پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی (مقاله‌دوم) دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل محمد بن احمد قمی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: محمد بن احمد قمی.

محمد بن احمد قمی (زنده در سال ۴۱۲ هـ.ق) از فقها و محدثان بزرگ امامیه در قرون چهارم و پنجم هجری بود.
هرچند برخی او را کوفی دانسته‌اند، ولی منابع معتبر او را قمی معرفی کرده‌اند.
وی شاگرد استادان برجسته‌ای چون شیخ صدوق و ابوغالب زراری بود و از مشایخ نجاشی، شیخ طوسی و کراجکی به شمار می‌رفت.
آثار مهمش شامل مائه منقبه (در فضایل امام علی (علیه‌السلام)) و ایضاح دفائن النواصب است که درباره اتحاد یا تفاوت این دو کتاب اختلاف‌نظر وجود دارد.
آثار و روایاتش، به ویژه در موضوع فضایل اهل‌بیت (علیهم‌السلام)، مورد توجه علمای شیعه و حتی برخی علمای اهل سنت قرار گرفته است.
وی در سال ۴۱۲ (هجری قمری) در مکه هنوز زنده بوده و حدیث نقل می‌کرد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی محمد بن احمد قمی
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – آثار
۴.۱ – کتاب مائه منقبه
۵ – وفات
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معرفی محمد بن احمد قمی

ابوالحسن محمد بن احمد بن علی بن حسن بن شاذان قمی معروف به ابن شاذان

[۱] نیشابوری کنتوری، حسین، کشف الحجب و الاستار، ص۵۵۵.

[۲] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ص۳۲۳.

[۳] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۸، ص۲۹۵.

[۴] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۶۳.

[۵] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۵، ص۲۶۷.

[۶] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، طبقات اعلام الشیعه، ج۱، ص۹۴.

[۷] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۳۲۷.

[۸] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۱۷۹.

[۹] افندی، عبدالله بن عیسی‌بیگ، ریاض العلماء، ج۵، ص۲۶.

[۱۰] تستری، محمدتقی، قاموس الرجال، ج۹، ص۷۲.

[۱۱] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۶۲.

در بعضی منابع به جای قمی، لقب کوفی برای او ذکر شده است.

[۱۲] حر عاملی، محمد بن حسن، امل الآمل، ج۲، ص۲۴۱.

[۱۳] افندی، عبدالله بن عیسی‌بیگ، ریاض العلماء، ج۵، ص۲۶.

[۱۴] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۱۷۹.

بعضی احتمال داده‌اند اهل کوفه و ساکن قم بوده است؛

[۱۵] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۱۸۰.

ولی از آن‌جا که شاگرد او ابوالفتح کراجکی (م ۴۴۹ هـ.ق) در همه جا تنها از او با عنوان قمی یاد کرده،

[۱۶] ابوالفتح کراجکی، محمد بن علی، کنز الفوائد، ص۱۲۱.

[۱۷] ابوالفتح کراجکی، محمد بن علی، کنز الفوائد، ص۱۲۸.

[۱۸] ابوالفتح کراجکی، محمد بن علی، کنز الفوائد، ص۱۲۸.

[۱۹] تستری، محمدتقی، قاموس الرجال، ج۹، ص۷۲.

[۲۰] افندی، عبدالله بن عیسی‌بیگ، ریاض العلماء، ج۵، ص۲۷.

[۲۱] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، طبقات اعلام الشیعه، ص۹۴.

[۲۲] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۵، ص۲۶۸.

[۲۳] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۸، ص۲۹۵.

[۲۴] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ص۳۲۳.

[۲۵] نیشابوری کنتوری، حسین، کشف الحجب و الاستار، ص۵۵۵.

[۲۶] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۱۷۹.

توجیهی برای کوفی بودن او نمی‌توان یافت.
وی از فقها و محدثان بزرگ امامیه در سده چهارم و پنجم هجری و از راویان صحیفه سجادیه است.

[۲۷] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، طبقات اعلام الشیعه، ج۲، ص۲۸۵.

[۲۸] تستری، محمدتقی، قاموس الرجال، ج۹، ص۷۳.

[۲۹] افندی، عبدالله بن عیسی‌بیگ، ریاض العلماء، ج۵، ص۲۶.

[۳۰] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۱۷۹.

[۳۱] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۳۲۷.

[۳۲] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۵، ص۲۶۸.

[۳۳] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۸، ص۲۹۵.

[۳۴] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ص۳۲۳.

[۳۵] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۶۳.

پدرش ابوالعباس بن شاذان معروف به فامی قمی نیز از فقها و بزرگان و محدثین امامیه در قرن چهارم هجری بود.

[۳۶] نجاشی، احمد بن علی، رجال نجاشی، ص۸۴.

[۳۷] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ص۳۲۳.

[۳۸] مامقانی، عبدالله، تنقیح المقال، ج۶، ص۳۷۳.

[۳۹] ابطحی، سید محمدعلی، تهذیب المقال، ج۳، ص۳۵۱.

[۴۰] خویی، سید ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، ج۲، ص۱۷۷.

[۴۱] نمازی شاهرودی، علی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ص۳۷۳.

[۴۲] اردبیلی، محمد بن علی، جامع الرواه، ص۵۵.

[۴۳] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ص۲۳۴.

تاریخ تولد ابوالحسن بن شاذان روشن نیست.
اگرچه بی‌واسطه از شیخ القمیین ابوجعفر محمد بن حسن احمد بن ولید (م ۳۴۳ هـ.ق) روایت کرده،

[۴۴] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۷۱.

[۴۵] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ص۳۲۳.

[۴۶] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۱۸۲.

[۴۷] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ص۲۳۴.

ولی نمی‌توان به طور قطع، اظهار داشت وی در نیمه اول قرن چهارم هجری به دنیا آمده است؛ زیرا در نقل شیخ طوسی، ابن شاذان به واسطه پدرش از ابن ولید روایت می‌کند.

[۴۸] شیخ طوسی، محمد بن حسن، الامالی، ص۶۸۳.

ابن شاذان در پی کسب علم و سماع حدیث، مسافرت‌های بسیاری به مناطق گوناگون از جمله ری،

[۴۹] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۲۷.

[۵۰] ابن طاووس، علی بن موسی، جمال الاسبوع، ص۱۴۲.

نیشابور،

[۵۱] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۴۳.

کوفه

[۵۲] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۸.

[۵۳] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۱۸۰.

و بغداد داشت.

[۵۴] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۶۱.

[۵۵] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۵، ص۲۶۸.

۲ – اساتید

ابوالحسن از پدرش ابوالعباس،

[۵۶] شیخ طوسی، محمد بن حسن، الامالی، ص۶۸۷.

[۵۷] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۵۴.

دایی‌اش ابوالقاسم جعفر بن محمد قولویه (م ۳۶۹ هـ.ق)،

[۵۸] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۶۰.

[۵۹] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۴۶.

[۶۰] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۱۷۹.

[۶۱] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ص۳۲۳.

پسر دایی‌اش ابواحمد عبداللّه لعزیز بن جعفر،

[۶۲] شیخ طوسی، محمد بن حسن، الامالی، ص۳۰۰

ابوغالب زراری (م ۳۶۸ هـ.ق)،

[۶۳] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۸۰.

شیخ صدوق (م ۳۸۱ هـ.ق)،

[۶۴] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۷۳.

استاد شیخ صدوق ابوالقاسم جعفر بن محمد مسرور لحام،

[۶۵] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۳۲.

[۶۶] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۳۷.

[۶۷] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، طبقات اعلام الشیعه، ص۹۴.

[۶۸] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۵، ص۲۶۸.

ابوعبداللّه احمد بن محمد بن عبیداللّه بن عیّاش جوهری (م ۴۰۱ هـ.ق)،

[۶۹] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۳۷.

[۷۰] اللجنه العلمیه فی مؤسسه الإمام الصادق(ع)، موسوعه طبقات الفقهاء، ج۵، ص۲۶۸.

ابومحمد حسن بن حمزه علوی معروف به مرعش (م ۳۵۸ هـ.ق)،

[۷۱] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۶۹.

[۷۲] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۷۶.

ابوالمفضل محمد بن عبداللّه شیبانی (م ۳۸۷ هـ.ق)

[۷۳] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۵۳.

[۷۴] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۴۹.

و ابومحمد هارون بن موسی تلعکبری (م ۳۸۵ هـ.ق)

[۷۵] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۸۲.

[۷۶] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۸۶.

و از بسیاری از مشایخ اهل سنت مانند ابوحفص عمر بن ابراهیم بن احمد کتّانی (م ۳۹۰ هـ.ق)،

[۷۷] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۲۶.

[۷۸] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۶، ص۱۸۱.

ابوبکر محمد بن احمد بن حسین جرجانی (م ۳۸۷ هـ.ق)،

[۷۹] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۶۴.

ابوالفرج معافی بن زکریا جریری (م ۳۹۰ هـ.ق)

[۸۰] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۶۱.

[۸۱] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۳۶.

[۸۲] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۶۲.

[۸۳] تستری، محمدتقی، قاموس الرجال، ج۹، ص۷۳.

و بسیاری دیگر که قریب به هفتاد نفر می‌رسند روایت کرده است.

[۸۴] ابن شاذان، محمد بن احمد، مائه منقبه، ص۱۰.

۳ – شاگردان

ابن شاذان از مشایخ شیخ طوسی، نجاشی و کراجکی نیز بوده و نجاشی ظاهراً تنها در یک مورد از وی روایت کرده است.

[۸۵] نجاشی، احمد بن علی، رجال