پاورپوینت کامل محله تجریش (تهران)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محله تجریش (تهران) دارای ۷۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محله تجریش (تهران)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محله تجریش (تهران) :

منبع: محله تجریش

تجریش tajr ، شهر و مرکز شهرستان شمیرانات است.

فهرست مندرجات

۱ – موقعیت جغرافیایی
۲ – آب و هوای تجریش
۳ – رودخانه فصلی جعفرآباد
۴ – دلیل نام‌گذاری محله
۵ – پیشین تاریخی
۶ – باغ‌های تجریش
۶.۱ – قنات تجریش
۶.۲ – درختان باغ‌ها
۷ – تفرجگاه‌های تجریش
۸ – وضعیت سکونت مردم
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – موقعیت جغرافیایی

این شهر در شمال تهران در دامنه‌های جنوبی رشته‌کوه‌های البرز مرکزی جای دارد و منطقه‌ای پایکوهی به شمار می‌آید و دارای آب‌وهوای معتدل و متمایل به سرد با میانگین بارش سالانه حدود ۴۵۰ تا ۵۱۰ میلی‌متر است.

۲ – آب و هوای تجریش

هوای تجریش معتدل است و بیشترین دمای آن در تابستان‌ها تا °۳۶ سانتی‌گراد بالای صفر، و کم‌ترین دما در زمستان‌ها تا °۲۰ سانتی‌گراد زیر صفر می‌رسد.

[۱] نشری عناصر و اسامی و واحدهای تقسیمات کشوری، استان تهران، وزارت کشور، تهران، ۱۳۸۷ش.

[۲] فرهنگ جغرافیایی آبادیهای کشور، سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، ج۳۸، ص۶۴، تهران، ۱۳۷۰ ش.

[۳] محمودیان، علی‌اکبر و دیگران، اطلس شهرستان شمیران، ص۳۸، تهران، ۱۳۸۱ ش.

۳ – رودخانه فصلی جعفرآباد

رودخانه فصلی جعفرآباد که به نام‌های اُسون (اوسون)، پس‌قلعه، دربند و تجریش نیز خوانده می‌شود، از دامنه‌های جنوبی کوه توچال در شمال تجریش سرچشمه می‌گیرد و از میان شهر می‌گذرد.

[۴] افشین، یدالله، رودخانه‌های ایران، ج۲، ص۴۹۲، تهران، ۱۳۷۳ ش.

[۵] جعفری، عباس، رودها و رودنام ایران، ص۱۶۷، تهران، ۱۳۷۶ ش.

بر روی این رودخانه در محدود شهر تجریش پل‌های متعددی وجود دارد که معروف‌ترین آنها پل تجریش و پل رومی است.

۴ – دلیل نام‌گذاری محله

دربار ریشه و معنای نام تجریش آراء گوناگونی ارائه شده است. در منابع تاریخی از تجریش برای نخستین‌بار در ذیل رویدادهای دور سلجوقیان بزرگ به‌صورت «طَجرِشْت» یاد شده است. کریمان طجرشت را معرب «تیگرَشت» و متشکل از دو بخش «تیگْره» به معنای تند و شیب‌دار و پسوند مکان «شَتْ» دانسته، و آن را روی هم زمین شیب‌دار معنا کرده است.

[۶] کریمان، حسین، ری باستان، ج۱، ص۴۶۰و ۴۸۴، حاشی۱، تهران، ۱۳۵۴ ش.

[۷] Kent, (186) R. G.

برخی از پژوهشگران، طجرشت را مخفف «طَجَرْدشت» و متشکل از دو بخش «طَجَر» (تجر) به معنای کاخ، و «دشت» دانسته و این نام را روی هم، کاخی که در جلگـه ساخته شده است، معنا کرده‌اند

[۸] معتمدی، محسن، جغرافیای تاریخی تهران، ص۳۶۶، تهران، ۱۳۸۱ ش.

و در تأیید این فرض به معنای واژ «تَچَر» در زبان فارسی باستان که به معنـای کاخ است.

[۹] Kent, (186) R. G.

و نیز معنای واژ «تَجَر» در برهان قاطع که خان زمستانی آمده است (ذیل واژه)، استناد جسته‌اند. عباس اقبال آشتیانی در تبدیل نام طجرشت به تجریش بر آن است که حرف «ت» در آخر نام طجرشت به مرور زمان افتاده، و کسر حرف «ر» نیز اشباع گشته، و به حرف «ی» بدل شده است.

[۱۰] اقبال آشتیانی، عباس، «جغرافیای بلاد و نواحی دولاب، تجریش، ونک، فرحزاد، فیروز بهرام»، یادگار، ص۱۹، تهران، ۱۳۲۳ ش، س ۱، شم‌ ۲.

۵ – پیشین تاریخی

آثار تاریخی یافت‌شده در پل رومی ــ در محدود شهـر یا محل تجریش ــ که غالباً حین کارهای ساختمانی به دست آمده، و بیشتر سفال‌هایی به رنگ خاکستری و متعلق به تمدن موسوم به «سفال خاکستری‌ ـ سیاه» است، دیرینگی سکونت انسان در تجریش را به ۲۰۰‘۱ ق‌م می‌رساند.

[۱۱] کام‌بخش فرد، سیف‌الله، تهران سه هزار و دویست ساله، ص۷، تهران،۱۳۷۰ ش.

اما با توجه به آنکه آثار تمـدن «سفـال خاکستـری ـ سیـاه» در فاصلـه‌ای انـدک از پل رومی در تپه‌های قیطریه بر روی بقایای تمدن موسوم به «سفال قرمز»، متعلق به ۰۰۰‘۴ ق‌م یافت شده است،

[۱۲] کام‌بخش فرد، سیف‌الله، «کاوش در قبور باستانی قیطریه»، باستان‌شناسی و هنر ایران، ص۶۷-۶۸، تهران، ۱۳۴۸ ش، شم‌ ۲.

می‌توان گفت که آثار تمدن سفال خاکستریِ یافت‌شده در پل رومی، همانند تپ قیطریه ادام همان تمدن سفال قرمز است. اگر چنین باشد، دیرینگی سکونت انسان در محدود تجریش را، حتى می‌توان به ۰۰۰‘۶ سال پیش رساند.
البته تأیید این فرض مستلزم کاوش‌های علمی باستان‌شناختی در آن محدوده است که با توجه به بافت شهریِ درهم‌تنید تجریش مقدور به نظر نمی‌رسد. اما به‌رغم چنین دیرینگی‌ای، در منابع تاریخی تا سد ۶ ق/ ۱۲ م، از تجریش نام برده نشده است. ظاهراً برای نخستین‌بار ظهیرالدین نیشابوری (د ح ۵۸۲ ق/ ۱۱۸۶ م) در کتاب سلجوق‌نامه ذیل واقع درگذشت سلطان طغرل اول سلجوقی در ۴۵۵ ق/ ۱۰۶۳ م در تجریش از آن به صورت «طَجْرِشت» یاد کرده است.

[۱۳] ظهیرالدین نیشابوری، سلجوق‌نامه، ص۲۲، تهران، ۱۳۳۲ ش.

این واقعه را راوندی در کتاب راحه ‌الصدور با تفصیل بیشتری گزارش کرده است.
به نوشت او طغرل‌بیک پس از خواستگاری از دختر خلیف عباسی (القائم‌ بالله، حک‌ ۴۲۲-۴۶۷ ق/ ۱۰۳۱- ۱۰۷۵ م) و ازدواج با او، همراه عروس خود از بغداد راهی ری دارالملک خود شد؛ اما در راه بر اثر بیماری و شدت گرمای هوا، در تجریش (طجرشت) که از هوای خنکی برخوردار بود، منزل گزید و در همان‌جا به بیماری رُعاف (= خون‌دماغ) درگذشت.

[۱۴] ظهیرالدین نیشابوری، سلجوق‌نامه، ص۱۱۱-۱۱۲، تهران، ۱۳۳۲ ش.

از نوشته‌های ظهیرالدین نیشابوری و راوندی چنین برمی‌آید که تجریش هنوز تا سد ۶ ق «طجرشت» خوانده می‌شده، و از دیه‌های آباد و معتبر قصرانِ بیرون و از توابع ری به شمار می‌رفته است و از دیرباز به داشتن آب‌وهوای خوش اشتهار داشته، و تابستانگاه اهالی ری بوده است؛ چنان‌که طغرل‌بیک سلجوقی ‌خانه یا کاخی در آنجا داشته که ظاهراً اقامتگاه تابستانی او بوده، و در همین خان ییلاقی بوده است که بر سر راه خود از بغداد به ری به‌سبب بیماری و شدت گرمای هوا منزل گزیده، و در همان‌جا درگذشته است.

[۱۵] ظهیرالدین نیشابوری، سلجوق‌نامه، ص۱۱۱-۱۱۲، تهران، ۱۳۳۲ ش.

از آن پس، ذیل رویدادهای تاریخی از تجریش نامی در میان نیست تا آنکه آقا محمد خان قاجار در ۱۱۹۹ ق/ ۱۷۸۵ م تهران را به جنگ گشود و در ۱۲۰۰ ق در آن شهر به‌عنوان شاه ایران بر تخت نشست و تهران را به پایتختی خود برگزید.

[۱۶] اعتمادالسلطنه، محمدحسن، مرآه البلدان، به کوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، ج۳، ص۱۳۹۵-۱۳۹۶و ۱۳۹۸، تهران، ۱۳۶۷ ش.

با انتقال دربار به تهران، شمیران و روستاهای آن به عنوان منطقه‌ای ییلاقی مورد توجه شاهان و شاهزادگان قاجار واقع شد و شاهان قاجار غالباً برای شکار و تفرج در فصل گرما به روستاهای شمیران می‌رفتند.
از این‌رو، آنـان ــ و به پیروی از ایشان، اعیان و اشراف تهران ــ عمارات و باغ‌هایی به عنوان اقامتگاه تابستانی برای خود در آنجا برپا می‌کردند؛ از آن جمله است قصر محمدی یا قصر نو که به فرمان محمد شاه قاجار در غرب تجریش ساخته شد.

[۱۷] اعتمادالسلطنه، محمدحسن، مرآه البلدان، به کوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، ج۳، ص۱۶۸۹، تهران، ۱۳۶۷ ش.

و در همین قصر بود که محمد شاه در ۱۲۶۴ ق/ ۱۸۴۸ م بر اثر بیماری درگذشت.

[۱۸] فرهاد میرزا، زنبیل، ص۳۵۴-۳۵۵، تهران، ۱۳۴۵ ش.

[۱۹] سپهر، محمدتقی، ناسخ التواریخ، به کوشش محمدباقر بهبودی، ج۳، ص۱۳۳-۱۳۵، تهران، ۱۳۵۳ ش.

در فاصله‌ای اندک از این قصر، حاجی میرزا آقاسی صدراعظم محمد شاه قاجار نیز اقامتگاهی برای خود برپا داشته بود که به نام او عباسیه خوانده می‌شد.

[۲۰] سپهر، محمدتقی، ناسخ التواریخ، به کوشش محمدباقر بهبودی، ج۳، ص۱۳۴، تهران، ۱۳۵۳ ش.

از این دو بنا امروزه اثری برجای نمانده است.

[۲۱] کریمان، حسین، ری باستان، ج۱، ص۲۱۲، حاشی۱، تهران، ۱۳۵۴ ش.

۶ – باغ‌های تجریش

از دیگر اقامتگاه‌های ییلاقی تجریش در دور قاجاریه، باغ‌فردوس بود که به نظام‌الدوله معیرالممالک تعلق داشت. چون قصر محمدیه به سبب درگذشتِ محمد شاه قاجار در آن، بدشگون تلقی می‌شد، به حال خود رها شده بود و رو به ویرانی داشت؛ تا اینکه نظام‌الدوله معیرالممالک به هنگام اقتدارش این باغ را خرید و آب قنات قصر محمدیه را به باغ‌های زیردست آن آورد و به وسعت زمین‌های باغ نیز افزود و در آن ساختمانی مجلل برپا داشت و آن ‌را باغ‌فردوس نامید.

[۲۲] ستوده، منوچهر، «باغ‌فردوس»، ناموار دکتر محمود افشار، به کوشش ایرج افشار، ص۱۰۱۶-۱۰۱۷، تهران، ۱۳۶۵ ش، ج ۲.

افزون بر اینها، باغ‌های دیگری متعلق به شاهزادگان و اعیان و اشراف تهران در تجریش وجود داشت که از آن جمله‌اند:باغ ارباب ثقفی؛ باغ رحیم کهن‌کن؛ باغ نیرالدوله؛ باغ ساعدیه، متعلق به ساعدالدوله، پدر محمدولی ‌خان سپهسالار؛ باغ مشیرالدوله که بعدها به تملک موسیو ریشار خان مؤدب‌الملک (میرزا یوسف جدیدالاسلامی) و سپس به تملک میرزا احمد خان درآمد؛
باغ صغرى خانم زن تجریشی محمدولی‌ خان سپهسالار و مادر ساعدالدول دوم؛ باغ شاهزاده عزالدوله عبدالصمد میرزا؛ باغ باغبان‌باشی، پدر یکی از دو زن تجریشی ناصرالدین ‌شاه؛ باغ زین‌العابدینی؛ باغ مسکونی شاهزاده عزالدوله؛ باغ محمود؛ باغ حاجی غلامرضا؛ باغ حاجیه خانم که بعدها رشید یاسمی آن را خریداری کرد؛ باغ امیر احتشام اسفندیاری؛ باغ کاشف‌السلطنه؛ باغ حاجی میرزا محمود امینی قزوینی؛ و باغ معین‌السلطان که بعدها به تملک سپهبد امیراحمدی درآمد.

[۲۳] ستوده، منوچهر، جغرافیای تاریخی شمیران، ج۱، ص۲۱۱-۲۱۲، تهران، ۱۳۷۱ ش.

نمایندگان سیاسی دیگر کشورها و خارجیان مقیم تهران نیز برای گریز از گرمای تهران، تابستان‌ها را در شمیران به‌ویژه در روستاهای تجریش، قلهک و زرگنده به سر می‌بردند و بعضی از آن‌ها در آنجا ملک و باغی داشتند. از آن میان، سفارتخانه‌های عثمانی و آلمان هریک در یکی از نقاط باصفای تجریش باغی ییلاقی داشتند و سفارتخانه‌های فرانسه و اتریش نیز معمولاً همه‌ساله باغ یا خانه‌ای در تجریش یا در پیرامون آن اجاره می‌کردند.

[۲۴] Benjamin, (109, 112-113)S. G. W.

[۲۵] Dieulafoy,(157) J.

[۲۶] بلوشر، ویپرت، سفرنامه، ترجم کیکاووس جهانداری، ص۱۶۲، تهران، ۱۳۶۳ ش.

۶.۱ – قنات تجریش

کشتزارها و باغ‌های پرشمار تجریش توسط چندین رشته قنات آبیاری می‌شد که از آن جمله‌اند: قنات ملوله یـا ظلمات یـا ظلم‌آباد، قنات حاجب‌الدوله، قنات مقصود بیک، قنات نو یا قنات قلعه‌نو، قنات فردوسی، قنات منصوری، قنات مشیری، قنات دیکیون، قنات عسکر، قنات گَلاب یا گَل‌او، قنات شاهزاده عزالدوله، قنات کاشف‌السلطنه، قنات سَلمَک، قنات امین‌الدوله، قنات فخرالدوله، قنات آب‌نما، قنات اسدآباد، قنات سرپل تجریش، قنات امامزاده صالح، قنات ناودانک، قنات موسى خان نصرالملک که بعدها به قنات پاپاریان معروف شد، قنات کهریز، قنات مصطفى‌ قلی ‌خان، قناتک، قنات میکده، قناتک دولتشاهی، قنات کیلوان، قنات فیروزه، قنات محمدیه یا منصور، قنات پیرشاه، و قنات خیابان دربند.

[۲۷] ستوده، منوچهر، جغرافیای تاریخی شمیران، ج۱، ص۲۰۲-۲۰۳، تهران، ۱۳۷۱ ش.

۶.۲ – درختان باغ‌ها

در باغ‌های پرشمار تجریش انواع درختان میوه‌دار، صنعتی و هیزمی به عمل می‌آمد که بعضی از آن‌ها دارای نام‌های محلی بودند که برای نمونه از برخی از آن‌ها نام برده می‌شود:
انواع سیب موسوم به شمرونی، حاجی، مَلَس، لشون، فرهادی، سنگانی، گلاب، درکه‌ای و سفید؛ انواع گلابی موسوم به حاجی الیاسی، زرد، شاه میوه، نطنزی کردی، ریگی، عبسو، فرنگی، ترشک، کاهک و روغن چراغی؛ انواع گوجه موسوم به برغانی سفید، برغانی سیاه، قرمز ریز، قرمز درشت، سبز پاییزه، سبز بهاره، دوبهری، زیر برگی و سگک؛
انواع زردآلو موسوم به پیش‌رس، بادامی، کتانی، نوری، هلندری و انک؛ انواع بِهْ موسوم به هرات، اصفهان و ترش؛ انواع ازگیل موسوم به تو سبز، دم دراز، پیش رس و ترشک؛ انواع توت موسوم به هرات، محلی، پاییزه، قرمز، صابونی؛ و انواع انگور موسوم به عسکری، ریش بابا، مهدی‌خانی، صاحبی، قرمز، سفید و لرکش.
افزون بر انواع میوه، در باغ‌های تجریش درختان صنعتی همچون تبریزی، چنار، افرا، نارون، اقاقیا، تهک (داغ داغان) و عرعر (نراد) به عمل می‌آمد که از تن آن‌ها برای تهی تیر سقف، شمع ساختمان، پای ایوانها، کش سقف، سگدست و پشت بند، در و پنجره و میز و صندلی و نیمکت استفاده می‌شد و از سرشاخه‌های آن‌ها هیزم تهیه می‌گردید که به خرید