پاورپوینت کامل دِزاشیب (تهران)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دِزاشیب (تهران) دارای ۴۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دِزاشیب (تهران)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل دِزاشیب (تهران) :

منبع: دزاشیب (تهران)

مقالات مرتبط: دزاشیب (مقالات مرتبط).

پاورپوینت کامل دِزاشیب (تهران)

موقعیت

تماشای مسیر از گوگل مپ

اطلاعات ‌کلی

نام‌رسمی

دزاشیب

روی‌نقشه

آری

استان

تهران

شهرستان

شمیران نو

محله

تجریش

بخش

منطقه‌ی ۱ شهرداری تهران

نام‌محلی

دِدِرشو

نام‌های‌قدیمی

دزاه قصران، دزاه ورامین، دزج یا دیزج، دز یا دژ و شیب

سال‌بنیاد

سده‌ی ۷ هـ.ق / ۱۳ م

اطلاعات جمعیتی و دینی

جمعیت

حدود ۵۰۰‘۱ تن در (۱۳۲۸ هـ.ش)

رشدجمعیت

۹۱۴‘۴ تن در (۱۳۳۵ هـ.ش)

زبان

فارسی

مذهب

شیعه

اطلاعات شخصیت‌ها

والیان

امان‌الله خان اردلان، سید محمودخان علاءالملک، احمد قوام‌السلطنه، مهدی‌قلی خان مجدالدوله و محمدعلی خان علاءالسلطنه

ادیبان

نیما یوشیج، جلال آل‌احمد، سیمین دانشور و عبدالله انوار

فقیهان

آیت‌الله سید عبدالله بهبهانی، آیت‌الله سید حسن مدرس، آیت‌الله حاج شیخ علی شریعتمدار، زین‌العابدین رهنما و حسن ارسنجانی

دیگرشخصیت‌ها

حاج میرزا محمود طبیب دزاشوبی (پزشک)،حسین علاء (نظامی)، ارتشبد عبدالحسین حجازی، سپهبد حسین آزموده، سرلشکر عباس گرزن و سرلشکر محمد حسین خان آیرم

دزاشیب dezb، محله‌ای در منطقه‌ی ۱ تهران و از آبادی‌های قدیمی شمیران است که در گذشته روستایی ییلاقی به‌شمار می‌رفت.
نام آن در منابع کهن به صورت «دزج» یا «دیزج» آمده و ترکیب «دز/دژ» و «شیب» را به معنای «قلعه در شیب» دانسته‌اند.
در دوره قاجار از روستاهای مهم شمیران بود، باغ‌ها و خانه‌های ییلاقی رجال و درباریان در آن ساخته شد.
جمعیت بومی دزاشیب بیشتر از دو طایفه‌ی عباسی و قاسمی تشکیل می‌شد.
معیشت آن بر کشاورزی (انار، انجیر، غلات، صیفی‌جات)، دامداری و سبدبافی زنان استوار بود.
از رویدادهای تاریخی آن می‌توان به زندانی‌شدن حسینقلی‌خان برادر فتحعلی‌شاه (۱۲۱۵ هـ.ق) و دستگیری مجدالدوله داماد ناصرالدین‌شاه (۱۳۲۹ هـ.ق) اشاره کرد.
این روستا در دهه‌ی (۱۳۴۰ هـ.ش) به تهران پیوست و امروزه محله‌ای شهری است که به موارد زیر محدود می‌شود:
• از شمال به امامزاده قاسم؛
• از جنوب به قیطریه؛
• از شرق به چیذر؛
• از غرب به خیابان شریعتی محدود می‌شود.
از شخصیت‌های سرشناس آن می‌توان به نیما یوشیج، جلال آل‌احمد، سیمین دانشور و احمد قوام‌السلطنه اشاره کرد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی دزاشیب
۲ – نام‌های دزاشیب
۲.۱ – نام‌های پیشین
۲.۲ – نام در دوره‌ی قاجار
۲.۳ – گویش محلی
۳ – موقعیت جغرافیایی
۴ – نقش استراتژیک در دوره‌ی قاجار
۴.۱ – مورد توجه درباریان
۴.۲ – منابع آب و نظام آب‌رسانی
۴.۳ – رویدادهای تاریخی دیگر
۵ – ساختار اجتماعی
۵.۱ – طوایف
۵.۲ – جمعیت
۶ – اقتصاد و معیشت
۷ – فضای روستایی
۸ – املاک موقوفاتی
۹ – تحول به محله‌ی شهری
۹.۱ – نام‌گذاری معاصر
۹.۲ – تغییر نام خیابان پس از انقلاب
۹.۳ – مسجدها و حسینیه‌های فعال
۱۰ – حمام تاریخی «حمام بوعلی دزاشیب»
۱۱ – افراد برجسته‌ای دزاشیب
۱۲ – حفظ بافت سنتی محله در دوران معاصر
۱۳ – محدوده محله دزاشیب
۱۴ – پانویس
۱۵ – منبع

۱ – معرفی دزاشیب

دزاشیب در گذشته روستایی ییلاقی در شمیران و امروزه، محله‌ای در منطقه‌ی ۱ شهرداری تهران قرار دارد.
ظاهراً برای نخستین بار یاقوت حموی در (سده‌ی ۷ هـ.ق / ۱۳ م)، به این محل اشاره کرده است.
او در اثر جغرافیایی خود، به نام معجم البلدان از دو محل به نام‌های «دزاه قصران» و «دزاه ورامین» نام می‌برد.

[۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۲، ص۵۷۲.

۲ – نام‌های دزاشیب

بنابر نظر کریمان، دزاه قصران که یاقوت از آن یاد می‌کند، همان دزاشیب کنونی است و نیز معتقد است به سبب آن‌که این منطقه دارای شیبی تند بوده، بعدها دزاشیب خوانده شده است.

[۲] کریمان، ص۴۲۰.

۲.۱ – نام‌های پیشین

درگذشته سراسر اراضی دو روستای دزاشیب و امامزاده قاسم را دِزِک، دِزِج یا دیزج که به معنای «قلعه» است، می‌نامیدند.
به‌طوری‌ که دزاشیب را «دزج سفلا» و امامزاده قاسم را «دزج علیا» می‌خواندند.
به گمان قوی، در این دو محل دو قلعه وجود داشته است و از این‌رو، این دو روستا به این نام‌ها خوانده می‌شدند.

۲.۲ – نام در دوره‌ی قاجار

نام دزاشیب در متون دوره‌ی قاجار و حتى پس از آن، به صورت دزآشوب نیز آمده است.
هرچند، بلاغی آن را نادرست پنداشته است و می‌نویسد: دزاشیب از دو کلمه‌ی «دز» یا «دژ» و «شیب» تشکیل شده است، یعنی قلعه‌ی گود و پایین.

[۳] بلاغی، عبدالحجت، تاریخ تهران، قسمت شمالی و مضافات آن، شمران قدیم، قم، ۱۳۵۰ ش، ص۴۷.

برخی نیز دزاشیب را شکل تغییریافته‌ی دزآشوب یا دژآشوب می‌دانند.

۲.۳ – گویش محلی

درگذشته در گویش محلی، دزاشیب را «دِدِرشو» می‌گفتند.

[۴] ستوده، منوچهر، جغرافیای تاریخی شمیران، تهران، ۱۳۷۱ ش، ج۱، ص۴۲۳.

۳ – موقعیت جغرافیایی

روستای دزاشیب در یک‌کیلومتری شرق تجریش جای داشت.
در دوره‌ی قاجار به این موارد محدود است که عبارتند از:
• از شمال به اراضی امامزاده قاسم؛
• از جنوب به تپه‌ی قیطریه؛
• از غرب به تجریش؛
از شرق به مزارع چیذر و جماران محدود بود و به دو محله‌ی بالا و پایین تقسیم می‌شد.

[۵] ستوده، منوچهر، جغرافیای تاریخی شمیران، تهران، ۱۳۷۱ ش، ج ۱، ص ۴۲۲-۴۲۷،۴۲۳.

۴ – نقش استراتژیک در دوره‌ی قاجار

ظاهراً دزاشیب در اوایل دوره‌ی قاجار از روستاهای بزرگ و مهم شمیران به شمار می‌رفته است.
زیرا در سال (۱۲۱۵ هـ.ق)، حسینقلی خان ــ بـرادر فتحعلی‌شاه قـاجار ــ که در سر هوای سلطنت داشت، در قم دستگیر شد و در دزاشیب در خانه ـ باغی که بعدها باغ نظر (ه‌ م) نام گرفت، محبوس گشت.
پس از چندی به دستور فتحعلی‌شاه در همان‌جا از دو دیده نابینا شد.

[۶] هدایت، رضاقلی، ملحقات روضه الصفا، قم، ۱۳۳۹ ش، ج۹، ص۳۷۳.

[۷] جابری انصاری، محمدحسن، تاریخ اصفهان و ری و همه‌ی جهان، اصفهان، ۱۳۲۲ ش، ص۲۳۹.

[۸] اعتمادالسلطنه، مرآه البلدان، به کوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، تهران، ۱۳۶۷ ش، ج۱، ص۸۵۲-۸۵۳.

[۹] عضدالدوله، احمد میرزا، تاریخ عضدی، به کوشش حسین کوهی کرمانی، تهران، ۱۳۲۸ ش، ص۶۹-۷۰.

این واقعه مبین آن است که دزاشیب در آن تاریخ از چنان موقعیت و امکاناتی برخوردار بوده است که یک مدعی تاج و تخت را در آن‌جا به صورت تحت‌الحفظ مراقبت کنند.

۴.۱ – مورد توجه درباریان

دزاشیب در دوره‌ی قاجار همانند دیگر آبادی‌های شمیران، به عنوان تابستانگاه مورد توجه درباریان و مردم تهران بود.
بسیاری از رجال و درباریان آن دوره در آن‌جا باغ یا خانه‌ای احداث کردند که در فصل گرما در آن‌جا اقامت می‌گزیدند.
باغ ییلاقی غلامعلی خان عزیزالسلطان،

[۱۰] معیرالممالک، دوستعلی، رجال عصر ناصری، تهران، ۱۳۶۱ ش، ص۲۴۵.

باغ مجدالدوله،

[۱۱] مستوفی، عبدالله، شرح زندگانی من، تهران، ۱۳۴۳ ش، ج۳، ص۱۰.

باغ حاج بهاء لشکر،

[۱۲] معیرالممالک، وقایع الزمان، به کوشش خدیجه نظام‌مافی، تهران، ۱۳۶۱ ش، ص۲۸.

باغ ییلاقی حاجی فخرالملک،

[۱۳] مستوفی، عبدالله، شرح زندگانی من، تهران، ۱۳۴۳ ش، ج۲، ص۴۲۲.

باغ حاجی عزالممالک،

[۱۴] مستوفی، عبدالله، شرح زندگانی من، تهران، ۱۳۴۳ ش، ج۲، ص۴۲۶.

منزل حاجی قوام‌السلطنه

[۱۵] معیرالممالک، وقایع الزمان، به کوشش خدیجه نظام‌مافی، تهران، ۱۳۶۱ ش، ص۳۹.

و باغ ایگار

[۱۶] ستوده، منوچهر، جغرافیای تاریخی شمیران، تهران، ۱۳۷۱ ش، ج۱، ص۴۳۱.

از آن جمله‌اند.

۴.۲ – منابع آب و نظام آب‌رسانی

آب باغ‌ها و کشتزارهای دزاشیب از سهم حقابه‌ای که از رودخانه‌ی دربند داشت و همچنین از آب چند رشته‌قنا