پاورپوینت کامل السَّلام عَلی محالِّ مَعْرِفَهِ اللّه (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل السَّلام عَلی محالِّ مَعْرِفَهِ اللّه (زیارت جامعه کبیره) دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل السَّلام عَلی محالِّ مَعْرِفَهِ اللّه (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل السَّلام عَلی محالِّ مَعْرِفَهِ اللّه (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: السَّلام عَلی محالِّ مَعْرِفَهِ اللّه (زیارت جامعه کبیره)

مقالات مرتبط: السَّلامُ عَلی مَحالِّ مَعْرِفَهِ اللهِ – مقاله دوم (زیارت جامعه).

السَّلام عَلی محالِّ مَعْرِفَهِ اللّه!

سلام بر جایگاه‌های شناخت خدا!

فراز وَ حُجَجِ اللّهِ عَلی أهْلِ الدُّنْیا وَالآخِرهِ وَ الاُْولی‌ در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را جایگاه‌های خداشناسی معرفی می‌کند.
این فراز خداشناسی حقیقی است و این جایگاه، به مفهوم کامل و اتمّ آن در انحصار اهل بیت (علیهم‌السّلام) است و برای شناخت حقیقی خدا، راهی جز بهره‌گیری از ره نمودهای آنان نیست.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – جایگاه خداشناسی
۳ – گونه‌های خداشناسی
۴ – خداشناسان حقیقی
۵ – تاثیر پرستش حقیقی
۶ – دستاورد خداشناسی حقیقی
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

مَحالّ: جمع «محلّ»، اسم مکان، به معنای جایگاه، مکان، جا، موضع. «المَحَلّ: نقیض المرتحل: الموضع الَّذی یُحلُّ فیه».

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۱، ص۱۶۳.

مَعْرِفَهِ اللّه: شناخت خدا.

۲ – جایگاه خداشناسی

نخستین فرمان عقل، شناخت هستی بخش است و از این رو،‌ اندیشه اهل فکر، نمی‌تواند خدا را انکار کند و نشانه‌های هستی، گواه اقرار قلبی منکران زبانی خداست.

[۲] ر. ک:محمدی ری‌شهری، محمد، دانش نامه عقاید اسلامی، ج۴، ص۱۱۵ «ناتوانی عقل از انکار خدا».

امّا توصیف امامان (علیهم‌السّلام) به «مَحالّ معرفه اللّه؛ جایگاه‌های خداشناسی»، فراتر از آن شناختی است که انسان‌های عادی در پی آن‌اند؛ زیرا شناخت همه رهجویان، یکسان نیست. برخی، به ظاهر بسنده می‌کنند و گروهی، تا حقیقت را نیابند، آرام نمی‌گیرند. هر دو گروه، خدا را می‌شناسند؛ امّا هم رتبه نیستند. خداشناسی ظاهری و خداشناسی حقیقی، رهاورد مبانی شناخت آنان است.

۳ – گونه‌های خداشناسی

۱. خداشناسی ظاهری. اعتقاد ظاهری به اسامی خداوند، صرف‌نظر از معنا و تاثیر آن، خداشناسی ظاهری است و چنین پرستشی را «عبادت ظاهری» می‌نامند.
۲. خداشناسی حقیقی. اعتقاد به مفاهیمی که در اسامی خداوند، وجود دارد و یافتن حقیقت معنای آن و تاثیر معنا بر جهان هستی، خداشناسیِ حقیقی است و چنین پرستشی را «عبادت حقیقی» می‌نامند.

۴ – خداشناسان حقیقی

بندگان برگزیده الهی، خدا را آن‌گونه که باید، می‌شناسند و همه هستی را جلوه حق و عالم را محضر او می‌دانند. در چنین تفکّری، خداوند، حاضر و ناظر است و در منظر آنان، خدا، معشوقی است که سزاوارِ عشقی ستودنی است و مستی محبّت، آنان را به پرستش، وا می‌دارد. به تعبیر علّامه سیّد محمّدحسین طباطبایی: پرستش، به مستی است، در کیش مهر بُرون‌اند زین جرگه، هشیارها.
خدا در منظر معصوم (علیه‌السّلام)، غایب نیست و چنان حاضر است که گویی دیدنی است، آن‌سان که طبق نقلی، امام علی (علیه‌السّلام) می‌فرماید: «ما کُنتُ اعبُدُ رَبَّا لَم ارَهُ.»

[۳] شیخ کلینی، الکافی، ج۱، ص۹۸، ح۶.

من خدایی را که نبینم، نمی‌پرستم.
دیدگان علی (علیه‌السّلام)، خدابین است و به هر جا بنگرد، خدا را می‌بیند و روح او، آن‌چنان وارسته است که غیر خدا، در آن، راه ندارد و پیش از آن‌که به چیزی بنگرد، خدا را می‌بیند. از همین رو، در روایتی از ایشان، آمده است: «ما رَاَیتُ شَیئَا الّا وَ رَاَیتُ اللّه َ قَبلَهُ.»

[۴] مازندرانی، ملّا صالح، شرح اُصول الکافی، ج۳، ص۸۳.

چیزی را ندیدم، جز آن که پیش از آن، خدا را دیدم.
نوف بِکالی، از یاران ویژه مولا علی (علیه‌السّلام) بود که پیشکار ایشان نیز بود

[۵] جوهری، اسماعیل بن حماد، الصحاح، ج۴، ص۱۶۳۸.

و راز و نیاز شبانه علی (علیه‌السّلام) را به زیبایی، روایت کرده است. بر پایه گزارشی، نوف می‌گوید: امیرمؤمنان (علیه‌السّلام) را روی گردان و شتابان دیدم. گفتم: به کجا می‌روی، مولای من؟
فرمود: «ای نوف! رهایم کن. آرزوهایم، مرا به سوی محبوب، کشانده است». گفتم: مولای من! آرزوهایت چیست؟ فرمود: «آن که مورد آرزوست، آن را می‌داند و از بیان آن برای دیگری، بی نیازم. در ادب ورزی بنده، همین بس که در نعمت‌ها و نیازهایش، جز پروردگارش را شریک نکند». در ادامه روایت، نوف می‌گوید: ‌ای امیر مؤمنان! من از حرص و چشم داشتن بر آرزویی از آرزوهای دنیا، بر خود بیمناکم. امام (علیه‌السّلام)، او را‌ اندرز می‌دهد و دعای بسیار آموزنده‌ای را به وی، تعلیم می‌دهد که در فرجام آن می‌فرماید:
«فَاسالُکَ بِاسْمِکَ الَّذی ظَ