پاورپوینت کامل محاربه (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محاربه (مقاله‌دوم) دارای ۷۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محاربه (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محاربه (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل محاربه (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: محاربه (مقالات مرتبط).

محارَبَه از واژگان به‌کار رفته در فقه، به معنای سلاح کشیدن به قصد ترساندن مردم است.
عنوان محاربه به معنای یاد شده بـرگرفته از قرآن کریم است

[۱] مائده/سوره۵، آیه۳۳.

و از احکام آن در باب حدود سخن گفته‌اند.

فهرست مندرجات

۱ – تعریف محاربه
۲ – حکم تکلیفی
۳ – شرایط
۳.۱ – کشیدن سلاح
۳.۲ – قصد ترساندن به انگیزه فساد
۳.۳ – اهل ریبه بودن
۳.۴ – مرد بودن
۳.۵ – مکلف بودن
۳.۶ – مباشرت در انجام عمل
۳.۷ – زمان و مکان محاربه
۴ – راه‌های اثبات
۵ – کیفر محارب
۵.۱ – دیدگاه‌ها در نوع کیفر
۵.۱.۱ – دیدگاه تخییر
۵.۱.۲ – دیدگاه ترتیب
۵.۲ – کیفر محارب قاتل بنابر قول به تخییر
۶ – چگونگی اجرای کیفر
۶.۱ – به دار آویختن
۶.۲ – قطع دست و پا
۶.۳ – تبعید
۷ – سقوط حدّ
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – تعریف محاربه

محاربه بر حسب لغت از ریشه حرب، مصدر باب مفاعله به معنای مقاتله (جنگیدن با یکدیگر) و در اصطلاح عبارت است از کشیدن اسلحه به قصد ترساندن مردم و ایجاد اختلال در امنیت عمومی و فساد در زمین. بنابراین، محارب کسی را گویند که به قصد ترساندن مردم و فساد کردن در زمین سلاح می‌کشد. از مصادیق روشن آن، راهزنانی‌اند که بر روی مردم سلاح می‌کشند و امنیت راه‌ها را سلب می‌کنند و اموال و دارایی‌های آنان را به یغما می‌برند.

[۲] شیخ طوسی، الخلاف، ج۵، ص۴۵۷.

[۳] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۵۰۵.

[۴] محقق حلی، شرائع الاسلام، ج۴، ص۹۵۸ – ۹۵۹.

[۵] علامه حلی، ارشاد الاذهان، ج۲، ص۱۸۶.

[۶] شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۵۹.

[۷] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۵، ص۵.

۲ – حکم تکلیفی

محاربه از گناهان کبیره است

[۸] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۳، ص۳۱۰.

[۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۳، ص۳۱۴.

که خدای تعالی در قرآن کریم مرتکب آن را به خواری در دنیا و عذاب عظیم در آخرت تهدید کرده است. إِنَّمَا جَزَاء الَّذِینَ یُحَارِبُونَ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَیَسْعَوْنَ فِی الأَرْضِ فَسَادًا أَن یُقَتَّلُواْ أَوْ یُصَلَّبُواْ أَوْ تُقَطَّعَ أَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلافٍ أَوْ یُنفَوْاْ مِنَ الأَرْضِ ذَلِکَ لَهُمْ خِزْیٌ فِی الدُّنْیَا وَلَهُمْ فِی الآخِرَهِ عَذَابٌ عَظِیمٌ

[۱۰] مائده/سوره۵، آیه۳۳.

۳ – شرایط

در تحقق محاربه اموری دخیل است که عبارت‌اند از:

۳.۱ – کشیدن سلاح

بسیاری در تعریف محاربه، تجرید یا تشهیر (کشیدن) سلاح بر روی مردم را ذکر کرده‌اند.

[۱۱] شیخ طوسی، الخلاف، ج۵، ص۴۵۷.

برخی، حمل کردن سلاح را نیز به آن افزوده‌اند.

[۱۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۵۶۴.

به تصریح جمعی، تفاوتی میان انواع اسلحه سرد و گرم نیست و شامل هر آنچه انسان با آن می‌جنگد و یورش می‌برد، حتی عصا و سنگ می‌شود؛

[۱۳] علامه حلی، قواعد الاحکام، ج۳، ص۵۶۸.

[۱۴] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۵، ص۵.

[۱۵] فاضل هندی، محمد بن حسن، کشف اللثام، ج۱۰، ص۶۳۴.

[۱۶] فیض کاشانی، محمدمحسن، مفاتیح الشرائع، ج۲، ص۹۸ – ۹۹.

[۱۷] طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۳، ص۶۱۴-۶۱۵.

بلکه برخی، اخاذی و زورگیری را نیز مصداق محاربه دانسته‌اند.

[۱۸] علامه حلی، ارشاد الاذهان، ج۲، ص۱۸۶.

[۱۹] شهید ثانی، الروضه البهیه، ج۹، ص۲۹۲.

۳.۲ – قصد ترساندن به انگیزه فساد

اگر کشیدن سلاح برای دفاع، آزمایش، شوخی و مانند آن باشد محاربه تحقق نمی‌یابد؛ هر چند موجب خوف و وحشت دیگران شود. از آن سو، محاربه با سلاح کشیدن به قصد ترساندن محقق می‌شود؛ هر چند کسی نترسد یا مالی گرفته نشود. بنابراین، ملاک در محاربه، قصد ترساندن مردم به انگیزه افساد در زمین است.

[۲۰] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۵، ص۵.

[۲۱] مقدس اردبیلی، مجمع الفائده، ج۱۳، ص۲۸۶ – ۲۸۷.

[۲۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۵۶۶ – ۵۶۷.

اگر کسی که به قصد ترساندن مردم، سلاح می‌کشد، ناتوان باشد؛ در حدی که مردم از او نترسند، آیا چنین فردی محارب به شمار می‌رود یا نه؟ مسئله محل اختلاف است. بسیاری، قصد ترساندن را در تحقق محاربه کافی دانسته‌اند.

[۲۳] محقق حلی، المختصر النافع، ص۲۲۶.

[۲۴] علامه حلی، تحریر الاحکام، ج۵، ص۳۸۰.

[۲۵] فخرالمحققین حلی، محمد بن حسن، ایضاح الفوائد، ج۴، ص۵۴۳.

[۲۶] شهید ثانی، الروضه البهیه، ج۹، ص۲۹۰.

[۲۷] فیض کاشانی، محمدمحسن، مفاتیح الشرائع، ج۲، ص۹۹.

[۲۸] طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۳، ص۶۱۴.

برخی نیز در تحقق محاربه در چنین فرضی اشکال و تردید کرده‌اند؛

[۲۹] علامه حلی، تلخیص المرام، ص۳۲۹.

[۳۰] علامه حلی، ارشاد الاذهان، ج۲، ص۱۸۶.

[۳۱] مقدس اردبیلی، مجمع الفائده، ج۱۳، ص۲۸۷ – ۲۸۸.

[۳۲] فاضل هندی، محمد بن حسن، کشف اللثام، ج۱۰، ص۶۳۵-۶۳۶.

بلکه بعضی، شخص ناتوانی را که بر حسب عادت و متعارف مردم از او نمی‌ترسند، از عنوان محاربه خارج دانسته‌اند.

[۳۳] شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۵۹.

۳.۳ – اهل ریبه بودن

آیا در تحقق محاربه، اهل شر و فساد بودن لازم است یا نه؟ مسئله محل اختلاف است. بنابر قول نخست، کسی که به قصد ترساندن مردم سلاح می‌کشد، در صورتی که سابقه شرارت و فساد نداشته باشد، محارب محسوب نمی‌شود؛ لیکن بنابر قول دوم، چنین کسی محارب است، هر چند اهل صلاح باشد. اکثر قائل به قول دوم‌اند.

[۳۴] محقق حلی، المختصر النافع، ص۲۲۶.

[۳۵] علامه حلی، ‌ارشاد الاذهان، ج۲، ص۱۸۶.

[۳۶] فخرالمحققین حلی، محمد بن حسن، ایضاح الفوائد، ج۴، ص۵۴۲ – ۵۴۳.

[۳۷] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۵، ص۶-۷.

[۳۸] مقدس اردبیلی، مجمع الفائده، ج۱۳، ص۲۸۷.

[۳۹] مقدس اردبیلی، مجمع الفائده، ج۱۳، ص۲۹۰.

[۴۰] فیض کاشانی، محمدمحسن، مفاتیح الشرائع، ج۲، ص۹۹.

[۴۱] فاضل هندی، محمد بن حسن، کشف اللثام، ج۱۰، ص۶۳۵.

[۴۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۵۶۷.

برخی قول نخست را برگزیده‌اند.

[۴۳] شیخ طوسی، النهایه، ص۷۲۰.

[۴۴] قاضی ابن براج، عبدالعزیز بن برّاج، المهذب، ج۲، ص۵۵۳.

[۴۵] قطب‌الدین راوندی، سعید بن هبه‌الله، فقه القرآن، ج۲، ص۳۸۷.

۳.۴ – مرد بودن

از برخی قدما شرط مرد بودن در تحقق محاربه نقل شده است؛

[۴۶] علامه حلی، مختلف الشیعه، ج۹، ص۲۴۸.

لیکن مشهور، آن را نپذیرفته و در تحقق محاربه و جریان احکام آن، تفاوتی میان مرد و زن قائل نشده‌اند.

[۴۷] ابن حمزه‌ طوسی، محمد بن علی، الوسیله، ص۲۰۶.

[۴۸] محقق حلی، شرائع الاسلام، ج۴، ص۹۵۹.

[۴۹] حلی، یحیی بن سیعد، الجامع للشرائع، ص۲۴۱.

[۵۰] علامه حلی، ‌ارشاد الاذهان، ج۲، ص۱۸۶.

[۵۱] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۵۶۸.

۳.۵ – مکلف بودن

از دیگر امور معتبر در تحقق محاربه، مکلف بودن است، بنابراین، حد محارب بر کودک و دیوانه جاری نمی‌شود.

[۵۲] شهید اول، غایه المراد، ج۴، ص۲۸۰.

[۵۳] مقدس اردبیلی، مجمع الفائده، ج۱۳، ص۲۸۸.

[۵۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۵۷۰.

۳.۶ – مباشرت در انجام عمل

احکام محارب تنها بر کسی جاری می‌شود که خود به قصد ترساندن و افساد در زمین، سلاح می‌کشد، نه کسی که معاونت در سلاح کشیدن دارد، بدون آنکه مباشرت مستقیم در آن داشته باشد، مانند دیده‌بانی یا نگهبانی اموال گرفته شده از مردم. البته این فرد از سوی حاکم شرع تعزیر می‌شود.

[۵۵] شیخ طوسی، الخلاف، ج۵، ص۴۶۵.

[۵۶] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۵۰۹.

[۵۷] علامه حلی، تحریر الاحکام، ج۵، ص۳۸۰.

[۵۸] شهید ثانی، الروضه البهیه، ج۹، ص۲۹۲.

[۵۹] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۵، ص۷.

۳.۷ – زمان و مکان محاربه

احکام محارب بر هر کسی که با هدف ترساندن مردم سلاح بکشد، بار می‌شود؛ خواه این کار در خشکی صورت گیرد یا در دریا؛ در آبادی باشد یا صحرا؛ در شب باشد یا روز؛

[۶۰] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۵۰۵.

[۶۱] محقق حلی، شرائع الاسلام، ج۴، ص۹۵۹.

[۶۲] علامه حلی، ‌ارشاد الاذهان، ج۲، ص۱۸۶.

لیکن در اینکه احکام محارب تنها بـر کسی که در بلاد اسلامی مرتکب محاربه گردد، جاری می‌شود یا شامل غیر بلاد اسلامی نیز می‌گردد، مسئله اختلافی است. بنابر قول دوم، هر فردی که به قصد ترساندن کسی یا کسانی که ترساندنشان حرام است، سلاح بکشد، محارب بـه شمار می‌رود؛ خواه این کار را در بلاد اسلامی مرتکب شود یا در بلاد کفر؛

[۶۳] شیخ طوسی، النهایه، ص۷۲۰.

[۶۴] قاضی ابن براج، عبدالعزیز بن برّاج، المهذب، ج۲، ص۵۵۳.

[۶۵] فاضل هندی، محمد بن حسن، کشف اللثام، ج۱۰، ص۶۳۴.

[۶۶] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۵۶۴.

بر خلاف قول نخست که بر مرتکب شونده عمل محاربه در بلاد کفر، احکام محاربه جاری نمی‌شود.

[۶۷] شیخ مفید، المقنعه، ص۸۰۴.

[۶۸] ابویعلی دیلمی، حمزه بن عبدالعزیز، المراسم العلویه، ص۲۵۳.

[۶۹] موسوی اردبیلی، سیدعبدالکریم، فقه الحدود و التعزیرات، ج۳، ‌ص۵۳۷.

۴ – راه‌های اثبات

راه‌های اثبات محاربه: محاربه از دو راه اثبات میشود:
۱. اقرار: با اقرار شخص به عمل محاربه، محاربه ثابت می‌شود. در ترتب حکم، یک بار اقرار کفایت می‌کند.

[۷۰] محقق حلی، المختصر النافع، ص۲۲۶.

[۷۱] علامه حلی، ‌ارشاد الاذهان، ج۲، ص۱۸۶.

[۷۲] شهید ثانی، الروضه البهیه، ج۹، ص۲۹۳.

[۷۳] مقدس اردبیلی، مجمع الفائده، ج۱۳، ص۲۸۸.

[۷۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۵۷۱.

برخی در هر حدی که با گواهی دو عادل ثابت می‌شود، دو بار اقرار را لازم دانسته‌اند.

[۷۵] ابویعلی دیلمی، حمزه بن عبدالعزیز، المراسم العلویه، ص۲۶۱.

[۷۶] علامه حلی، مختلف الشیعه، ج۹، ص۲۱۰.

۲. گواهی دو مرد عادل: بنابراین، محاربه با شهادت زنان؛ خواه به تنهایی یا به ضمیمه مردان، ثابت نمی‌شود.

[۷۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۵۷۱.

۵ – کیفر محارب

در فقه به تبع قرآن کریم، چهار کیفر برای محارب ذکر شده است که عبارت‌اند از کشتن، به دار آویختن (صَلْب)، بریدن یک دست و یک پا به عکس یکدیگر (دست راست و پای چپ) و تبعید.

۵.۱ – دیدگاه‌ها در نوع کیفر

در اصل ثبوت چهار نوع کیفر یاد شده اختلافی نیست؛ لیکن در اینکه این چهار کیفر به گونه تخییر است و حاکم شرع میان انتخاب هر یک از آنها مخیر می‌باشد یا به گونه ترتیب، مسئله اختلافی است.

۵.۱.۱ – دیدگاه تخییر

جمعی از قدما و بسیاری از متاخران، قول نخست را برگزیده‌اند.

[۷۸] شیخ صدوق، الهدایه، ص۲۹۶.

[۷۹] شیخ مفید، المقنعه، ص۸۰۴-۸۰۵.

[۸۰] ابویعلی دیلمی، حمزه بن عبدالعزیز، المراسم العلویه، ص۲۵۳.

[۸۱] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۵۰۵.

[۸۲] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۳، ص۵۰۷.

[۸۳] محقق حلی، المختصر النافع، ص۲۲۶.

[۸۴] علامه حلی، مختلف الشیعه، ج۹، ص۲۴۵-۲۴۶.

[۸۵] فخرالمحققین حلی، محمد بن حسن، ایضاح الفوائد، ج۴، ص۵۴۳ – ۵۴۴.

[۸۶] شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۰.

[۸۷] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۵، ص۸-۱۲.

[۸۸] فیض کاشانی، محمدمحسن، مفاتیح الشرائع، ج۲، ص۱۰۰.

این قول به اکثر متاخران نسبت داده شده است.

[۸۹] طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۳، ص۶۱۷.

جمعی دیگر از قدما و متاخران قائل به قول دوم شده‌اند.

[۹۰] شیخ طوسی، النهایه، ص۷۲۰.