پاورپوینت کامل محمد بن حمّویه جوینی

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن حمّویه جوینی دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن حمّویه جوینی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن حمّویه جوینی :

منبع: پاورپوینت کامل محمد بن حمّویه جوینی

پاورپوینت کامل محمد بن حمّویه جوینی (۴۴۹ ـ ۵۳۰ هـ.ق) به عنوان صوفی، مفسر، مورخ، فقیه و علمای بزرگ شناخته می‌شود.
او به تحصیل علوم دینی پرداخت و به زهد، علم و اخلاق نیکو مشهور بود.
از اساتید وی امام الحرمین جوینی، عمران انصاری صوفی و ابوالفضل علی بن محمد فارمَذی را می‌توان نام برد.
و از شاگردان ایشان به ابومحمد بن خشّاب و ابواحمد بن سُکینه می‌توان اشاره کرد.
وی خانقاهی در بحیرآباد تأسیس کرد و آثار مهمی از جمله مقامات صوفیان و لطائف الأذهان فی تفسیر القرآن را به جا گذاشت.
او در سال ۵۳۰ (هجری قمری) در سن ۸۲ سالگی وفات کرد و در همان‌جا به خاک سپرده شد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی پاورپوینت کامل محمد بن حمّویه جوینی
۲ – جایگاه اجتماعی
۳ – دیدگاه سمعانی درباره او
۴ – اساتید
۵ – شاگردان
۶ – آثار
۷ – وفات
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معرفی پاورپوینت کامل محمد بن حمّویه جوینی

ابوعبداللّه محمد بن حَمُّویه بن محمد بن حمُّویه معین‌الدین جُوینی

[۱] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۲۲، ص۱۱.

[۲] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۳.

[۳] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۳، ص۴۳۱.

[۴] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر، ج۲، ص۱۲۵.

[۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۵۹۸.

[۶] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۹، ص۲۷۳.

[۷] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۹۲.

[۸] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۱۱.

[۹] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۹، ص۸۰.

[۱۰] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۴۳۸.

[۱۱] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۱۹۷.

[۱۲] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۷، ص۳۱۷.

[۱۳] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۱۵۶.

[۱۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۱۰.

صوفی، مفسر، مورخ، فقیه، اصولی

[۱۵] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۱۰.

[۱۶] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۱۵۶.

[۱۷] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۱۹۷.

[۱۸] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۴۳۸.

[۱۹] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۹، ص۸۰.

[۲۰] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۹، ص۲۷۳.

و جد آل حمّویه است که در مصر مدتی حکمرانی کردند.

[۲۱] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۱۵۶.

[۲۲] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۴۳۸.

[۲۳] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۹۲.

[۲۴] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۵۹۸.

[۲۵] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۷، ص۳۱۷.

در ماه محرم ۴۴۹ (هجری قمری) در روستای بُحَیرآباد جُوَین از توابع نیشابور به دنیا آمد و پس از گذراندن دوران کودکی به تحصیل علوم دینی روی آورد.

[۲۶] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۱۵۶.

[۲۷] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۱۰.

۲ – جایگاه اجتماعی

معین‌الدین مریدان فراوانی در خراسان و عراق داشت و سلطان سنجر سلجوقی (۵۱۱ ـ ۵۵۲ هـ.ق) و دیگر پادشاهان و امیران همواره به زیارت او می‌رفته‌اند.
ایشان هرگز از عطایای آنان استفاده نکرد و نزد آنان نمی‌رفت.

[۲۸] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۱۰.

او از راه زراعتی که به وسیله خادم او به دست می‌آمد، زندگی می‌کرد.

[۲۹] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۱۰.

وی خانقاهی نیز در بُحیرآباد، نزدیک خانه‌اش تأسیس کرد و املاکی را برای آن وقف نمود.

[۳۰] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۳.

۳ – دیدگاه سمعانی درباره او

ابوعبداللّه به گفته سمعانی (م ۵۶۲ هـ.ق) تمام عمر خود را در طلب علم، عبادت و منفعت رساندن به خلق خدا گذرانید.

[۳۱] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر، ج۲، ص۱۲۶.

او از دانشمندان عصر خود و جامع بین علم ظاهر و باطن گردید.

[۳۲] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۳، ص۴۳۱.

سمعانی همچنین وی را صاحب کرامات، مشهور به زهد، صلاح، فضل، علم،

[۳۳] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، التحبیر، ج۲، ص۱۲۵.

کثیرالذکر و دارای اخلاقی نیکو دانسته است.
می‌نویسد: او و برادرش ابوسعد عبدالصمد در زیادی تهجد، تلاوت قرآن، ورع و تقوا نمونه و زبانزد عام و خاص بودند.

[۳۴] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۱۱.

[۳۵] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۹، ص۸۰.

[۳۶] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۱۵۶.

[۳۷] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۴۳۸.

[۳۸] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی