پاورپوینت کامل محمد بن بحر رهنی

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن بحر رهنی دارای ۴۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن بحر رهنی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن بحر رهنی :

منبع: پاورپوینت کامل محمد بن بحر رهنی

ابوالحسین (ابوالحسن) محمد بن بحر بن سهل رهنی شیبانی کرمانی نرماشیری ادیب، تاریخدان، محدث، متکلم و فقیه امامی، از سیستان و منسوب به رهنه کرمان است و در نرماشیر زندگی می‌کرد.
او دانش خود را از اساتید متعددی آموخت.
وی به عنوان حافظ حدیث شناخته می‌شود که حدود هشت هزار حدیث را حفظ کرده بود.
پس از اندوختن دانش، رهنی به تدریس پرداخت و بسیاری از شاگردان از او علم آموختند.
منابع شیعه و سنّی او را شیعه می‌دانند، اما برخی منابع متأخر به اشتباه او را از اهل سنّت قلمداد کرده‌اند.
در مورد وثاقت و ضعف رهنی شیبانی اختلاف نظر وجود دارد، نجاشی و دیگران او را غالی دانسته‌اند، در حالی که شیخ طوسی او را متهم به غلو می‌کند، اما برخی نیز بر وثاقت او تأکید دارند.
وی آثار علمی زیادی دارد که به حدود ۵۰۰ کتاب و رساله به او نسبت داده‌اند.
شیخ طوسی می‌گوید کتاب‌های رهنی موجود است و اغلب در خراسان وجود دارند.
از جمله آثار او می‌توان به اثبات الامامه، الفرق بین الآل و الامه و البدع اشاره کرد.
درگذشت شیبانی پس از ۳۴۲ هجری تخمین زده می‌شود.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی محمد رهنی
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – کتاب
۵ – وفات
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معرفی محمد رهنی

محمد رهنی ادیب، تاریخ دان، نسب شناس، محدث،

[۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج ۶، ص ۲۴۳۴.

متکلم و فقیه امامی که از مردمان سیستان دانسته شده؛

[۲] شیخ طوسی، الفهرست، ج ۱، ص ۱۳۲.

اما به رُهنه از توابع کرمان منسوب است و در نرماشیر (شهری کهن بین سیرجان و بردسیر) می‌زیست.

[۳] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۳۸۴.

از سفرهای علمی او گزارشی در دست نیست؛ ولی با توجه به استادان او شکی نیست که رهنی در سرزمین‌های همچون عراق به دانش اندوزی پرداخته است. بنابراین مسافرت او در سال ۲۸۶ هجری که برای زیارت عتبات عراق به کربلا و کاظمین رفت،

[۴] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۴۱۷.

باید در همین راستا بوده باشد.

[۵] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج ۶، ص ۲۴۳۴.

وی حافظ حدیث بود و حدود هشت هزار حدیث از حفظ داشت.

[۶] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج ۶، ص ۲۴۳۴.

از آن جا که وی در سال ۲۸۶ هجری به زیارت رفته و ابوعمرو کشی نیز از او روایت کرده است، برخی از پژوهشگران معاصر احتمال می‌دهند میان رهنی و ابن نوح، ابوشجاع ارجانی واسطه بوده و در منابع حذف شده است.

[۷] خوئی، سید ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، ج ۱۶، ص ۱۳۲.

این احتمال مردود است؛ چرا که به تصریح یاقوت حموی، رهنی عمری طولانی کرده است.

[۸] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج ۶، ص ۲۴۳۴.

به خاطر روایت ابن نوح از او، آغابرزگ، وی را در طبقه شیخ صدوق (م. ۳۸۱ق) قرار داده

[۹] آقابزرگ تهرانی، محمد محسن، الذریعه، ج ۱، ص ۸۰.

و شیخ طوسی در شمار راویانی آورده که از امامان (علیهم‌السّلام) روایت نکرده‌اند.

[۱۰] شیخ طوسی، رجال الطوسی، ج ۱، ص ۵۱۰.

در مذهب پاورپوینت کامل محمد بن بحر رهنی تردیدی نیست و منابع شیعه و سنّی، او را شیعه دانسته‌اند؛ اما برخی منابع متأخر ـ به اشتباه ـ او را از بزرگان اهل سنّت قلمداد کرده‌اند.

[۱۱] جزائری، سید نعمت‌الله، نور البراهین، ج ۱، ص ۵۳۰.

در وثاقت و ضعف او اختلاف است، نجاشی از برخی رجالیان شیعه چنین آورده که رهنی غلو می‌کرده است.

[۱۲] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۳۸۴.

گویا مراد نجاشی از این رجالیان، ابوعمرو کشی و احمد بن غضائری است که وی را ضعیف و غالی شمرده‌اند؛

[۱۳] شیخ طوسی، إختیار معرفه الرجال المعروف ب رجال الکشی، ج ۱، ص ۱۴۷.

[۱۴] شیخ طوسی، إختیار معرفه الرجال المعروف ب رجال الکشی، ج ۱، ص ۱۴۸.

[۱۵] عاملی، حسن بن زین‌الدین، التحریر الطاووسی، ج ۱، ص ۲۳۲.

[۱۶] عاملی، حسن بن زین‌الدین، التحریر الطاووسی، ج ۱، ص ۶۰۳.

با این حال شیخ طوسی او را نه غالی؛ بلکه متهم به غلو می‌شمارد

[۱۷] شیخ طوسی، رجال الطوسی، ج ۱، ص ۵۱۰.

[۱۸] شیخ طوسی، الفهرست، ج ۱، ص ۱۳۲.

و نجاشی ضمن تأیید روایات او می‌گوید نمی دانم دلیل تضعیف و غالی شمردن او چیست.

[۱۹] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۳۸۴.

مرحوم خویی با گردآوری سخنان رجالیان، چنین نتیجه می‌گیرد که اولاً به گواهی کشی که معاصر و راوی رهنی بوده، وی ظاهراً از غلات بوده و نجاشی از سخن کشی، یا آگاه نبوده یا اینکه غفلت کرده و تردید او از تضعیف ابن غضائری است. ثانیاً چون انتساب کتاب ابن غضائری به او اثبات نشده، تضعیف رهنی نیز اثبات نمی‌شود. گرچه وثاقت او را نیز نمی‌توان اثبات کرد. بنابراین وی مجهول الحال است.

[۲۰] خوئی، سید ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، ج ۱۶، ص ۱۳۱.

[۲۱] خوئی، سید ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، ج ۱۶، ص ۱۳۲.

درباره نکته اول، چون نجاشی با استناد به نوشته‌های رهنی، تضعیف او را نمی‌پذیرد، نمی‌توان گفت او از نظرهای کشی غفلت کرده یا نا‌آگاه بوده است؛ بلکه شبهه او در دلیل تضعیف است. البته شاید دلیل این همه درگیری، همانی باشد که رشیدالدین، استاد یاقوت بیان کرده است. او می‌گوید با وجود حافظ حدیث بودن، زیاد در پی غرایب حدیث بود و هر کس به دنبال غرایب باشد، دچار دروغ می‌شود.

[۲۲] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج ۶، ص ۲۴۳۴.

۲ – اساتید

رهنی شیبانی دانش خود در رشته‌های گوناگون را نزد استادان فراوانی آموخت.
استادان وی عبارت‌اند از:
سعد بن عبداللّه بن ابی خلف اشعری قمی (م. ۳۰۱ق)، علی بن محمد بن سلیمان نوفلی،

[۲۳] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج ۶، ص ۲۴۳۴.

بشر بن سلیمان نخاس از نوادگان ابوایوب انصاری و همسایه و خدمتکار امام هادی (علیه‌السّلام) و امام حسن عسکری (علیه‌السّلام) که نماینده امام در انتقال مادر امام عصر (عج) به سامرا نیز بود،

[۲۴] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۲۰۸.

ابوعمر زاهد محمد بن عبدالواحد مشهور به غلام ثعلب (م. ۳۴۵ق)، احمد بن محمد بن مسرور، علی بن حارث،

[۲۵] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۱، ص ۲۴۵.

[۲۶] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۳۵۲.

[۲۷] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۴۵۴.

احمد بن حارث، عبدالرحمان بن احمد ذهلی،

[۲۸] شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۳، ص ۱۰۶.

[۲۹] شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۳، ص ۱۰۸.

ابوالعباس محاربی جزری،

[۳۰] شیخ طوسی، إختیار معرفه الرجال المعروف ب رجال الکشی، ج ۱، ص ۱۴۷.

محمد بن حسن بن درید

[۳۱] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج ۲۲، ص ۱۵.

و ابوکعب انصاری.

[۳۲] حاکم حسکانی، عبیدالله بن عبدالله، شواهد التنزیل، ج ۲، ص ۱۶۲.

رهنی همچنین کتاب سیبویه را نزد احمد بن محمد بن کیسان نحوی آموخت.

[۳۳] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج ۳، ص ۱۰۸.

۳ – شاگردان

محمد بن بحر پس از اندوختن دانش‌های گوناگون به تدریس و نشر آنها پرداخت و افراد بسیاری در شهرهای مختلف از او علم آموختند که برخی از آنان عبارت‌اند از:
محمد بن عمر بن عبدالعزیز کشی (م. ۳۴۰ق)،

[۳۴] شیخ طوسی، إختیار معرفه الرجال المعروف ب رجال الکشی، ج ۱، ص ۱۴۷.

ابوالمفضل محمد بن عبیداللّه شیبانی (م. ۳۸۷ق)،

[۳۵] طبری، محمد بن جریر، دلائل الإمامه، ج ۱، ص ۴۸۹.

احمد بن طاهر قمی،

[۳۶] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۳۵۲.

ابوالفوارس فضل بن محمد کاتب در کرمان،

[۳۷] حاکم حسکانی، عبیدالله بن عبدالله، شواهد التنزیل، ج ۲، ص ۱۶۲.

ابوشجاع فارس بن سلیمان ارجانی

[۳۸] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۳۱۰.

و ابوالعباس احمد بن علی بن عباس بن نوح سیرافی (زنده در ۴۰