختصر فی اخبار البشر، ج۳، ص۲۷.

[۱۰۱] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۶، ص۲۷۱.

[۱۰۲] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۱۲۹.

[۱۰۳] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

[۱۰۴] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر، ج۲، ص۱۶۰.

[۱۰۵] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۴.

[۱۰۶] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۲۱۵.

۳ – شاگردان

از شاگردان او ابوسعد عبدالکریم سمعانی است که کسی از او روایت کرده است.

[۱۰۷] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر، ج۲، ص۱۶۲.

[۱۰۸] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۲۴۷.

[۱۰۹] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۲۲.

[۱۱۰] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۷۳.

[۱۱۱] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۱۰، ص۱۸۷.

[۱۱۲] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۲۹.

[۱۱۳] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۷، ص۳۲۸.

[۱۱۴] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۲۸۷.

[۱۱۵] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۲۴.

۴ – آثار

به گفته بیهقی تصانیف او بیش‌تر از بیست مجلد بوده،

[۱۱۶] بیهقی، علی بن زید، تاریخ حکماء الاسلام، ص۱۶۲.

اما معروف‌ترین اثر وی کتاب الملل و النحل است.

[۱۱۷] قزوینی، زکریا بن محمد، آثار البلاد وأخبار العباد، ج۱، ص۳۹۸