پاورپوینت کامل محمد بن اسعد حکیمی

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن اسعد حکیمی دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن اسعد حکیمی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن اسعد حکیمی :

منبع: پاورپوینت کامل محمد بن اسعد حکیمی

پاورپوینت کامل محمد بن اسعد حکیمی (۴۸۴ ـ ۵۶۷ هـ.ق) فقیه، مفسر، لغوی، واعظ و شاعر حنفی‌ مذهب بود.
ایشان تحصیلات خود را در بغداد به پایان رساند و سپس در دمشق به تدریس پرداخت.
او در مدارس معتبری چون صادریه، طرخانیه و معینیه تدریس کرد و مورد توجه حاکمان محلی قرار گرفت.
وی از اساتیدی چون حریری و ابوطالب زینبی بهره برد و شاگردانی همچون ابن سمعانی تربیت کرد.
درباره شخصیت ایشان نظرات متفاوتی وجود دارد؛ برخی او را فاضل و دانشمند دانسته‌اند و برخی دیگر، چون ابن ناصر، وی را دروغ‌پرداز معرفی کرده‌اند.
از آثار وی می‌توان به اسباب‌النزول، تفسیر القرآن، شرح مقامات الحریری و نظم مختصر القدوری اشاره کرد.
او در سال ۵۶۷ (هجری قمری) (یا به روایتی ۵۶۹ هـ.ق) در دمشق درگذشت و در مقبره باب‌الصغیر به خاک سپرده شد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی پاورپوینت کامل محمد بن اسعد حکیمی
۲ – جایگاه علمی
۳ – دیدگاه‌های دیگران درباره او
۴ – اساتید
۵ – شاگردان
۶ – آثار
۷ – وفات
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معرفی پاورپوینت کامل محمد بن اسعد حکیمی

ابوالمظفر محمد بن اسعد بن محمد بن نصر حکیمی (حلیمی) عراقی معروف به ابن حکیم

[۱] ابن قطلوبغا، قاسم بن قطلوبغا، تاج التراجم، ج۲، ص۴۶.

[۲] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج۵۲، ص۴۵.

[۳] نعیمی دمشقی، عبدالقادر بن محمد، الدارس فی تاریخ المدارس، ج۱، ص۴۱۴.

[۴] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۷.

[۵] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ص۹۲.

[۶] قرشی، عبدالقادر بن محمد، الجواهر المضیئه، ج۲، ص۳۲.

[۷] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۲، ص۱۴۵.

[۸] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۴۳۷.

[۹] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۲۹.

[۱۰] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۹، ص۲۹۳.

[۱۱] ابن ماکولا، علی بن هبهالله، الاکمال، ج۳، ص۸۱.

[۱۲] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۳۹۹.

[۱۳] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۰۶۷.

[۱۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۳۱.

[۱۵] ذهبی، محمد بن احمد، میزان الاعتدال، ج۳، ص۴۸۰.

[۱۶] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۹، ص۵۰.

متولد ماه ربیع‌الاول سال ۴۸۴ (هجری قمری) می‌باشد.

[۱۷] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۳۱.

[۱۸] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۹، ص۵۰.

[۱۹] ابن قطلوبغا، قاسم بن قطلوبغا، تاج التراجم، ج۲، ص۴۶.

وی فقیهی حنفی مذهب، واعظ، مفسر، لغوی و شاعرپیشه بود.

۲ – جایگاه علمی

ابن حکیم در بغداد به فراگیری فقه و دیگر دانش‌های زمان پرداخته و بعد از فراغت از تحصیل مدتی در دمشق سکنا گزید.
او در مدرسه جویا به تدریس مشغول شد تا این‌که معین‌الدوله امیر آن‌جا مدرسه‌ای برای وی بنا نمود.

[۲۰] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج۵۲، ص۴۵.

[۲۱] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۹، ص۲۹۳.

[۲۲] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۳۹۹.

[۲۳] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۰۶۷.

[۲۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۳۱.

[۲۵] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۹، ص۵۰.

وی در آن‌جا مورد قبول و احترام همگان واقع شده و در مدارس صادریه، طرخانیه و معینیه به تدریس پرداخت.

[۲۶] نعیمی دمشقی، عبدالقادر بن محمد، الدارس فی تاریخ المدارس، ج۱، ص۴۱۴.

[۲۷] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۹، ص۲۹۳.

[۲۸] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۳۱.

۳ – دیدگاه‌های دیگران درباره او

ابوالمظفر درباره‌اش دیگران نظراتی دارند از جمله؛ ابن عساکر بیان داشته که وی در فتنه ماردین، شعری سروده و آن را به خط خودش برای من نوشته است.

[۲۹] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج۵۲، ص۴۶.

[۳۰] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۳۹۹.

[۳۱] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۹، ص۲۹۳.

ابن سمعانی در باب آشنایی خود با او، از دیدار و صحبت با وی در دمشق سخن به میان آورده است.
یادآور شده که گفته‌های حکیمی را که به دست افراد موثقی نوشته شده بودند دیده است.
ولی ابن ناصر وی را فردی دروغگو و قصه‌پرداز خطاب کرده ایت.
مدعی شده هیچ‌گاه حکیمی را بین اصحاب حدیث ندیده و وی هرگز در بغداد چیزی نشنیده است.

[۳۲] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۳۱.

[۳۳] قرشی، عبدالقادر بن محمد، الجواهر المضیئه، ج۲، ص۳۲.

[۳۴] ابن ماکولا، علی بن هبهالله، الاکمال، ج۳، ص۸۱.

[۳۵] ذهبی، محمد بن احمد، میزان الاعتدال، ج۳، ص۴۸۰.

برخی نیز او را فردی خلیط، بی‌مروّت، بی‌اعتماد و بی‌اعتبار دانسته‌اند.

[۳۶] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۳۱.